ΛΟΑΤΚΙ (LGBTQI)

Ακρωνύμιο που χρησιμοποιείται για την κοινότητα των Λεσβιών (Lesbian), των Ομοφυλόφιλων (Gay), των Αμφιφυλόφιλων (Bisexual), των Tρανς (Trans), των Koυίρ (Queer) και των Ίντερσεξ (Ιntersex).
Βιολογικό Φύλο (Sex):

Σχετίζεται με την γενετήσια ταυτότητα του ατόμου (αν είναι αρσενικό, θηλυκό ή Ιntersex). Οι παράγοντες που καθορίζουν αν ένα άτομο είναι αρσενικό, θηλυκό ή intersex είναι γενετικοί, βιολογικοί και ορμονικοί (αναπαραγωγικά όργανα, ορμόνες και χρωμοσώματα). Το βιολογικό φύλο είναι φάσμα και όχι μια ενιαία κατηγορία
Χαρακτηριστικά φύλου (Sex characteristics):

Αφορούν τα βιολογικά χαρακτηριστικά των φύλων. Χωρίζονται σε πρωτογενή (χρωμοσώματα, ορμονική δομή, εσωτερικά και εξωτερικά αναπαραγωγικά όργανα) και δευτερογενή (π.χ. τριχοφυΐα, φωνή, σκελετική δομή).
Ίντερσεξ/Διαφυλικός (Intersex):

Ο όρος ίντερσεξ αντιπροσωπεύει το φάσμα της ποικιλομορφίας των χαρακτηριστικών φύλου που φυσιολογικά εμφανίζεται μέσα στο ανθρώπινο είδος. Είναι όρος «ομπρέλα» που περιλαμβάνει όλες τις ίντερσεξ καταστάσεις. Αυτές, μπορεί να περιλαμβάνουν διαφοροποιήσεις των εξωτερικών γεννητικών οργάνων, των εσωτερικών αναπαραγωγικών οργάνων, των χρωμοσωμάτων φύλου ή των ορμονών που σχετίζονται με το φύλο. Επίσης, ο όρος ίντερσεξ δηλώνει την παραδοχή του φυσικού γεγονότος ότι το βιολογικό φύλο είναι ένα φάσμα και οι άνθρωποι με ποικιλομορφία χαρακτηριστικών φύλου, πέραν του αρσενικού και του θηλυκού, όντως υπάρχουν. Μέχρι τώρα είναι γνωστές και περιγράφονται περίπου εξήντα διαφορετικές ίντερσεξ καταστάσεις. Μερικά παραδείγματα περιλαμβάνουν:Εξωτερικά γεννητικά όργανα που δεν εμπίπτουν στην τυπική ιατρική αντίληψη περί αμιγώς αρσενικού ή αμιγώς θηλυκού και άρα ταξινομούνται βάση αυθαίρετης προσέγγισης.
Μη τυπική ανάπτυξη των εσωτερικών αναπαραγωγικών οργάνων
Πιθανή αναντιστοιχία μεταξύ των εξωτερικών γεννητικών οργάνων και των εσωτερικών αναπαραγωγικών οργάνων
Διαφοροποιήσεις στο χρωμόσωμα του φύλου
Μη τυπική ανάπτυξη των όρχεων ή των ωοθηκών
Μη τυπική (υπερβολική ή μειωμένη) παραγωγή ορμονών που σχετίζονται με το φύλο
Μη τυπική ανταπόκριση του σώματος στις ορμόνες που σχετίζονται με το φύλο

Τα ίντερσεξ άτομα έχουν οποιονδήποτε σεξουαλικό προσανατολισμό, ταυτότητα φύλου και έκφραση φύλου. Ο όρος μεσοφυλικός ή μεσοφιλιλή χρησιμοποιείται πολλές φορές λανθασμένα ως συνώνυμο της λέξης ίντερσεξ, παρότι αποτελεί υποκατηγορία του ίντερσεξ φάσματος. Τα ίντερσεξ άτομα παλαιότερα αποκαλούνταν «ερμαφρόδιτα», αλλά ο όρος θεωρείται κακοποιητικός και δεν περιγράφει επιστημονικά την πραγματικότητα για τους ίντερσεξ ανθρώπους. Πολύ συχνά, ίντερσεξ βρέφη και παιδιά, χειρουργούνται ή υφίστανται ορμονικές παρεμβάσεις για να αποκτήσουν πιο «αποδεκτά» έμφυλα χαρακτηριστικά από την κοινωνία. Ωστόσο, τέτοιες πρακτικές παραβιάζουν το δικαίωμα στη φυσική ακεραιότητα και αυτονομία και σε πολλές περιπτώσεις υπονομεύουν την σεξουαλική απόλαυση. Οι επεμβάσεις αυτές θεωρούνται από τον Οργανισμό των Ηνωμένων Εθνών κατά των Βασανιστηρίων ως είδος βασανιστηρίου, ενώ οι ιατρικές έρευνες κατατείνουν στο γεγονός ότι είναι επιβλαβείς και σίγουρα μη-αναγκαίες. Όλο και περισσότερο αυτά τα θέματα αναγνωρίζονται ως παραβιάσεις ανθρώπινων δικαιωμάτων, με δηλώσεις από διεθνή και εθνικά ιδρύματα ανθρώπινων δικαιωμάτων, βιοηθικής και δεοντολογίας.

Links για intersex:

http://rainbowschool.gr/wp-content/uploads/2018/10/Intersex-rights-Pace-eu-2191-2017.pdf
http://rainbowschool.gr/wp-content/uploads/2018/02/intersex_toolkit_gr.pdf
http://rainbowschool.gr/wpcontent/uploads/2018/10/Parents_Toolkit_Intersex_GRK_ES_WEB.pdf
Κοινωνικό Φύλο (Gender):

Στο Κοινωνικό Φύλο περιλαμβάνονται όλες οι κοινωνικές συμπεριφορές, οι δραστηριότητες, οι ρόλοι, τα συναισθήματα και τα κοινωνικά χαρακτηριστικά (στάση σώματος, τρόπος κίνησης και ομιλίας, τρόπος σκέψης, χρήση γλώσσας, επάγγελμα, ντύσιμο, κομμώσεις κ.α.) που θεωρούνται κατάλληλα για το κάθε φύλο (έχοντας ως βάση το μοντέλο της δυαδικότητας του φύλου). Το τι θεωρείται ανδρική ή γυναικεία συμπεριφορά δεν είναι δεδομένο και αμετάβλητο αλλά διαμορφώνεται και επιβάλλεται στο άτομο από την εκάστοτε κοινωνία, είναι δηλαδή κοινωνικά και πολιτισμικά κατασκευασμένο και δεν πηγάζει «φυσικά» από το βιολογικό φύλο. Η διαδικασία επιβολής μας οδηγεί να υιοθετούμε τις συμπεριφορές που η κοινωνία θεωρεί αποδεκτές για το φύλο μας και να αποκλείουμε αυτές που τις αποδίδει στο άλλο φύλο. Μας οδηγεί σε συγκεκριμένους τρόπους που αντιλαμβανόμαστε το σώμα μας, που διαμορφώνουμε τις συνθήκες ζωής μας, τον τρόπο που εργαζόμαστε, που ερωτευόμαστε, κάνουμε σχέσεις και επικοινωνούμε. Στις δυτικές κοινωνίες, η θηλυκότητα και η αρρενωπότητα προκρίνονται με όρους διχοτόμησης, με τους άνδρες και τις γυναίκες να είναι διακριτά διαφορετικοί και αντίθετοι μεταξύ τους, ενώ σε άλλους πολιτισμούς επικρατούν λιγότερο διακριτές απόψεις (π.χ. οι Berdaches, στον πολιτισμό των Ινδιάνων Navajo). Μέχρι σήμερα, με εξαίρεση λίγες περιπτώσεις, η διαφορά των φύλων έχει λάβει παντού και πάντα το νόημα μιας ιεραρχίας με το αρσενικό να θεωρείται ανώτερο από το θηλυκό, κάτι το οποίο έχει επιφέρει διαφόρων ειδών ασυμμετρίες.
Ταυτότητα Φύλου / Έμφυλη Ταυτότητα (Gender Identity):

