http://www.mixanitouxronou.gr/poso-ratsistes-ine-i-ellines-kinoniko-pirama-tis-actionaid-ellas-se-stasi-leoforiou-vinteo/
Sunday, 22 March 2015
7 τρόποι για να ακονίσετε το μυαλό σας
Οι γιατροί πολλές φορές δίνουν συμβουλές σχετικά με το πως μπορείτε να προστατεύσετε την καρδιά σας, το συκώτι σας, τα νεφρά σας και όλα τα υπόλοιπα ζωτικά όργανα του ανθρώπινου σώματος. Τι συμβαίνει, όμως, με ένα από τα πιο σημαντικά και ζωτικής σημασίας όργανο, τον εγκέφαλο; Καθώς περνούν τα χρόνια, όλοι οι άνθρωποι παρατηρούν μία μείωση της μνημονικής τους ικανότητας. Ο εγκέφαλος, όπως και οι μυς, χρειάζεται «εκγύμναση», ώστε να δυναμώνει και να παραμένει σε εγρήγορση, προλαμβάνοντας εκφυλιστικές ασθένειες όπως η Νόσος Αλτσχάιμερ ή η άνοια.
Η Χριστίνα Βλαχοπούλου, Ψυχοθεραπεύτρια, Συμβουλευτική Ψυχολόγος (Msc), προτείνει 7 απλούς τρόπος ώστε να εξασκήσετε το μυαλό σας.
Κάθε μορφή άσκησης και εξάσκησης του μυαλού μπορεί να προλάβει την εκφύλιση των εγκεφαλικών κυττάρων, βοηθά τη διατήρηση της μνήμης, τη συγκέντρωση και τις νοητικές ικανότητες του ατόμου. Στην αντιπέρα όχθη βρίσκονται το έντονο άγχος, το χρόνιο στρες και μία ζωή ρουτίνας χωρίς προκλήσεις, στοιχεία που αποτελούν μεγάλους εχθρούς του μυαλού.
Τι πρέπει να κάνετε:
1. Σημαντικό είναι να συμμετέχει κανείς σε ομάδες κοινωνικού χαρακτήρα, να έρχεται σε επαφή με τον κόσμο και να κάνει ενδιαφέρουσες συζητήσεις που διεγείρουν τη φαντασία, την κριτική σκέψη και την αναλυτική ικανότητα.
2. Μην ξεχνάτε τη σωματική άσκηση που βελτιώνει τη ροή του αίματος στον εγκέφαλο προσφέροντας καλύτερη οξυγόνωση. Κάθε είδους σωματικής άσκησης είναι ωφέλιμο τόσο για το σώμα, όσο και για το μυαλό.
3. Ανεξάρτητα με την ηλικία στην οποία βρίσκεστε προσπαθήστε να μάθετε μία καινούρια δεξιότητα, να αποκτήσετε ένα νέο χόμπι, μία ξένη γλώσσα ή κάποιο μουσικό όργανο.
4. Αφιερώστε χρόνο για να κάνετε ένα παζλ, να λύσετε σταυρόλεξα, να διαβάσετε βιβλία ή να ασχοληθείτε με οποιοδήποτε παιχνίδι σχετίζεται με λέξεις και αριθμούς.
5. Μη χάνετε ευκαιρία να ασχοληθείτε με οτιδήποτε διεγείρει τις αισθήσεις σας, όπως ταξίδια, νέες εμπειρίες, γιόγκα και διαλογισμό.
6. Η καλή και ισορροπημένη διατροφή βοηθά την καλή υγεία του εγκεφάλου.
7. Ένας υγιής εγκέφαλος για να λειτουργήσει σωστά, προϋποθέτει ότι λαμβάνει επαρκή ύπνο και ξεκούραση.
ΠΗΓΗ:
http://www.huffingtonpost.gr/2015/03/16/-ygeia-akonisete-mualo-egkefalos_n_6838066.html?utm_hp_ref=greece&ncid=fcbklnkgrhpmg00000001(accessed 22.3.15)
Monday, 16 March 2015
What (Street) Art Can Do For Homelessness
One of the things that art can do for homelessness is to challenge it, together with the stereotypes and stigma that often accompany it – as if homelessness is not harsh enough. With this probably in mind, charity Depaul UK collaborated with Publicis agency and a bunch of street artists to illustrate the stories of young homeless people in the form of murals around East London. The artworks are also featured onhttp://streetstories.org.uk/ where visitors can buy limited edition prints signed by the artists. Below are the artworks as displayed in Dalston and Shoreditch:
SOURCE:
http://thewholecow.net/what-street-art-can-do-for-homelessness/(accessed 16.3.15)
Saturday, 14 March 2015
Το ρισκάρισμα, Leo Buscaglia
Artist: Noell OszvaldΑπόσπασμα από το βιβλίο του Leo Buscaglia ”Να ζεις, ν’αγαπάς και να μαθαίνεις”
Αν πλήττεις, αν φοβάσαι, αν δεν σ’αρέσει το σκηνικό σου, άνοιξε την πόρτα και φύγε!
