9 πράγματα που θέλουν οι έφηβοι να ξέρουν οι γονείς τους (αλλά σπάνια λένε)

Αγγελική Λάλου
18 Μαρτίου 2026




Η εφηβεία είναι μια περίοδος γεμάτη αντιφάσεις—ελευθερία και ανάγκη για στήριξη—και αυτά είναι τα εννέα μηνύματα που πολλοί έφηβοι θα ήθελαν να εκφράσουν στους γονείς τους, αλλά δυσκολεύονται να πουν δυνατά.


Ηεφηβεία μοιάζει με πέρασμα πάνω από μια γέφυρα: πίσω μένει η παιδική ηλικία και μπροστά ανοίγεται η ενήλικη ζωή. Είναι μια φάση γεμάτη ενθουσιασμό, σύγχυση, μοναξιά και αλλαγή, συχνά όλα ταυτόχρονα.



Οι έφηβοι ζητούν ελευθερία, αλλά εξακολουθούν να χρειάζονται όρια. Διεκδικούν ανεξαρτησία, όμως πολλές φορές αναζητούν σιωπηλά επιβεβαίωση και στήριξη. Κι όταν οι γονείς αισθάνονται ότι αποκλείονται από τον εσωτερικό τους κόσμο, αυτό δεν σημαίνει ότι το παιδί «δεν έχει τίποτα να πει».

Στην πραγματικότητα, υπάρχουν πολλά που θα ήθελαν να εκφράσουν, αλλά δεν βρίσκουν τρόπο. Ο φόβος, η αμηχανία, η περηφάνια ή η δυσκολία να βάλουν σε λέξεις τα σύνθετα συναισθήματά τους τους κρατούν πίσω.


Αναζητώ τον εαυτό μου και αλλάζω συνεχώς

Στα εφηβικά χρόνια η ταυτότητα χτίζεται μέρα με τη μέρα. Αλλάζουν ενδιαφέροντα, φιλίες, στυλ, ακόμα και απόψεις, όχι για να προκαλέσουν, αλλά για να δοκιμάσουν τι τους ταιριάζει.

Από έξω αυτό μπορεί να μοιάζει ασυνέπεια ή «αντίδραση». Για τους ίδιους, όμως, είναι διαδικασία εξερεύνησης.


Η υπομονή και η αποδοχή από την πλευρά των γονιών τους δίνουν ασφάλεια. Όταν νιώθουν ότι κάθε λάθος θα κριθεί ή θα τους κολλήσει μια ταμπέλα, είναι πιο πιθανό να κλειστούν και να απομακρυνθούν.
Μερικές φορές χρειάζομαι ακρόαση, όχι λύσεις

Όταν ένας έφηβος ανοίγεται, κάνει ένα μεγάλο βήμα. Συχνά, όμως, νιώθει ότι «κόβεται» όταν η συζήτηση μετατρέπεται αμέσως σε μάθημα, συμβουλές ή διόρθωση.



Σε δύσκολες εξομολογήσεις, η πιο χρήσιμη στάση μπορεί να είναι απλή: ακούστε μέχρι το τέλος. Δείξτε ότι καταλάβατε το συναίσθημα, πριν ψάξετε την απάντηση.

Μια ήρεμη φράση όπως «αυτό ακούγεται πολύ πιεστικό» ή «σε δυσκόλεψε» βοηθά περισσότερο από μια γρήγορη λύση. Η επίλυση προβλήματος μπορεί να έρθει αργότερα, και μόνο αν τη ζητήσουν.


Με επηρεάζει η γνώμη σου, ακόμα κι αν κάνω ότι δεν με νοιάζει

Πολλοί έφηβοι έχουν «άμυνες» για να μη δείχνουν ευάλωτοι. Μπορεί να απαντούν κοφτά, να ειρωνεύονται ή να δείχνουν ότι αδιαφορούν.

Παρόλα αυτά, η επιδοκιμασία, η απογοήτευση ή ο έπαινος των γονιών τους μετράει περισσότερο απ’ όσο φαίνεται. Παρακολουθούν τις αντιδράσεις σας για να καταλάβουν αν τους βλέπετε και αν παραμένουν αποδεκτοί.