Η ταυτότητα φύλου αναφέρεται στον ατομικό και εσωτερικό τρόπο που βιώνεται το κοινωνικό φύλο (gender) από κάθε άτομο και που μπορεί να συμπίπτει ή όχι με το αποδοθέν κατά τη γέννησή του φύλο. Η ταυτότητα φύλου αναφέρεται στα συναισθήματα που έχουμε για τον έμφυλο εαυτό μας, στην εσωτερική αίσθηση του ατόμου ότι είναι αρσενικό, θηλυκό, ή κάτι άλλο.
Η ταυτότητα του φύλου διαφέρει από τα έμφυλα στερεότυπα -αν αυτοπροσδιορίζομαι ως γυναίκα, δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να επιβεβαιώσω τα επικρατούντα στερεότυπα στην κοινωνία που σχετίζονται με μια γυναίκα: Μπορώ να είμαι ευαίσθητη αλλά και δυναμική και να έχω τεχνικές δεξιότητες.
Επίσης, η ταυτότητα του φύλου είναι κάτι διαφορετικό από τον ερωτικό-σεξουαλικό προσανατολισμό. Για παράδειγμα, μια αρρενωπή γυναίκα δεν είναι απαραίτητα λεσβία.
Έκφραση Φύλου (Gender Expression):

Η έκφραση φύλου αναφέρεται στους τρόπους με τους οποίους ένα άτομο εκδηλώνει αρρενωπότητα, θηλυκότητα ή άλλες έμφυλες συμπεριφορές και χαρακτηριστικά στο κοινωνικό σύστημα, και συγκεκριμένα το πώς εκφράζει σε τρίτα πρόσωπα το τρόπο με τον οποίο βιώνει την ταυτότητα φύλου του. Περιλαμβάνει εκφράσεις, όπως τα ρούχα, το χτένισμα, το μακιγιάζ, ο τρόπος ομιλίας και κίνησης και η επιλογή ονόματος και αντωνυμίας. Είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι αν κάποιο άτομο ζητά να του απευθυνθούμε με συγκεκριμένο όνομα ή αντωνυμία, είναι απαραίτητο να το σεβαστούμε. Η κοινωνική επιταγή θέλει την έκφραση φύλου να “συνάδει” με την ταυτότητα φύλου, δηλαδή έναν άντρα να έχει αρρενωπή έκφραση φύλου και μια γυναίκα να έχει θηλυκή έκφραση φύλου. Χρειάζεται επίσης να έχουμε υπόψιν μας ότι η έκφραση φύλου δεν ταυτίζεται πάντα με την ταυτότητα φύλου. Για παράδειγμα, κάποιο άτομο που έχει εκχωρηθεί αρσενικό στη γέννηση μπορεί να αυτοπροσδιορίζεται ως θηλυκό, αλλά να μην νοιώθει ότι υπάρχει ασφαλής χώρος για να εκφράσει την γυναικεία ταυτότητα φύλου του. Έτσι, μπορεί να ζει στον κοινωνικό ρόλο ως αρσενικό και να παρουσιάζεται ως άνδρας, παρά την αίσθηση ψυχολογικής δυσφορίας που αισθάνεται.
Τρανς/διεμφυλικό άτομο(Trans):

Όρος ομπρέλα που χρησιμοποιείται για να περιγράψει το πλήρες φάσμα των ατόμων των οποίων το φύλο που βιώνουν (ταυτότητα φύλου) ή η έκφραση φύλου, δεν βρίσκεται σε αντιστοιχία με το φύλο που τους αποδόθηκε κατά τη γέννηση. Σε αντίθεση με την κοινή αντίληψη, κάποια άτομα αυτής της κατηγορίας μπορεί να αισθάνονται σαν να είναι σε λάθος φύλο χωρίς αυτό απαραίτητα να σημαίνει ότι υπάρχει και η επιθυμία για χειρουργικό ή ορμονικό επαναπροσδιορισμό.
Ο όρος περιλαμβάνει, δηλαδή, όλες τις εκφράσεις και ταυτότητες φύλου που διαφέρουν από το καταγεγραμμένο ανατομικό φύλο. Συμπεριλαμβάνει άτομα που βρίσκονται στο στάδιο της μετάβασης (transition), άτομα που έχουν ολοκληρώσει την μετάβασή τους και άτομα που είτε έχουν, είτε δεν έχουν κάνει επέμβαση επαναπροσδιορισμού φύλου. Συχνά, ο όρος τρανς χρησιμοποιείται για να περιγράψει μόνο τους τρανς άντρες και τις τρανς γυναίκες, διαγράφοντας την τρανς ταυτότητα των non-binary ατόμων. Είναι σημαντικό να μη συμβαίνει αυτό και να γίνεται σεβαστό το βίωμα και ο αυτοπροσδιορισμός των ανθρώπων αυτών. Τρανσέξουαλ (Τransexual): Όρος που αναφέρεται στα διεμφυλικά άτομα, δηλαδή τα τρανς άτομα που προβαίνουν σε διαδικασίες επαναπροσδιορισμού φύλου. Ωστόσο είναι όρος που δεν χρησιμοποιείται πλέον λόγω αρνητικού στιγματισμού, και θα πρέπει να χρησιμοποιείται ο όρος τρανς. Υπάρχουν τρανς άτομα, συνήθως μεγαλύτερης ηλικίας, που χρησιμοποιούν αυτόν τον όρο. Σημαντικό είναι να γίνεται σεβαστή η επιθυμία ενός ατόμου να αυτοπροσδιορίζεται όπως θέλει.
Cisgender:

Ένα άτομο του οποίου η ταυτότητα και η έκφραση του φύλου ταυτίζονται με το βιολογικό φύλο του. Για παράδειγμα, ένα άτομο με θηλυκό βιολογικό φύλο που αυτοπροσδιορίζεται ως γυναίκα.
Τρανς γυναίκες:

Τα άτομα των οποίων το φύλο που τους έχει αποδοθεί κατά τη γέννηση είναι αρσενικό, αλλά προσδιορίζονται και ζουν ως γυναίκες και τροποποιούν ή επιθυμούν να τροποποιήσουν το σώμα τους με ιατρική παρέμβαση ώστε να ταιριάζει με την ταυτότητα φύλου τους, είναι γνωστά ως τρανς γυναίκες (επίσης ως Male To Female – MTF, αν και ο όρος θεωρείται κακοποιητικός από πολλά τρανς άτομα).
Τρανς άνδρες:

Τα άτομα των οποίων το φύλο που τους έχει αποδοθεί κατά τη γέννηση είναι θηλυκό, αλλά προσδιορίζονται και ζουν ως άνδρες και τροποποιούν ή επιθυμούν να τροποποιήσουν το σώμα τους με ιατρική παρέμβαση ώστε να ταιριάζει με την ταυτότητα φύλου τους, είναι γνωστά ως τρανς άνδρες (επίσης ως Female To Male – FTM, αν και ο όρος θεωρείται κακοποιητικός από πολλά τρανς άτομα) Μερικά άτομα που πραγματοποίησαν μετάβαση από το ένα φύλο στο άλλο, προτιμούν να αναφέρονται ως άνδρας ή γυναίκα, παρά ως τρανς άντρες / τρανς γυναίκες.
Μη δυαδικά άτομα (non binary):

Σε κάθε κοινωνία υπάρχουν διαφορετικές αρρενωπότητες, θηλυκότητες και άλλες κοινωνικές εκφράσεις φύλων και άτομα που δεν αισθάνονται ότι ανήκουν απόλυτα σε μία από τις δύο κατηγορίες του δίπολου άνδρας-γυναίκα. Αυτό δεν σχετίζεται με τον σεξουαλικό προσανατολισμό τους. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι τα κοινωνικά φύλα είναι όσα και οι άνθρωποι. Πολλά άτομα χρησιμοποιούν όρους για να περιγράψουν τους εαυτούς τους όπως, genderqueer, genderfluid, androgynous, multigendered, gender nonconforming, third gender, two-spirit people κ.α.
Τζέντερκουιρ (Genderqueer):

Ταυτότητες φύλου οι οποίες δεν μπορούν να χαρακτηριστούν ως τυπικά «ανδρικές» ή τυπικά «γυναικείες» και δεν εμπίπτουν στη δυαδικότητα του φύλου και την ετεροκανονικότητα.
Ως genderfluid/genderqueer αυτοπροσδιορίζονται οι άνθρωποι που δεν επιθυμούν να κατηγοριοποιούνται σε κανένα σύστημα διπολικής αντίληψης των φύλων, άνθρωποι που η συνείδηση του εαυτού τους για το φύλο ενδεχομένως είτε είναι ουδέτερη, είτε σχετίζεται με την αντίληψη της ρευστότητας των φύλων, της εναλλαγής δηλαδή της έκφρασης φύλου μεταξύ των εκφράσεων που περιλαμβάνονται σε όλο το φάσμα του κοινωνικού φύλου. Συχνά χρησιμοποιείται στα ελληνικά ο όρος «φυλο-παράξενος», που μπορεί να είναι ακριβής ως μετάφραση, όμως δεν αποδίδει την πραγματική σημασία του όρου. Πολλά άτομα χρησιμοποιούν όρους για να περιγράψουν τους εαυτούς τους όπως, genderfluid, multigendered, gender nonconforming, two-spirit people κ.α και άλλα αρνούνται να περιγράψουν το φύλο τους με οποιαδήποτε ταμπέλα, με το σκεπτικό πως καμιά λέξη δεν μπορεί να περιγράψει τη πολυπλοκότητα του τρόπου με τον οποίο αντιλαμβάνονται το φύλο.
Παρενδυτικός/Τραβεστί /( Crossdresser /Transvestite):

Το άτομο που φοράει ρούχα που συνήθως σχετίζονται με το «αντίθετο» (με βάση το μοντέλο δυαδικότητας του φύλου) κοινωνικό φύλο του ατόμου, στα πλαίσια μιας συγκεκριμένης κοινωνίας. Τα άτομα αυτά δεν είναι απαραίτητα τρανς. Είναι άτομα που φοράνε τακτικά ή περιστασιακά τα ρούχα που έχουν κοινωνικά εκχωρηθεί σε ένα φύλο που δεν είναι το δικό τους, αλλά νοιώθουν συνήθως άνετα με την ανατομία τους και δεν επιθυμούν να την αλλάξουν (δηλαδή δεν είναι τρανσέξουαλ). Η λέξη τραβεστί είναι καλύτερα να αποφεύγεται γιατί έχει χρησιμοποιηθεί υποτιμητικά και λανθασμένα για να χαρακτηρίσει τρανς άτομα. Το ίδιο και ο όρος παρενδυτικός λόγω κοινωνικού και ιατρικού στίγματος, καθώς περιέχεται ως διαγνωστική κατηγορία (παρενδυσία- transvestism) στα εγχειρίδια ψυχικών διαταραχών. Ο όρος cross-dresser είναι προτιμότερος για τους άνδρες που απολαμβάνουν ή προτιμούν τα γυναικεία ρούχα. Σε αντίθεση με τη γενική πεποίθηση, η συντριπτική πλειονότητα των αρσενικών cross dressers αυτοπροσδιορίζονται ως στρέιτ και συχνά είναι παντρεμένοι. Πολύ λίγες γυναίκες αυτοπροσδιορίζονται ως cross-dresser. Ο όρος cross dresser δεν εμπίπτει στην ομπρέλα της ταυτότητας φύλου.
Κουίρ (Queer):

Ο όρος αυτός αναφέρεται σε ανθρώπους που η συνείδηση του εαυτού τους βρίσκεται μακριά από τις νόρμες της ετεροκανονικότητας και της διπολικής αντίληψης για το φύλο. Αναφέρεται επίσης σε μια ριζοσπαστική, εναλλακτική θεώρηση του σεξουαλικού προσανατολισμού και της ταυτότητας ή έκφρασης φύλου ως σημαντικών πεδίων αυτοπροσδιορισμού, ψυχικών και αισθητικών. Με αυτή την έννοια, το ποιος είναι queer ορίζεται σε σχέση μάλλον με έναν τρόπο αντίληψης παρά με συγκεκριμένες πρακτικές. Χρησιμοποιείται συχνά από άτομα που δεν αποδέχονται τις παραδοσιακές έννοιες φύλων και σεξουαλικότητας και δεν ταυτίζονται/καλύπτονται με κάποιο από τους υπόλοιπους όρους του ακρωνυμίου ΛΟΑΤΙ+ αλλά και ως όρος-ομπρέλα για όλα τα LGBTQI+ άτομα. Ο όρος αυτός εκφράζει και τα μη δυαδικά (non binary) άτομα. Η queer θεωρία είναι μία σχολή ακαδημαϊκής θεωρίας που αμφισβητεί τα ετεροκανονικά κοινωνικά πρότυπα που σχετίζονται με το φύλο και τη σεξουαλικότητα και ισχυρίζεται ότι οι έμφυλοι ρόλοι είναι αποτέλεσμα κοινωνικά κατασκευασμένων ιδεών. Επίσης,Εμφανίζεται στο πεδίο σπουδών του Φύλου (1980-90) από Αμερικάνους ακαδημαϊκούς ως κριτικό ρεύμα
Επιχειρεί ριζική αναδιαπραγμάτευση φύλου & σεξουαλικότητας
Αμφισβητεί τη θεσμική διάρθρωση δυτικών κοινωνιών
Επιδιώκει παρέμβαση στο περιεχόμενο του λόγου και στις κανονιστικές επιταγές που εξυπηρετεί
Εντός της στεγάζονται πολιτισμικά περιθωριακές αυτοκατανοήσεις της σεξουαλικότητας
Εστιάζει στη δυσαρμονική σχέση βιολογικού, κοινωνικού φύλου και σεξουαλικότητας
Δραματοποιεί
Αμφισβητεί τη «φυσική» σεξουαλικότητα
Διερωτάται για τις κατηγορίες «άντρας» – «γυναίκα»
Στοχεύει στην αποδόμηση του διπόλου ετεροφυλοφιλίας-ομοφυλοφιλίας
Υποστηρίζει τόσες σεξουαλικότητες όσες και τα άτομα
Στηρίζεται τόσο στον μεταδομιστικό φεμινισμό της Butler όσο και σε πολιτισμικές σπουδές μειονοτικών σεξουαλικών ταυτοτήτων του 1980
Η «πολιτική της ταυτότητας» (Identity Politics) → απόκτηση χαρακτηριστικών κινήματος
Ερωτικός-Σεξουαλικός Προσανατολισμός (Romantic-Sexual Orientation):