Ποιος είπε, ότι πρέπει να μείνεις εδώ; Όσο η καρδιά και το μυαλό σου δουλεύουν και το ηθικό είναι ακμαίο, μπορείς να μπεις σε όποιο σκηνικό θελήσεις.
Μπορείς να φτιάξεις το δικό σου. Να δημιουργήσεις ένα νέο. Από αύριο κιόλας τα πράγματα θα είναι διαφορετικά. Κάνε τα διαφορετικά γιατί μόνο η πράξη αλλάζει. Οι κουβέντες είναι καλές μόνο στην αρχή. Η συνειδητοποίηση είναι μόνο η μισή λύση. Τα υπόλοιπα είναι πράξη…
Διάλεξε το δρόμο της ζωής. Διάλεξε το δρόμο της αγάπης. Διάλεξε τον δρόμο του ενδιαφέροντος. Διάλεξε το δρόμο της ελπίδας. Διάλεξε το δρόμο της πίστης στο αύριο. Διάλεξε το δρόμο της εμπιστοσύνης. Διάλεξε το δρόμο της καλοσύνης. Από εσένα εξαρτάται. Εσύ θα διαλέξεις.
Μπορείς να διαλέξεις την απελπισία, την δυστυχία. Μπορείς να κάνεις τη ζωή δύσκολη για τους άλλους. Μπορείς να διαλέξεις την θρησκοληψία. Γιατι όμως; Δεν έχει νόημα. Είναι και πάλι αυτομαστίγωμα.
Σε προειδοποιώ όμως ότι, αν αποφασίσεις να πάρεις την πλήρη ευθύνη για τη ζωή σου, δεν πρόκειται να είναι εύκολο πράγμα και θα πρέπει να μάθεις ξανά να ρισκάρεις. Το ρισκάρισμα – αυτό είναι το κλειδί για την αλλαγή.
«Όταν γελάς, διακινδυνεύεις να περάσεις για ηλίθιος»
Και λοιπόν; Και λοιπόν; Συχνά λέω πως ο κόσμος βλέπει τον Μπουσκάλια σαν ενα είδος τρελού. Είναι πραγματικά τρελό! Εγώ όμως το γλεντάω αφάνταστα,ενώ χιλιάδες γνωστικοί πεθαίνουν από ανία.
«Όταν κλαις, κινδυνεύεις να περάσεις για συναισθηματικός»
Δε φοβάμαι να κλάψω. Κλαίω συχνά. Κλαίω από, από απελπισία. Μερικές φορές κλαίω διαβάζοντας τις εργασίες των μαθητών μου. Κλαίω όταν βλέπω ευτυχισμένους ανθρώπους. Κλαίω όταν βλέπω ανθρώπους να αγαπιούνται. Δε με νοιάζει μήπως φανώ συναισθηματικός. Δεν πειράζει. Μ’αρέσει. Μου καθαρίζει τα μάτια.
«Όταν ανοίγεσαι στους άλλους, κινδυνεύεις να μπλεχτείς»
Και τι πιο σημαντικό υπάρχει στην ζωή; Δεν έχω καμιά διάθεση να ζήσω μόνος μου σ’ενα νησί. Το γεγονός ότι βρισκόμαστε μαζί εσείς και εγώ, σημαίνει πως έτσι είμαστε φτιαγμένοι. Ας βρούμε τρόπους να κάνουμε την κατάσταση αυτή μια ευκαιρία χαράς.
«Όταν δείχνεις τα συναισθήματα σου, κινδυνεύεις να αποκαλύψεις την ανθρωπιά σου»
Εγώ χαίρομαι να αποκαλύπτω την ανθρωπιά μου. Μπορείς να αποκαλύψεις πολύ χειρότερα πράγματα απο την ανθρωπιά σου.
«Όταν εκθέτεις τις ιδέες και τα όνειρά σου στο κόσμο, κινδυνεύεις να τα χάσεις»
Τι να γίνει. Δεν μπορείς να κερδίζεις τα πάντα. Κι ούτε είναι δυνατόν να σε αγαπούν όλοι. Πάντα θα υπάρχει κάποιος που θα πει «Είναι απατεώνας. ‘Ελα ,Μέιμπελ,αρκετά ακούσαμε. Πάμε σπίτι ». Κι αυτό είναι πολύ καλό, ξέρετε, και σωστό. Δεν είναι δυνατόν να σε αγαπούν όλοι.