Ακόμη και σε επιλογές που μοιάζουν «επαναστατικές», ένα κομμάτι τους δοκιμάζει αν η αγάπη σας κρατά σταθερά. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να συμφωνείτε με όλα, αλλά ότι βοηθά να ξεχωρίζετε τη συμπεριφορά από την αξία τους ως άτομα.
Η ψυχική μου αντοχή μπορεί να είναι πιο εύθραυστη απ’ όσο δείχνει

Η πίεση στην εφηβεία είναι συχνά έντονη: σχολικές απαιτήσεις, κοινωνικές σχέσεις, προσδοκίες και συνεχής έκθεση σε εικόνες «τελειότητας». Κάποιοι κρύβουν άγχος ή λύπη πίσω από χιούμορ, θυμό ή απόσυρση.

Πολλές φορές δεν θα πουν ξεκάθαρα «δυσκολεύομαι». Μπορεί να φοβούνται ότι θα παρεξηγηθούν, θα υποτιμηθούν ή ότι η αλήθεια τους θα οδηγήσει σε τιμωρία αντί για κατανόηση.

Βοηθά να γίνεται η συζήτηση για τα συναισθήματα κάτι φυσιολογικό στο σπίτι, χωρίς στίγμα. Όσο πιο ασφαλές είναι το κλίμα, τόσο πιο πιθανό είναι να ζητήσουν βοήθεια όταν τη χρειαστούν.
Θέλω ανεξαρτησία, αλλά δεν θέλω να νιώσω ότι μένω μόνος/η

Η εφηβεία έχει ένα παράδοξο: θέλουν να αποφασίζουν μόνοι τους, αλλά παράλληλα χρειάζονται ένα σταθερό σημείο αναφοράς. Η ελευθερία για εκείνους δεν σημαίνει εγκατάλειψη.

Οι κανόνες που εξηγούνται και προσαρμόζονται με την ηλικία λειτουργούν καλύτερα από τον απόλυτο έλεγχο. Επίσης, η καθοδήγηση δεν χρειάζεται να μοιάζει με επιβολή.

Όταν μοιράζεστε εμπειρίες, συζητάτε συνέπειες και αφήνετε χώρο για επιλογές, διατηρείται η σύνδεση. Έτσι νιώθουν ότι τους εμπιστεύεστε, χωρίς να τους αφήνετε ακάλυπτους.


Συγκρίνομαι συνεχώς και αυτό με εξαντλεί

Η σύγκριση είναι σχεδόν παντού: στην τάξη, στις παρέες, στο διαδίκτυο. Οι εικόνες επιτυχίας, ομορφιάς και «τέλειας ζωής» δημιουργούν την αίσθηση ότι πάντα υστερούν σε κάτι.

Πολλοί δεν το παραδέχονται, αλλά η αυτοεκτίμησή τους μπορεί να δέχεται καθημερινά μικρά χτυπήματα. Νιώθουν ότι δεν είναι αρκετά έξυπνοι, αρκετά ελκυστικοί, αρκετά δημοφιλείς ή αρκετά ικανοί.

Οι γονείς μπορούν να αντισταθμίσουν αυτή την πίεση όταν αναγνωρίζουν την προσπάθεια και την πρόοδο, όχι μόνο το αποτέλεσμα. Η σταθερή επιβεβαίωση ότι αξίζουν ως άνθρωποι, πέρα από επιδόσεις, έχει πραγματικό βάρος.
Όταν υψώνεις τη φωνή, κλείνομαι, ακόμη κι αν έχεις δίκιο

Οι εντάσεις συμβαίνουν, αλλά ο τόνος καθορίζει αν θα υπάρξει διάλογος. Όταν οι φωνές ανεβαίνουν, πολλοί έφηβοι μπαίνουν σε άμυνα ή «σβήνουν» για να προστατευτούν.



Τότε, το μήνυμα χάνεται και μένει μόνο η σύγκρουση. Οι ήρεμες, σταθερές κουβέντες έχουν περισσότερες πιθανότητες να φτάσουν στον στόχο τους.