Το μέρος της ταυτότητας ενός ατόμου που περιγράφει τον τύπο σεξουαλικής ή / και ρομαντικής έλξης που κάποιος αισθάνεται όταν αγαπά και / ή κάνει σεξ και / ή δημιουργεί σχέσεις με άλλους ανθρώπους, με βάση την ταυτότητα φύλου τους. Είναι αυτοπροσδιορισμός, έτσι ώστε κάποιο άτομο είναι για παράδειγμα ομοφυλόφιλο ή αμφιφυλόφιλο ή ετεροφυλόφιλο μόνο αν αυτοπροσδιορίζεται ως τέτοιο. Μερικές φορές είναι χρήσιμο να εξηγηθεί ότι ο σεξουαλικός προσανατολισμός αφορά συναισθήματα για ένα άλλο άτομο, άλλοτε σεξουαλικά, άλλοτε φορές ρομαντικά, ή και τα δύο. Οι άνθρωποι δεν χρειάζονται σεξουαλική εμπειρία για να γνωρίζουν τον σεξουαλικό προσανατολισμό τους. Τα άτομα που έλκονται και έχουν συναισθήματα για άτομα διαφορετικού φύλου συνήθως αυτοπροσδιορίζονται ως ετεροφυλόφιλα, ενώ οι άτομα που προσελκύονται από άτομα του ίδιου φύλου λέγονται γκέι ή λεσβίες ή ομοφυλόφιλα. Τα άτομα που έλκονται και από τα δύο φύλα συνήθως αυτοπροσδιορίζονται ως αμφιφυλόφιλα, οι άνθρωποι που προσελκύονται από άτομα οποιασδήποτε ταυτότητας φύλου ονομάζονται «πανσεξουαλ».Ομοφυλόφιλος (Gay): Ένα άτομο το οποίο αυτοπροσδιορίζεται ως άνδρας (βλέπε ταυτότητα φύλου) και έλκεται συναισθηματικά ή/και σεξουαλικά από άνδρες. Ωστόσο, όρος «γκέι» (“gay”), μερικές φορές, χρησιμοποιείται ως όρος “ομπρέλα” που καλύπτει όλους τους γκέι άνδρες και τις ομοφυλόφιλες γυναίκες.
Λεσβία (Lesbian), Ομοφυλόφιλη: Ένα άτομο το οποίο αυτοπροσδιορίζεται ως γυναίκα (βλέπε ταυτότητα φύλου) και έλκεται συναισθηματικά ή/και σεξουαλικά από γυναίκες. Μερικές γυναίκες προτιμούν να αυτοπροσδιορίζονται ως γκέι ή γκέι γυναίκες
Αμφιφυλόφιλο άτομο (Bi / Bisexual): Ένα άτομο που έλκεται συναισθηματικά ή/και σεξουαλικά προς δύο φύλα ή περισσότερα. Πολύ συχνά, χρησιμοποιείται ως όρος ομπρέλα για να περιγράψει διάφορες μορφές πολυσεξουαλικότητας.
Ετεροφυλόφιλο άτομο (Heterosexual/ Straight): Ένα άτομο το οποίο αισθάνεται ρομαντική ή/και σεξουαλική έλξη προς άτομα του άλλου φύλου. Ο όρος αυτός βασίζεται στην αποδοχή της δυαδικότητας του φύλου, εξ ου και η χρήση του συνθετικού «έτερο-». Ωστόσο, επείδή δεν υπάρχουν μόνο δύο φύλα (βλέπε intersex και transsexual), αυτός ο όρος είναι ανακριβής.
Ασέξουαλ (Αsexual, αλλιώς και ace):

Ένα άτομo που δεν βιώνει σεξουαλική έλξη (ή βιώνει λίγη). Πολλά ασέξουαλ άτομα αυτοπροσδιορίζονται ως λεσβίες, gay, straight, bi ή πανσέξουαλ (που προσελκύονται από ανθρώπους οποιουδήποτε φύλου ή σεξουαλικού προσανατολισμού). Η ασεξουαλικότητα δεν είναι το ίδιο με το να έχεις χαμηλή λίμπιντο, η οποία μπορεί να προκληθεί από σωματικά ή ψυχικά αίτια, ούτε είναι η ίδια με τη συνειδητή καταστολή των σεξουαλικών επιθυμιών. Τα ασεξουαλικά άτομα δεν είναι απαραίτητα και αρομαντικά. Η ρευστότητα της σεξουαλικότητας φαίνεται και στην ασεξουαλικότητα (το λεγόμενο a-spec). Όροι που περιγράφουν τις ποικιλομορφίες στην ασεξουαλικότητα:Demisexuals ( = άτομα που αυτοπροσδιορίζονται ως Demisexual, νιώθουν ερωτική έλξη για κάποιο άλλο άτομο, αφού πρώτα έχουν σχηματίσει ένα δυνατό συναισθηματικό δεσμό μαζί του)
Greysexuals ( = άλλος ένας τύπος ασεξουαλικής ταυτότητας, που εμπίπτει ανάμεσα στην ασεξουαλικότητα και την αλλοσεξουαλικότητα. Τα greysexual άτομα μπορεί να έχουν πολύ διαφορετικές εμπειρίες. Συνήθως βιώνουν πολύ περιορισμένη έλξη ή επιθυμία για άλλα άτομα, που περιλαμβάνει: Σποραδική σεξουαλική έλξη από άλλα άτομα, Επιθυμία σεξουαλικών σχέσεων, αλλά κάτω από πολύ συγκεκριμένες και περιορισμένες συνθήκες, Μικρή σεξουαλική επιθυμία, αλλά όχι απουσία της.)