«Όταν αγαπάς, κινδυνεύεις να μην έχει ανταπόκριση η αγάπη σου»
Δεν είναι κακό αυτό. Αγαπάς για να αγαπάς, και όχι για να πάρεις ανταπόκριση – αυτό δεν είναι αγάπη.
«Όταν ελπίζεις, κινδυνεύεις να πονέσεις» και «’Όταν δοκιμάζεις, κινδυνεύεις να αποτύχεις»
Κι όμως πρέπει να ρισκάρεις, γιατί η μεγαλύτερη ατυχία στη ζωή είναι να μην ρισκάρεις τίποτε. ‘Οποιος δεν ρισκάρει τίποτε δεν κάνει τίποτε, δεν έχει τίποτε και δεν είναι τίποτε. Μπορεί ν’αποφεύγει τον πόνο και την λύπη, άλλα δεν μαθαίνει, δε νιώθει, δεν αλλάζει, δεν αναπτύσσεται, δεν ζεί και δεν αγαπά.
Είναι δούλος αλυσοδεμένος με τις βεβαιότητες και τους εθισμούς του. ‘Εχει ξεπουλήσει το μεγαλύτερο αγαθό του, την ατομική του ελευθερία. Μόνο ο άνθρωπος που ρισκάρει είναι ελεύθερος.
Το να κρατάς κρυμμένο τον εαυτό σου, να τον χάνεις με τις αυτομειωτικές σου ιδέες, είναι θάνατος. Μην αφήσεις να σου συμβεί αυτό. Η μεγαλύτερή σου υποχρέωση σου είναι να γίνεις όλα όσα είσαι όχι μόνο για δικό σου όφελος, άλλα και για δικό μου…
Πηγή:
http://www.thessalonikiartsandculture.gr/blog/epilegmena-arthra/to-riskarisma-leo-buscaglia#.VQRDBo6sVE4(accessed 14.3.15)
Why are white people expats when the rest of us are immigrants?
In the lexicon of human migration there are still hierarchical words, created with the purpose of putting white people above everyone else. One of those remnants is the word “expat”.
What is an expat? And who is an expat? According to Wikipedia, “an expatriate (often shortened to expat) is a person temporarily or permanently residing in a country other than that of the person’s upbringing. The word comes from the Latin terms ex (‘out of’) and patria (‘country, fatherland’)”.
Defined that way, you should expect that any person going to work outside of his or her country for a period of time would be an expat, regardless of his skin colour or country. But that is not the case in reality; expat is a term reserved exclusively for western white people going to work abroad.
Africans are immigrants. Arabs are immigrants. Asians are immigrants. However, Europeans are expats because they can’t be at the same level as other ethnicities. They are superior. Immigrants is a term set aside for ‘inferior races’.
Don’t take my word for it. The Wall Street Journal, the leading financial information magazine in the world, has a blog dedicated to the life of expats and recently they featured a story ‘Who is an expat, anyway?’. Here are the main conclusions: “Some arrivals are described as expats; others as immigrants; and some simply as migrants. It depends on social class, country of origin and economic status. It’s strange to hear some people in Hong Kong described as expats, but not others. Anyone with roots in a western country is considered an expat … Filipino domestic helpers are just guests, even if they’ve been here for decades. Mandarin-speaking mainland Chinese are rarely regarded as expats … It’s a double standard woven into official policy.”
Is there any space in the development debate for African experts?
The reality is the same in Africa and Europe. Top African professionals going to work in Europe are not considered expats. They are immigrants. Period. “I work for multinational organisations both in the private and public sectors. And being black or coloured doesn’t gain me the term “expat”. I’m a highly qualified immigrant, as they call me, to be politically correct,” says an African migrant worker.
Most white people deny that they enjoy the privileges of a racist system. And why not? But our responsibility is to point out and to deny them these privileges, directly related to an outdated supremacist ideology. If you see those “expats” in Africa, call them immigrants like everyone else. If that hurts their white superiority, they can jump in the air and stay there. The political deconstruction of this outdated worldview must continue.
SOURCE:
http://www.theguardian.com/global-development-professionals-network/2015/mar/13/white-people-expats-immigrants-migration?CMP=share_btn_fb(accessed 14.3.15)
Mawuna Remarque Koutonin is the editor of SiliconAfrica.com, where this blog was first published. Follow @siliconafrica on Twitter.
Subscribe to:
Posts (Atom)