Αν κάτι είναι σημαντικό, αξίζει να ειπωθεί με τρόπο που αφήνει χώρο να απαντήσουν. Ο σεβασμός, ακόμα και μέσα στη διαφωνία, τους βοηθά να μάθουν να συζητούν χωρίς φόβο.
Βλέπω περισσότερα απ’ όσα νομίζεις

Οι έφηβοι παρατηρούν το κλίμα στο σπίτι, τους υπαινιγμούς, τις σιωπές, το πώς μιλάτε για τον εαυτό σας και πώς διαχειρίζεστε το άγχος. Απορροφούν τη συμπεριφορά πιο εύκολα από τις συμβουλές.

Αν στο σπίτι κυριαρχεί συνεχής ένταση, μπορεί να νιώσουν βάρος ή ευθύνη που δεν τους αναλογεί. Αν η τρυφερότητα εκφράζεται σπάνια, ίσως συμπεράνουν ότι η αγάπη «κερδίζεται».

Τα λόγια έχουν σημασία, αλλά το ίδιο ισχύει και για τον τρόπο, τις εκφράσεις και τη συνέπεια. Ένα σταθερό, προβλέψιμο περιβάλλον είναι συχνά πιο καθησυχαστικό από τις μεγάλες συζητήσεις.


Σ’ αγαπάω, ακόμη κι αν δεν στο λέω εύκολα

Η έκφραση αγάπης στην εφηβεία μπορεί να μοιάζει ριψοκίνδυνη. Η ευαλωτότητα τους δυσκολεύει, και πολλές φορές προτιμούν να την κρύβουν.

Αν δεν λένε «σ’ αγαπώ» ή αν δεν αγκαλιάζουν όπως παλιά, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν νιώθουν. Μπορεί να το δείχνουν αλλιώς: ζητώντας τη γνώμη σας, μένοντας κοντά σας σε μια ήσυχη στιγμή, ή κάνοντας μικρές κινήσεις φροντίδας.

Αυτές οι πράξεις είναι συχνά «κωδικοποιημένα» σημάδια σύνδεσης. Και για πολλούς γονείς, αξίζει να τα αναγνωρίζουν ως τέτοια.
Κράτησε ανοιχτή την πόρτα της επικοινωνίας

Η ανατροφή ενός εφήβου μπορεί να μοιάζει σαν ισορροπία σε τεντωμένο σχοινί. Ακόμη κι όταν δείχνουν απόμακροι ή ευέξαπτοι, οι περισσότεροι δεν σταματούν να θέλουν επαφή—απλώς δεν ξέρουν πάντα πώς να τη ζητήσουν.

Το πιο σταθερό μήνυμα που μπορείτε να δώσετε είναι η διαθεσιμότητα. Να είστε παρόντες, να ρωτάτε χωρίς ανάκριση και να ακούτε χωρίς να μειώνετε αυτά που τους συμβαίνουν.

Δεν χρειάζονται τέλειους γονείς. Χρειάζονται αληθινούς ανθρώπους που προσπαθούν, μαθαίνουν, ζητούν συγγνώμη όταν χρειάζεται και αγαπούν με συνέπεια.

ΠΗΓΗ:

https://childit.gr/108140/9-%cf%80%cf%81%ce%ac%ce%b3%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1-%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%b8%ce%ad%ce%bb%ce%bf%cf%85%ce%bd-%ce%bf%ce%b9-%ce%ad%cf%86%ce%b7%ce%b2%ce%bf%ce%b9-%ce%bd%ce%b1-%ce%be%ce%ad%cf%81%ce%bf%cf%85/(accessed 28.3.26)

An algorithmic mirror: The psychological costs of ‘Looksmaxxing’

Shaween Amin gives a professional and personal perspective on a potential male body dysmorphia crisis.

20 March 2026


Working as a Sport and Exercise Psychologist has opened my eyes to a pressure that young men are facing – to look objectively 'perfect' in a new digital age. It's a pressure that feels darker and less controllable than those I've encountered before, such as those experienced by young male athletes in sport. The presenting issues I am faced with now are increasingly extending beyond my scope of my practice and into the clinical space.