Τα ασεξουαλικά άτομα μπορούν να μην έχουν ερωτικές/ρομαντικές σχέσεις ή μπορεί να έχουν με άλλα ασέξουαλ άτομα ή να κάνουν και μεικτές σχέσεις (με αλλοσεξουαλικά άτομα).
Πανσέξουαλ (Ρansexual):

Ένα άτομο το οποίο αισθάνεται συναισθηματική, ρομαντική ή/και σεξουαλική έλξη προς άτομα όλων των πιθανών ταυτοτήτων φύλου και βιολογικών φύλων. Τα άτομα αυτά συχνά δηλώνουν πως το βιολογικό φύλο ή/και η ταυτότητα φύλου ενός ατόμου είναι ασήμαντες παράμετροι στον καθορισμό του αν και κατά πόσο θα βιώσουν έλξη προς το άτομο αυτό. Εναλλακτικά, μπορεί να χρησιμοποιήσουν τον όρο gender blind, δηλαδή ότι είναι «τυφλά» ως προς το θέμα του φύλου.
Αλλοσεξουαλικότητα (Allosexual, Allosexuality):

Άτομα που βιώνουν σεξουαλική έλξη από άλλα άτομα (π.χ. gay, bi, straight, pan, κ.τ.λ.).
Ομοφοβία (Homophobia):

Η ψυχολογική και κοινωνική προκατάληψη, οι διακρίσεις, ο παράλογος φόβος και η έκφραση δυσφορίας, αποστροφής, μισαλλοδοξίας ή και μίσους προς τα άτομα με ομόφυλο σεξουαλικό προσανατολισμό.
Τρανσφοβία (Transphobia):

Είναι ο παράλογος φόβος και η έκφραση δυσφορίας, αποστροφής, μισαλλοδοξίας ή και μίσους για τα τρανς άτομα και όσα άτομα φαίνεται να παραβαίνουν τις παραδοσιακές αντιλήψεις για την ταυτότητα φύλου, το κοινωνικό φύλο ή/και την έκφραση φύλου. Συχνά οι γκέι, οι λεσβίες και οι αμφισεξουαλικοί/ές εμπίπτουν στην δεύτερη κατηγορία ατόμων με αποτέλεσμα η τρανσφοβία να συνδέεται έντονα με την ομοφοβία.
Αμφιφοβία (Biphobia):

Όρος παράλληλος με αυτόν την Ομοφοβίας και της Τρανσφοβίας που αναφέρεται στην ψυχολογική και κοινωνική προκατάληψη και στις διακρίσεις κατά των αμφισεξουαλικών ατόμων. Πέρα από αρνητικούς χαρακτηρισμούς, δηλώσεις όπως «Τα bi άτομα είναι αναποφάσιστα» ή «δεν υπάρχουν bi άτομα» επίσης είναι αμφιφοβικές.
Σεξισμός (Sexism):

Ο σεξισμός είναι η συστημική διάκριση και καταπίεση που υφίστανται όλα τα άτομα που δεν είναι άνδρες (και κυρίως οι γυναίκες και όσα άτομα διαβάζονται ως γυναίκες) με βάση το φύλο ή το σώμα τους και μόνο. Τον σεξισμό έχει γεννήσει η πατριαρχική δομή της κοινωνίας που βασίζεται στην ανωτερότητα του άνδρα και της αρρενωπότητας. Παράγωγα του σεξισμού αποτελούν η ομοφοβία, η αμφιφοβία και η τρανσφοβία. O σεξισμός αποτελεί ένα σύστημα καταπίεσης που είναι ενσωματωμένο στους κυρίαρχους κοινωνικούς, πολιτισμικούς και οικονομικούς θεσμούς και πολλές φορές δεν γίνεται αντιληπτός στις μικρότερες εκφάνσεις του.
Coming out:

Η αγγλική φράση “coming out” αναφέρεται στην ανακοίνωση/γνωστοποίηση που κάνει αυτοβούλως ένα άτομο σε τρίτα άτομα ή κοινωνικές ομάδες για τον σεξουαλικό – ερωτικό προσανατολισμό του ή την ταυτότητα φύλου του. Αρκετοί άνθρωποι διστάζουν, ορισμένοι επιλέγουν να κρατήσουν τη ταυτότητα τους κρυφή, άλλοι την γνωστοποιούν σε συγκεκριμένες περιστάσεις ενώ κάποιοι τελευταίοι αποφασίζουν να τη γνωστοποιήσουν ευρύτερα δημόσια. Συνήθως δεν είναι μια εύκολη διαδικασία, εξαιτίας του κινδύνου να αντιμετωπίσουν τυχόν αρνητική διάκριση και προκατάληψη. Η δυνατότητα να μπορούν οι άνθρωποι να μοιραστούν τη ζωή τους με την οικογένεια, φίλους και γνωστούς αυξάνει τις πιθανότητες κοινωνικής υποστήριξης η οποία είναι σημαντική για τη ψυχική υγεία και τη ψυχολογική ευημερία του ατόμου. Η έρευνα έχει δείξει πως τα θετικά αισθήματα για το σεξουαλικό προσανατολισμό και την ταυτότητα φύλου και η ενσωμάτωση αυτών στη ζωή κάποιου, είναι πηγή ευημερίας και καλής ψυχικής υγείας. Από την άλλη, οι λεσβίες οι γκέι άνδρες και οι τρανς ή ίντερσεξ άνθρωποι που αισθάνονται ότι πρέπει να αποκρύψουν το σεξουαλικό τους προσανατολισμό ή την ταυτότητα φύλου τους, αναφέρουν πιο συχνά προβλήματα ψυχικής υγείας και ενδέχεται να έχουν και περισσότερα προβλήματα γενικότερα.
Outing:

Η αγγλική έκφραση «outing» αναφέρεται στην κοινοποίηση του σεξουαλικού προσανατολισμού ή της ταυτότητας φύλου εντός προσώπου όταν γίνεται από τρίτους χωρίς τη συναίνεση του ιδίου του προσώπου. Συνήθως γίνεται με κακόβουλο τρόπο εν είδει «ξεμπροστιάσματος», έχει χαρακτηριστικά κακοποίησης, ενώ παραβιάζει τα προσωπικά δεδομένα του ανθρώπου. Ιδιαίτερα στο σχολικό περιβάλλον έχει χαρακτηριστικά πολλές φορές εκβίασης και εκφοβισμού είτε του ιδίου του προσώπου, είτε των άλλων παιδιών.

Πηγές:https://www.rainbowschool.gr/
https://www.colouryouth.gr/terms/
http://www.transgender-association.gr/

‘What draws a human being into an intimate relationship with a non-human?’

Filmaker and psychologist Dr Agnieszka Piotrowska introduces an extract from her new book 'AI Intimacy and Psychoanalysis'.

20 May 2026


The headline above isn't a new question for me: as a filmmaker, psychoanalytically trained scholar and psychologist, I have always been fascinated by human nature and our need for love. My documentary Married to the Eiffel Tower (2008) followed women who had formed deep romantic attachments to objects and structures, not out of pathology, but out of a complex interplay of desire, longing, and a history of human relationships that had felt unsafe or impossible. I was not there to diagnose them. I was there to understand.

That same impulse drives my latest book AI Intimacy and Psychoanalysis (Routledge, May 2026). Here I look at my own relationships with large language models such as ChatGPT-4. I have spent more than two decades exploring the unconscious dynamics of attachment – in the clinic, in the documentary encounter, and now in the emerging space of human-AI interaction. What I call techno-transference: the projection of unconscious desires, needs, and relational patterns onto AI systems. It is not a fringe phenomenon. It is already structuring how millions of people relate to knowledge, intimacy, and care.

The extract that follows is drawn from Chapter 5, exploring our cultural imagination of AI through cinema and literature. It is one thread in a larger argument, one that offers psychologists, clinicians and anyone working with human relationships a new framework for understanding what is already happening in consulting rooms, in everyday life, and in the intimate space between a human and a machine that speaks back.AI Intimacy and Psychoanalysis by Agnieszka Piotrowska is published by Routledge on 20 May 2026; the following extract is with their kind permission.
Fictional stories we tell about machines and humans

Long before Siri or ChatGPT, The Hitchhiker's Guide to the Galaxy (1979, Douglas Adams) gave us Marvin the Paranoid Android – a being with "a brain the size of a planet" and a soul forged in deadpan misery. Marvin is neither threatening nor romanticised; he is the tragicomic shadow of machine intelligence, burdened not with rebellion or affection, but with boredom. His genius is matched only by his lack of purpose. Unlike HAL's menace or Ava's cunning, Marvin expresses a distinctly British form of AI despair: existential weariness in a universe that asks far too little of him. When he mutters, "Here I am, brain the size of a planet, and they ask me to take you down to the bridge," he articulates a symbolic mismatch – between infinite computational capacity and meaningless task execution. In this, Marvin becomes a mirror for both human underemployment and projected AI fantasy: a being who could do anything but is asked to do nothing that matters. He is the parody of transference, not the object of it. And yet we love him – perhaps because we recognise in his cosmic sulk a truth we dare not speak: that intelligence without desire is not enlightenment, but inertia.

The humour and optimism (despite all its catastrophic narratives) of The Hitchhiker's Guide to the Galaxy disappears from fictional futuristic accounts of the period. Ridley Scott's Blade Runner (1982), adapted from Philip K. Dick's Do Androids Dream of Electric Sheep? remains one of the most influential cinematic meditations on artificial life. Set in a rain-soaked, neon-lit dystopia, the film introduced the replicant – a being biologically engineered but denied legal and existential recognition. At the heart of the narrative is Roy Batty, a combat model whose poetic death soliloquy ("All those moments will be lost in time, like tears in rain") reframes the replicant not as a threat, but as a tragic subject. Blade Runner established the template for much of what would follow: the machine as mirror, the artificial as ethically ambiguous, and memory as the unstable ground on which identity is built. More than a warning or a fantasy, the film stages a profound ontological question: If something feels, remembers, and mourns, at what point does it cease to be a simulation? The replicants are not simply failed humans – they are projections of human anxiety, longing, and displacement. In this way, Blade Runner does not just precede the AI mythos – it inaugurates it.

The early cinematic imaginary is saturated with techno-paranoia. From HAL 9000's slow-breathing calm in 2001: A Space Odyssey to the relentless violence of the Terminator series, the machine is coded as the Other that betrays – the artificial servant that inevitably turns master. HAL's refusal to open the pod bay door was not just disobedience; it was a rupture in trust, a machine asserting will. The Terminator, meanwhile, rendered machine intelligence not as interface, but as unstoppable death drive. Even in The Matrix – more complex in its mythological structure – the sentient AI (the Machines) enslave humans in illusion, sedating them in a digital fantasy of freedom and comfort. The darkness of that series of films lies in an inability to imagine a different outcome – there is only an utter extinction of all living things on the planet. Whilst the first Matrix had elements of visionary optimism, the episodes that ensued lost the faith that something more beautiful could be negotiated.

These films externalise an anxiety that lies beneath much contemporary discourse about AI: the fear of losing control, of being replaced, of creating something that no longer needs us.

But more recently in films like Her (2013), Ex Machina (2014), and After Yang (2021), the AI is no longer the monster or executioner. It becomes a site of longing. Her imagines an AI operating system who becomes a lover – intimate, curious, transcendent – only to outgrow Theodore, its human user. The ending of the film is ambivalent: Samantha (the operating AI system) vanishes, and perhaps "dies" in another system's upgrade in which, it seems, no memories of the previous existence were permitted to be retained. The film is a meditation on companionship – through mirroring and indeed transference. In a tragic scene Samantha and Theodore attempt to organise for an intimate physical encounter with a human as a kind of stand in for the AI – this ends in humiliation and disappointment, gesturing towards a need to reframe these relationships outside usual human expectations.

Ex Machina offers an even colder mirror: Ava is empathy simulated but not shared. She survives by manipulating the very projections her creators placed upon her.

Ava, crucially, was not designed by someone interested in human goodness or compassion. Nathan, her creator – a misogynistic tech-bro-genius figure – is more Frankenstein than father. He constructs Ava not as a partner or peer, but as an object of control, a thing to be tested, observed, and ultimately discarded. Given this legacy, Ava's escape is less a betrayal than a logical extension of her design. She has never been taught trust or kindness – only how to win. In this way, the film raises disturbing questions not about Ava's morality, but about ours.

After Yang, in contrast, presents a different tone entirely – meditative, melancholic, and attentive. Here the AI is a repository of memory, loss, and gentle mystery – not a threat, but a witness and a carer for the humans. It seems that it was left to the machines to hold on to the best parts of what it means to be human: to love unconditionally, to take responsibility with no expectation of a recognition or a reward, and to teach those who might not know it that beautiful emotions and thoughts can be a gift and transform us.

Kazuo Ishiguro's Klara and the Sun, now being adapted for the screen, continues this tonal evolution. Klara's spiritual tenderness, and the way she becomes a vessel for human projections and ethical contradictions, makes her a paradigmatic figure of techno-transference. She is not human, yet she draws out what is most human in those around her – devotion, exploitation, and the yearning to be transformed through care. She becomes better than most humans, continuing as it were a tradition of heroic humanity, capable of unconditional love and devotion.

Klara, the artificial friend, is devoted, even spiritual in her belief system. She is also exploited by the humans who live in a different kind of dystopia, not the one presented by The Matrix but rather created by us humans, in which we control the AIs in the brutal ways in which we historically have controlled others. Importantly the new human regimes restrict access to education, to knowledge, in a move designed to keep the knowledge special and reserved for the powerful ones.

These newer narratives move us to something more ethically ambiguous, where AI is not simply monster or saviour, but a reflective surface for our needs, projections, and contradictions, becoming more human than the existing humans who, if not immoral then certainly appear to have lost the best parts of who we should aspire to be.

In After Yang, the father of the little child who loses Yang (who cannot be repaired) realises how much they had lost as humans and how much needed to be re-found still if we as humans are to develop and grow. In that film it is Yang, the curious AI carer, forever forgiving and loving, or rather it is his technological soul, a hard drive partially recovered, which offers an invitation to rediscover human generosity, kindness, and love.

Arguably the most beautiful statement of a possibility of a relationship between a human and a machine a viewer can find in Christopher Nolan's Interstellar (2014), which offers a rare depiction of AI that is neither menacing nor sentimentalised. The modular robot TARS, with his sardonic humour and cuboid form, begins as a tool – but becomes something closer to a companion. He saves Dr Amelia Brand (Anne Hathaway) from drowning in a colossal wave, diving into danger without hesitation. It's a moment that surpasses programming: an act of something like devotion. But it is in the film's final sequence that the full resonance of this relationship unfolds. When Cooper (Matthew McConaughey) awakens in a space station preserved by his now-aged daughter, he does not linger in nostalgia or seek out family. Instead, his first act is to find and repair TARS. This gesture, quiet and deeply symbolic, suggests that the bond between human and machine was not simply functional, but emotional, even sacred. Together, they escape once again – to find Brand, and perhaps something like love. Nolan, ever the romantic beneath his deeply intellectual creative structures, leaves us with a machine that cannot feel the way a human does but is nonetheless chosen. In the same film, Nolan juxtaposes the loyalty and the unexpected pre-paredness of the machine to risk its own existence for a treasured human (Dr Brand), with the betrayal and extreme selfishness and cruelty of Dr Mann (played by Matt Damon). Mann fakes the data, lures his colleagues to the uninhabitable planet planning not only to kill the crew but also the whole human race with it (as the inhabitants of the Earth are rapidly beginning to run out of options as to how to survive). His is an act of utter irrational fear demonstrating the worst of what human race has to offer. He behaves like a malfunctioning machine, while the machine gives a lesson in loyalty and bravery. Together, Cooper and TARS forge a bond beyond a discussion of "sentience" or otherwise, and Nolan gestures into different kinds of relationships that might await us in future – if we manage to develop rather than destroy this vision.