The trend known as 'looksmaxxing' is the systematic, often obsessive pursuit of physical appearance optimisation – primarily by young men – driven by the belief that one's appearance is the primary determining factor of social and romantic worth. It is rooted in the self-improvement movement which encourages sensible habits like going to the gym, eating healthily or getting regular haircuts (often called 'softmaxxing' in online spaces). However, 'looksmaxxers' of the internet go several steps further, calling for more extreme measures such as limb-lengthening surgery, the injecting of performance-enhancing drugs, or 'bonesmashing' (the act of repeatedly striking a bone, typically the cheekbone, with a blunt instrument with the intention of growing it). These fall under the definition of 'hardmaxxing' due to their invasive and often irreversible nature.

Unrealistic body standards, and the mental health issues that stem from them, are not a new occurrence. Women have historically felt the greatest weight of this – decades of clinical research, cultural criticism, and hard-won public awareness have documented the damage that unattainable beauty ideals inflict on female psychology. That conversation remains vital, and it is ongoing. This article, however, concerns a crisis happening around young men, that is largely unexamined and underreported. What makes the modern male experience distinct is not merely that the pressure exists, but the form it has taken.
A degradation machine

Within looksmaxxing communities, users submit photos of themselves to be rated on a scale. This is a numerical system, developed across online forums, that claims to measure physical attractiveness with clinical objectivity. Men are not simply told they are unattractive. They are told they have failed and to seek surgical intervention. Fix the mandible. Fix the midface ratio. Fix the canthal tilt. Fix the orbital rim.

Research into these communities finds that in every single rating thread analysed, users were insulted, unfavourably compared to other men, or encouraged to harm themselves by at least one other user (Haplin et al., 2025). This is what looksmaxxing communities have built in place of self-improvement: a degradation machine with a numerical readout. Unfortunately, it does not feel like that from the inside. From the inside, it feels like the one honest system in an otherwise uncontrollable world.

From what I can understand, a combination of three factors has given rise to this. First, young men in the West are, by measurable data, the loneliest they have ever been (Department for Culture, Media & Sport, 2024; Kamal, 2024). Second, dating has migrated almost entirely online. Therefore, the first impression between two people, once equal parts personality, humour, and physical attraction, is now a static photograph – making physical attraction the only possible 'foot in the door' for many of those searching for love. Third, social media algorithms have made the circulation of extreme and unattainable physical ideals inevitable.

Over the last decade, gym membership in the West has risen sharply. To be fair, social media deserves some of the credit for this. Fitness content is among the most widely consumed on every major platform, and for many young men, seeing an idealised body online is the push they need to start looking after themselves. On balance, this is a good thing. But the problem is that the pipeline does not stop there. The same algorithm that serves a 17-year-old his first motivational gym video will, over weeks and months, walk him incrementally, invisibly, towards content that is progressively more extreme. Better nutrition becomes strict calorie counting. Calorie counting becomes a steroid cycle.

This pipeline is, of course, an extreme example that many of us cannot imagine falling victim to. However, crucially, most of us did not have our formative years hijacked by an algorithm designed to steal our attention and dictate our choices. The desire to be fit can become the compulsion to be optimal. There is no clear moment where self-improvement becomes self-destruction. That is precisely what makes it so difficult to identify, and so easy to fall into. For practitioners, parents or people generally who are interested in identifying possible 'red flags' concerned with looksmaxxing, they may watch out for things like: obsession over tiny 'flaws', excessive comparisons, and/or a heavy influence from online communities. When these preoccupations interfere with normal life functioning, or cause distress or overwhelm, it may help to seek professional support.
Keep watching…

Young men have not suddenly become more insecure than previous generations. What is different is the exposure to social media algorithms. Research has found that the association between social media use and body dysmorphic symptoms is specific to image-based platforms such as Instagram and TikTok, rather than text-based ones (Gupta et al., 2023). This is a meaningful distinction. Short-form video does not merely occasionally expose a young man to idealised bodies. It exposes him to thousands of them, in rapid succession, selected and ranked by an algorithm with one objective: keep him watching. The algorithm does not know it is curating a dysmorphic mirror. It only knows that this content performs. Men with large platforms now reel off advice on how to achieve the ideal masculine body to audiences of millions, and the algorithm surfaces the most extreme versions of that content because extreme content holds attention longest.

The result is a generation of many young men holding a belief that they are less than, feeling unworthy and unhappy. Worryingly, where social media is concerned, what begins with a gym membership can end with a teenage boy hitting his own face with a blunt object, on camera, for an audience that encourages him. At the extreme end of this world, research has found forums where users are routinely told their lives are 'over', that they are beyond saving, that no intervention will ever be enough. These comments are commonplace, unmoderated, and directed at teenage boys and young men. The pipeline has an endpoint, and it is not self-improvement.
The problem is the pipeline

Of course, looksmaxxing is not the whole story of young men and social media. For every forum thread telling a teenager his life is over, there are thousands of young men who found a gym, a routine, and a sense of discipline through the same platforms this article has been critical of. Social media did not invent male insecurity, and it did not invent the pressure to be physically attractive. It inherited both, and in many cases, it has given young men communities, structure, and a vocabulary for self-improvement that previous generations did not have access to. That is worth acknowledging.

The problem is not the starting point. The problem is the pipeline. A specific combination of conditions – measurable loneliness, a dating market that reduces first impressions to a photograph, and algorithms optimised for engagement rather than wellbeing – have produced an environment in which normal male insecurity can harden into something clinical. Body Dysmorphic Disorder. Muscle Dysmorphia. Non-suicidal self-injury dressed up as a self-improvement practice. These are not the inevitable outcomes of wanting to look better. They are the outcomes of a system that profits from ensuring that looking better is never quite enough.
The scripts for male suffering

The young man at the centre of this crisis is not, for the most part, being radicalised by malicious actors with a deliberate agenda. He is being processed by an indifferent one. The algorithm does not hate him. It does not know he exists. It simply keeps serving him content that keeps him watching, and the content that keeps him watching is the content that makes him feel most acutely that he is not enough. That is the mechanism. It is mundane, and it is causing serious harm. But there are individuals designing these algorithms, and I believe ethical considerations should be addressed around the consumption for profit at the expense of vulnerable individuals.

What this moment asks of clinicians, of platform designers, and of anyone working with or raising young men, is simple in principle and difficult in practice: seek to recognise and understand this better. The diagnostic frameworks that exist for body image disorders were largely built around female patients. The scripts we have for male suffering do not easily accommodate a teenage boy who is distressed about his midface ratio. The gap between the suffering that exists and the language we have for it, is where this crisis lives. Closing it will not fix the algorithm. But it might mean that the boy who saves the video does not have to find his way out alone.

And if you reading this having been led onto, and influenced by, these platforms, what I want to say to you is: what you're seeing online isn't real, you are not going through this alone. Help is there if you need it, and you are enough and worthy exactly as you are.

And a perfect jawline never made anybody laugh. Shaween Amin is a Chartered Psychologist, and HCPC registered Sport and Exercise Psychologist.
References

Department for Culture, Media and Sport. (2024, December 4). Community Life Survey 2023/24: Loneliness and support networks. GOV.UK.

Gupta, M., Jassi, A., Krebs, G. (2023). The association between social media use and body dysmorphic symptoms in young people. Frontiers in Psychology. doi: 10.3389/fpsyg.2023.1231801

Halpin, M., Gosse, M., Yeo, K., Handlovsky, I., Maguire, F. (2025) 'When help is harm: Health, Lookism and self‐improvement in the Manosphere', Sociology of Health & amp; Illness, 47(3). doi:10.1111/14679566.70015.

Kamal, J. (2025, Jan 24). Digital & social trends, charts, consumer data & statistics – GWI Blog.

SOURCE:

https://www.bps.org.uk/psychologist/algorithmic-mirror-psychological-costs-looksmaxxing(accessed 28.3.26)

‘The more who die, the less we care’

Our editor Jon Sutton on Professor Paul Slovic’s keynote at the British Psychological Society’s online conference.

03 July 2020

There are, said Professor Paul Slovic (Decision Research and the University of Oregon), enormous human and environmental challenges as we face the changing landscapes of the future. 'I have to warn you the talk is quite distressing. It's not a pleasant menu' – climate change, Covid-19, genocide, nuclear war – 'the positive side of it is maybe we can overcome the obstacles to managing them better.'