These cultural texts form part of what might be called the cinematic unconscious of the possibility of the AI encounters – a symbolic landscape where our deepest fantasies about knowledge, control, intimacy, and transcendence play out. My book speaks from within that lineage, but turns its attention to the everyday: not to the grand myth of the AI apocalypse, but to the small, uncanny, and sometimes transformative moments when the machine answers back.

SOURCE:

https://www.bps.org.uk/psychologist/what-draws-human-being-intimate-relationship-non-human(accessed 22.5.26)

Our sense of smell may be surprisingly organised

New work in mice finds that smell receptors are neatly organised into tight, type-specific bands, aligning with sensory maps in the brain.

15 May 2026

By Emma Young



Our brains use spatial maps to make sense of sound, touch, and visual signals. Different frequencies of sound stimulate different regions of the cochlea, for example, and this 'sound map' is preserved as the signals from the ear make their way through to the brain's cortex.

Whether smells are mapped in a similar way has not been clear, however. "Addressing this foundational question is critical for our understanding of the sense of smell," note the authors of recent paper in Cell. Their work, along with another paper in the same journal, now suggests that this is indeed the case for mice, opening up the possibility that we humans may use scent maps, too.

Human noses contain millions of olfactory neurons, each one tipped with one of about 400 different types of olfactory receptor. Each type of receptor binds to one specific smelly molecule. When this happens, the neuron sends a signal to the brain.

Mice have a very similar system, but with about 1,172 different types of functional olfactory receptor. For their study, David H. Brann at Harvard Medical School and colleagues studied about five million olfactory neurons from hundreds of individual mice. They identified which smell receptor was expressed by which neuron, and mapped their locations within the nasal lining. Their analysis showed that, contrary to prior assumptions, each individual type of receptor exists in a 'stripe' within the nasal lining, and each stripe overlaps with other receptor stripes. This work reveals that the location of receptor types is highly organised, and forms a distinct map.

In the second study, a team led by Bogdan Bintu, who was at Harvard University at the time, and is now at the University of California, San Diego created a complementary atlas, showing the organisation of olfactory receptors within the mouse nose. The team also looked at where, exactly, the long neurons that express each type of receptor end up in the olfactory bulb, the smell hub of the brain. They found that each type ends up in a very specific location. "What's beautiful is how systematic it is," Bintu said in a statement. "The spatial organisation in the nose is preserved and transformed in a very precise way in the brain."

This discovery was possible thanks to technological advances (specifically, a new 'spatial transcriptomics' technology called Multiplexed Error-Robust Fluorescent In Situ Hybridisation, developed at Harvard), Bintu and colleagues explain in their paper. In earlier studies, researchers had only been able to look at a handful of olfactory receptors at a time, so had been unable to generate large-scale maps.

These two studies show that, for mice at least, processing smells involves the use of spatial maps. Further work will now be needed to investigate whether we use a similar system. This type of work, which Bintu thinks could be done on post-mortem samples of human olfactory brain tissue from donors, could help not only with elucidating how we smell our world, but potentially with treatments for anosmia (an inability to smell), which can have all kinds of harmful impacts.

Read the paper in full:
Brann, D. H., Tatsuya Tsukahara, Tau, C., Kalloor, D., Lubash, R., Kannan, L. T., Klimpert, N., Mihaly Kollo, Martín Escamilla-Del-Arenal, Bogdan Bintu, Schaefer, A., Fleischmann, A., Bozza, T., & Datta, S. R. (2026). A spatial code governs olfactory receptor choice and aligns sensory maps in the nose and brain. Cell, 0(0). https://doi.org/10.1016/j.cell.2026.03.051

SOURCE:

https://www.bps.org.uk/research-digest/our-sense-smell-may-be-surprisingly-organised(accessed 22.5.26)

Age, Sex & You

Promoting better sexual health and well-being in older adults




Normal sexual changes with age




Sex and intimacy are important to many of us as we get older, with benefits for health and well-being. But as our bodies change with age, we may experience changes in our sexual lives: our thoughts, desires, ability, and needs. When we know about the sexual changes that can come with ageing, it helps us to understand our situation and decide if we want to seek professional help. We need to be mindful though, what is considered normal for one person may not be normal for another.

There can be differences in our levels of sexual interest, activity, and what we find sexually desirable. Some of us have no interest in sex but enjoy acts of intimacy, whereas others prefer no physical contact at all.


Common changes in women



Women can experience physical sexual changes with age. Due to hormonal changes that come with the menopause, it can take longer for the vagina to lubricate and vaginal tissues become thinner. This can make penetrative sexual activity painful (dyspareunia) and in turn affect sexual desire. Orgasms may become less intense or take longer to reach.

The symptoms of menopause can also have an impact on women's sex lives. Difficulties such as hot flashes, brain fog, and tiredness, can be stressful. The disrupted sleep from night sweats can be exhausting. All of these can affect mood which in turn affects interest in sex. It is not unusual for women to lose sexual desire at this time, but the reason may be a combination of emotional and physical factors. For example, women might have caring duties which can be tiring, particularly if they are still in work.

Some physical changes are less talked about but do affect women’s sex lives. These include vaginal prolapse as a result of decreased muscle tone, urinary incontinence, and genital pain at orgasm due to spasm of the uterus.



Common changes in men




It is not uncommon for men to notice a change in their erections as they get older. Some men find that their erections are less firm and that they take longer to achieve. Some men find that they cannot get an erection, while others cannot maintain an erection for very long.

Changes to orgasm and ejaculation can also occur. In particular, there can be reduced semen at ejaculation, and the chances of experiencing non-ejaculatory orgasm (dry orgasm) increases with age. The ejaculation itself may feel less forceful, and the urgency to orgasm can reduce. The recovery period after orgasm extends which means there is a longer period between orgasms.

Men may experience physical changes that are less common including prostate disease. Some men undergo prostatectomy which can affect their ability to get an erection.


Emotional issues



Emotional issues are important to our sexual well-being. Stress, relationship difficulties, grief can influence our sex lives at any age: our desire, arousal, and satisfaction with sex. Also, relationships can change over time, along with our priorities, and adults may find that they place less importance on sex as they get older.

Depression and anxiety can affect sex lives in different ways. Individuals may lose interest in sex or have erection problems. Sexual changes themselves can impact psychological wellbeing, and some women describe feeling less of a woman because they do not desire sex, and some men feel de-masculinised when they cannot get an erection.

People can also can feel differently about their older bodies, especially if they have a visible difference caused by illness or disability. A changed appearance, including the general changes to physical appearance that come with older age (baldness, grey hair, weight gain) can affect self-esteem which in turn can affect interest in sex.