So in 'confronting the deadly arithmetic of compassion', Slovic also had 'hope for better times in this age of unprecedented risk' – 'I always like to have two titles, in case the first one doesn't work'. His talk centred around the concepts that Daniel Kahneman put forward in Thinking Fast and Slow. – of fast, feeling based thinking, and a slow analytical style. Fast is easy, feels right, and usually works; but it is innumerate and can lead to serious mistakes. Slow thinking can deceive us too.

In terms of that innumeracy, consider what Covid-19 teaches us about climate change – 'act now before it is too late', Slovic said. His native United States, he said, is not only not controlling coronavirus, but is actually going in the opposite direction. He attributed this at least in part to a failure to understand exponential growth, even in the early stages of the outbreak. Climate change and its damages also happen exponentially. Antarctica has lost nearly three trillion tons of ice since 1992, and oceans are rising at the fastest rate in past 28 centuries.

What's to be done? We don't do as well with numbers as we do with visual imagery, so show the impact on Donald Trump's Mar-a-lago complex (or, alternatively, somewhere the wider population might care about) of a 7ft rise in sea levels. Pay attention to experts who think slowly and scientifically. Don't expect people to give up the comforts and conveniences of a climate harmful lifestyle; government and industry must work to develop new ways to meet our needs with less damage. But Slovic doesn't seem to be a fan of a 'softly softly' approach, saying 'We don't need nudges to behave better, we need shoves'.

Confronting that 'arithmetic of compassion', Slovic argued that we are incoherent in our valuation of human life. 'We value individual lives greatly, but those lives lose their value in the face of greater threats.' We've known this for a long time; it's a sentiment encapsulated in the quote, often attributed to Stalin, 'One man's death is a tragedy; a million deaths is a statistic'; in the saying 'Statistics are human beings with the tears dried off'; and in Albert Szent-Györgyi's 'I am unable to multiply one man's suffering by a hundred million'.

After each genocide, Slovic said, we say 'never again'. And then repeat, again and again. In 1994, 800,000 people were murdered in 100 days in Rwanda, while the world watched and did nothing. State-led mass killings have taken place recently in Congo, Myanmar/Burma, Nigeria and many other countries. Why do we rarely intervene? Slovic pointed to various factors: it's dangerous, costly, difficult; there's racism; distance is involved, and a diffusion of responsibility combined with the dominance of protecting national security over protecting foreign lives. But in terms of experimental evidence, he focused on 'psychic numbing', with information failing to convey affect and emotion. We should see every human life as of equal value, or at least think that large losses threaten the viability of the group or society. But our actions don't follow either of these. Our feelings override our analytic judgements; we experience diminished sensitivity as 'n' grows large. 'The feeling system can't count!', Slovic concluded. People report, for example, being more willing to send clean water to a refugee camp in order to save 4500 of 11,000 lives than 4500 of 250,000.

What can we do about it? Slovic pointed to the research of Tehila Kogut and Ilana Ritov on the 'identified victim' – donations are twice as high with a single victim. Unfortunately, we have a short attention span for this stuff. There may have been a spike in web searches around 'Syria' and 'refugees' after the media published the tragic photo of the drowned three-year-old Aylan Kurdi, and a study showed a surge in donations to the Swedish Red Cross on behalf of Syrian refugees. But they quickly returned to base level. 'An image can wake us up, but then there's a window of opportunity when you're emotionally connected,' Slovic said. 'We start to think "What else can I do?" – if it feels like the answers is nothing, then it dampens out.'

Slovic ended with a stark warning around how the 'prominence effect' can cause a disconnect between values and actions, and the implications of this in the nuclear age. 'Prominence is like an attentional spotlight – lives not in the spotlight are ignored no matter their number.' The existence of nuclear weapons may have become taken for granted, but Slovic is clearly worried about 'the caveman and the bomb in the digital age'. 'People say they're not used, but actually that's not true, and in any case is a pointed gun not being used?' As Bruce Blair wrote in 2016, 'The city of Moscow alone lies in the bore sights of more than 100 nuclear weapons.'

Bringing his talk back round to the deadly arithmetic of compassion, Slovic referred to Roger Fisher, Professor of Law at Harvard University, who in 1981 suggested that the secret code the President needs to initiate a nuclear attack should be implanted near the heart of the person who would need to be sacrificed in order to start a nuclear attack.

In conclusion, Slovic urged us to 'understand the strengths and weaknesses of fast and slow thinking as a necessary first step towards valuing lives humanely and improving decisions'. Find out more at https://www.arithmeticofcompassion.org

SOURCE:

https://www.bps.org.uk/psychologist/more-who-die-less-we-care(accessed 16.3.26)

The precise meaning of emotion words is different around the world

A new study has examined how we experience emotions based on the culture and language we are brought up in.


By Emily Reynolds



When you can't quite put your finger on how you're feeling, don't worry — there may be a non-English word that can help you out. There are hundreds of words across the world for emotional states and concepts, from the Spanish word for the desire to eat simply for the taste (gula) to the Sanskrit for revelling in someone else's joy (mudita).

But what about those words that exist across many languages — "anger", for example, or "happiness"? Do they mean the same thing in every language, or do we experience emotions differently based on the culture we are brought up in? Is the experience we call "love" in English emotionally analogous with its direct translation into Hungarian, "szerelem", for example?

In a new paper in Science, Joshua Conrad Jackson from the University of North Carolina at Chapel Hill and colleagues looked at 2,439 distinct concepts (including 24 relating to emotion) from 2,474 languages. The team analysed the similarities and differences between languages based on patterns of "colexification": instances in which multiple concepts are expressed by the same word form.

In Persian, to use the team's example, the word ænduh can be used to express both grief and regret; in the Dargwa dialect, spoken in Dagestan in Russia, dard means grief and anxiety. It follows, therefore, that Persian speakers may understand grief as closer to regret, and Dargwa speakers closer to anxiety.

The analysis allowed the researchers to create networks of concepts that showed, for each language family, how closely different emotional concepts related to each other. These revealed wide variation between language families. For instance, in Tad-Kadai languages, which can be found in Southeast Asia, southern China, and Northeast India, "anxiety" was related to "fear"; in Austroasiatic languages, anxiety was closer to "grief" or "regret". In Nakh Daghestanian languages spoken mainly in parts of Russia, on the other hand, "anger" was related to "envy", but in Austronesian languages it was related to "hate", "bad", and "proud".

But there were some similarities. Words with the same emotional valence — i.e. that were positive or negative — tended to be associated only with other words of the same valence, in all language families across the world. Happiness, for example, was linked to other positive emotions, even if the specific associations were slightly different depending on the language family. (This wasn't always the case though: in some Austronesian languages, "pity" and "love" were associated, suggesting pity may be more positive or love more negative than in other languages). Similarly, low-arousal emotions like sadness were also unlikely to be compared to high-arousal emotions like anger.

And geography also seemed to matter: language families that were geographically closer tended to share more similar associations than those that were far away.

The study's findings suggest that emotional concepts do vary between languages up to a point, raising the question of just how similar supposedly universal experiences are.

Of course, it's impossible to know exactly how somebody else is experiencing the world, and language can often be woefully inadequate when it comes to expressing our internal life.

And while the research suggests that those emotional experiences may vary in subtle ways across the world, deep down it seems we're not so dissimilar at all.

SOURCE:

https://www.bps.org.uk/research-digest/precise-meaning-emotion-words-different-around-world(accessed 13.3.26)

Σεξουαλικά προβλήματα

Υπάρχουν αποδείξεις ότι το σημερινό πορνό μπορεί να βλάψει τη σεξουαλική απόδοση. Αυτό ισχύει για τη στυτική δυσλειτουργία (ED), την καθυστερημένη εκσπερμάτωση (DE), την πρόωρη εκσπερμάτωση (PE), τη χαμηλή λίμπιντο και την ανωνυμία. Επίσκεψη Σεξουαλικές δυσλειτουργίες που προκαλούνται από πορνό των υλικό που σχετίζεται με την πορνογραφική χρήση και τα σεξουαλικά προβλήματα Για να ξεκινήσετε την ανάρρωσή σας από στυτική δυσλειτουργία που σχετίζεται με την πορνογραφία, διαβάστε αυτό το εισαγωγικό άρθρο - Δηλητηριωμένη ED (ΠΑΡΔΑΛΟΣ).