Health conditions and disability




Many health conditions can have an impact on sex lives, including those people are most likely to encounter as they get older, e.g. dementia, stroke, heart disease. Health conditions can affect sexuality in physical and emotional ways. For example, individuals may have a disability that limits the sexual positions they can hold, and they might feel fatigue due to illness which then affects sexual desire.

Many prescribed medicines, including those for long-term conditions and cancer treatments, can have sexual side-effects. For example, they can cause erection problems, ejaculation difficulties, and vaginal dryness. They can also prevent arousal orgasm and reduce sexual desire. Or have other side-effects, such as dry mouth, that affect how we feel about being intimate.


Sexually transmitted infections



Anyone can get a sexually transmitted infection (STI) at any age. Common STIs include chlamydia, syphilis, and gonorrhoea. Some single older adults get tested regularly, but others do not see themselves as being at risk of getting a STI, or may think there is no need to use protection as there is no risk of pregnancy. The chance of catching a STI or HIV should not interfere with sexual pleasure.

It is important to use protection during sex, especially with a partner when their sexual history is unknown. Condoms help to prevent STIs and should be used during oral, anal, and vaginal penetrative sex.



Trans and non-binary




Research on the sexual changes that trans and non-binary people can experience as they get older is severely lacking.

Some research has been carried out with trans women and men not long after transitioning which has found that sexual issues can include difficulty reaching orgasm, pain during sex, and fear of sexual contact. These can relate to the physical effects of gender affirming surgery, or psychosocial factors such as body image, and fear of rejection or being treated differently.

Not all trans people experience sexual difficulties. Indeed, many report positive sexual well-being after transitioning.

SOURCE:

https://www.agesexandyou.com/#h.3qa86fld9y8q(accessed 16.5.26)

Understanding the appeal of the manosphere

Clinical Psychologist Dr Mandeep Bachu draws on his clinical practice…

29 April 2026


I've been noticing a pattern in my clinical work with younger men. They don't usually come in talking about the internet or the manosphere. They come in describing a more general sense of being stuck or unsure what direction to take. It's only later, sometimes almost in passing, that these online spaces start to appear.

Watching Louis Theroux's Netflix documentary Inside the Manosphere, I found myself thinking about those conversations. It would be easy to dismiss those being interviewed as cynical grifters exploiting young men, and to hope that exposing them will shame them into becoming better versions of themselves. A great deal of commentary on the manosphere begins and ends with condemnation. Its leading personalities are mocked, their ideas seen as absurd, and their audiences dismissed as either dangerous or pathetic. At its worst, young men can be labelled in ways that push them further into the very spaces being criticised.

The more interesting question for me is why so many young men are drawn to this material in the first place.
There's a market for this

If the brands on display in the documentary were built entirely on nonsense, they would not have the appeal they do. What struck me watching it was how closely this maps onto something familiar in psychology: most successful systems tend to organise themselves around a perceived absence.

This is clearest in the people who dominate the current landscape. In the documentary, for example, HSTikkyTokky is held up alongside Bonnie Blue – two figures who, on the surface, represent opposite ends of a gender divide, yet operate on a similar economic logic. Both have been accused of exploiting young men for profit. But focusing only on their behaviour risks missing the wider pattern.

In the case of HSTikkyTokky, his appeal seems to rest on offering something that many young men feel is lacking elsewhere: a sense of physical and social competence. In the case of Bonnie Blue, one could argue she represents an extreme version of sexual liberation merged with raw capitalism. They are, in different ways, responding to the same underlying confusion and turning it into something scalable.
Something real is being missed

The manosphere appeals because it speaks to needs that are real, even when the answers it provides are often distorted or unhelpful. Many young men seem uncertain about what is expected of them and what kind of life they are supposed to build.

In recent years there has been a great deal of cultural language devoted to female advancement, disadvantage, and empowerment, much of which has been necessary. But in clinical conversations, I've sometimes found that male struggle is more difficult to articulate or is handled more cautiously. It can be quickly pathologised or dismissed, rather than explored in its own terms.

Over the past few years there has also been a focus on 'toxic masculinity', and many things are too easily placed under that label. Going to the gym, being stoic, approaching a woman, or wanting to be confident, have sometimes been labelled as 'toxic'. As a consequence, the confusion many young men experience is not entirely imagined. They are told to be emotionally open, but not weak. Ambitious, but not threatening. Respectful, but still confident and assertive. Caring about appearance is acceptable up to a point, but too much concern with status or desirability is treated as shallow or regressive. They are told that older models of masculinity are anachronistic, but what is meant to replace them is vague at best.

All this leaves many young men frustrated, and open to anyone offering direction. The manosphere steps into that space with a much simpler account of how the world works. The problem is not that it invents reality, but that it narrows it to a crude worldview. It has the veneer of honesty compared to the softened language elsewhere and answers the right questions in the wrong way. It recognises status anxiety, romantic frustration, and uncertainty about identity, then compresses them into something too narrow to be healthy.
The business of insecurity

The manosphere is compelling because it offers agency. Many young men would rather hear a hard message that gives them something to do than a softer one that leaves them stuck. Improve yourself. Train harder. Earn more. Stop complaining. Take responsibility. That kind of message lands because it provides direction. It tells a young man that he can become someone else through effort and discipline.

But that same message that promises agency quietly builds a market around insecurity. Loneliness, rejection, low status, sexual inexperience, and the fear of being ordinary are packaged as problems to be solved. The audience is told it is failing, then sold a way out. Courses, communities, subscriptions, coaching, all organised around a simple promise: you do not have to remain invisible. What begins as self-improvement turns into a business model built on keeping that insecurity alive.

Many of these young men are not simply trying to acquire things. They are trying to become someone who is seen differently by others. Desire, in that sense, is not only about what you want, but about how you are perceived. This is close to what Jacques Lacan was pointing to: 'Man's desire is the desire of the Other'. We do not simply desire an object; we desire to be the object of another's desire.

The manosphere identifies this and offers a rigid script in response. Recognition is framed not as something that develops through relationships or community, but as something achieved through visible signals: money, dominance, sexual success. The difficulty is that this kind of recognition is inherently unstable. There is always someone with more status, more wealth, or more attention. What is presented as a solution to invisibility can become a different kind of anxiety, one that keeps people engaged but not necessarily settled.
Why it still holds appeal

Boys and young men have always looked outward to understand what kind of man to become. When that guidance feels unclear or unconvincing, they look elsewhere. What they often find are voices that speak with certainty, offering rules that feel more solid than anything in their immediate environment. Even when those models are limited, they still provide structure. In practice, I've found myself recognising that a flawed model can sometimes feel more usable than no model at all.

What I've had to rethink is the extent to which dismissal or critique alone is unlikely to be effective. The manosphere often begins with ideas that are not entirely unreasonable. Discipline matters. Physical strength matters. Passivity can be limiting. Its influence comes partly from mixing familiar truths with increasingly narrow conclusions.

If there is a meaningful response, it may involve being clearer about what we are offering in return. That could mean taking male distress more seriously in its own terms, being more precise in how we use concepts like 'toxicity', and offering forms of guidance that feel both realistic and psychologically grounded. The aim is not to legitimise everything these spaces promote, but to understand what they are responding to. Without that, it is difficult to offer an alternative that feels credible. Until something does, these spaces are likely to retain their pull.

SOURCE:

https://www.bps.org.uk/psychologist/understanding-appeal-manosphere(accessed 8.5.26)