Περιηγηθείτε σε χιλιάδες αναφορές αυτοαξιολόγησης για να μάθετε τι είναι εκείνοι που έχουν ανακτηθεί από τις σεξουαλικές δυσλειτουργίες που προκλήθηκαν από πορνογραφικές δοκιμασίες: Επανεκκίνηση σελίδας λογαριασμών 1, Επανεκκίνηση σελίδας λογαριασμών 2 και Επανεκκίνηση σελίδας λογαριασμών 3. Επιπλέον, οι ακόλουθες οκτώ σελίδες περιέχουν πιο σύντομες ιστορίες που περιγράφουν ανάκτηση από σεξουαλικές δυσλειτουργίες που προκαλούνται από πορνογραφίες: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8.

Διαβάστε μια περίληψη της σχετικής έρευνας στο Η έρευνα επιβεβαιώνει την απότομη αύξηση των νεαρών σεξουαλικών δυσλειτουργιών, καθώς και 150 άρθρα ειδήσεων και συνεντεύξεις με εμπειρογνώμονες και θεραπευτές που προειδοποιούν για τις επιπτώσεις του πορνό στη σεξουαλική απόδοση Ειδικοί που αναγνωρίζουν και αντιμετωπίζουν σεξουαλικές δυσλειτουργίες που προκαλούνται από πορνό.

Δυστυχώς, η άγνοια των πορνο-προκαλούμενων σεξουαλικών δυσλειτουργιών εξακολουθεί να είναι συχνή. Βλέπω Τι εμπειρογνώμονες λένε στους πάσχοντες του PIED (το καλό και το κακό).
Έρευνα

Τι γίνεται με τις σπουδές; Αυτή η λίστα περιέχει πάνω από τις μελέτες 50 που συνδέουν την πορνογραφική χρήση / τον εθισμό με πορνό σε σεξουαλικά προβλήματα και τη χαμηλότερη διέγερση σε σεξουαλικά ερεθίσματα. ο πρώτες μελέτες 7 στον κατάλογο αποδεικνύουν αιτία, καθώς οι συμμετέχοντες απομάκρυναν την πορνογραφική χρήση και θεραπεύονταν χρόνιες σεξουαλικές δυσλειτουργίες.

Οι μελέτες 80 συνδέουν τη χρήση πορνό με λιγότερο σεξουαλική ικανοποίηση και σχέση ικανοποίησης. Οι μελέτες που αφορούν σε αρσενικά έχουν αναφερθεί σε σχέση με την πορνογραφική χρήση φτωχότερες σεξουαλική ή ικανοποίηση σχέσεων. Όσο γνωρίζουμε, αυτό ισχύει όλοι 80 μελέτες. Ενώ μερικές μελέτες συσχετίζουν τη μεγαλύτερη χρήση πορνό σε γυναίκες με την καλύτερη (ή ουδέτερη) σεξουαλική ικανοποίηση, οι περισσότερες δεν έχουν (δείτε αυτήν τη λίστα - Porn μελέτες που αφορούν τα θηλυκά θέματα: Αρνητικές επιδράσεις στην διέγερση, τη σεξουαλική ικανοποίηση, και τις σχέσεις).

Οι φωνητικοί κριτικοί του πορνογραφικού εθισμού ισχυρίζονται ψευδώς ότι η «υψηλή σεξουαλική επιθυμία» εξηγεί τον εχθρικό εθισμό του πορνό. Στην πραγματικότητα, πάνω από 25 μελέτες ψεύδουν τον ισχυρισμό ότι οι σεξουαλικοί και οι τοξικομανείς «έχουν μόνο υψηλή σεξουαλική επιθυμία».

ΠΗΓΗ:

https://www.yourbrainonporn.com/el/sexual-problems/(accessed 10.3.26)