Are young people really addicted to their phones?

----------------------------------------




There's all sorts of alarmist chatter in the media about people becoming ever more addicted to their mobile phones, especially youngsters. The fact that many young people text while driving, even though they know it's dangerous, is cited as one demonstration of their mobile phone addiction. It's as if they literally can't help themselves. They have to text back now. Or do they?




Paul Atchley and Amelia Warden took a novel approach to this question by seeing how much the opportunity of texting now changed the perceived value of a smaller cash reward now over a larger reward later. Thirty-five students answered questions like "You receive a text from a significant other. You can have $5.00 now if you choose to reply immediately, or you can have $100 in 60 minutes if you wait and reply then." Different choices involved a shorter or longer wait (from 1 minute to 480 minutes). The students also chose between options that involved money only - less now or more later - with the decisions framed over a longer time-span (between 1 and 150 days).




Now vs. later choices like this have been used to demonstrate the impulsivity of people addicted to alcohol or drugs. They will typically favour a small hit now over a larger hit later, no matter how enticing the later offer. If drugs were paired with money in the manner that texts were paired with money in the current study, you'd expect addicts to show a massively skewed preference for smaller cash plus drug rewards now.




Atchley and Warden found that the students' decisions for texts plus money followed the same pattern as for money only, but over a significantly shorter time-scale. For example, $100 in two weeks was valued at 25 per cent lower than $100 now; 100$ in 142 days had just 50 per cent of its immediate value. When money was combined with texts, this discounting speeded up. It took just a 10 minute wait for $100 plus text to lose 25 per cent of its value, and 5 hours to lose 50 per cent of its value. In other words, students seemed to think about the reward of texting in the same considered way they thought about money, except that the rate of decline in perceived value happened over an accelerated time scale. But crucially, the prospect of immediate reward was not overwhelming as you find with addiction. This contradicts the notion that students make decisions about texting in the way an addict makes decisions about drugs.




A second study with 61 students was similar but this time the texts were said to have come from a significant other, a friend or a casual acquaintance. The way that students valued money paired with less important texts was different from the way they made decisions about texts from significant others - the former had less immediate reward value. This is more evidence that their text-based decision making is thoughtful rather than impulsive.




The take-home message from this research is that young people aren't addicted to their phones like an addict to a drug. However, they view texts from close relations as losing their value very quickly, which makes responding fast a priority. "Understanding this underlying motivation is important for understanding how to overcome inappropriate use of the technology," the researchers said, "and will help us overcome dangerous practices among the next generation of drivers."




Atchley and Warden urged caution in the interpretation of their findings, pointing out that this is the first time anyone has tried to apply the methodology of "delay discounting" to information-based rewards that are difficult to quantify. However, they didn't acknowledge what is surely an even more important limitation in their research - the fact that the students were making hypothetical decisions. There were instances where they said they'd wait to answer their phone, but would they have done if it were for real?
_________________________________ 

SOURCE:

RESEARCH DIGEST : http://www.researchdigest.org.uk/


Author:
Atchley, P., and Warden, A. (2012). The need of young adults to text now: Using delay discounting to assess informational choice. Journal of Applied Research in Memory and Cognition, 1 (4), 229-234 DOI: http://dx.doi.org/10.1016/j.jarmac.2012.09.001 

Author weblink: http://psych.ku.edu/people/faculty/atchley_paul.shtml

Ποιος είναι τελικά ο Αϊ Βασίλης;

Ο Αϊ Βασίλης αναφέρεται σε ένα ισχυρότατο αρχέτυπο.

Όλα τα παιδιά του κόσμου θα ήθελαν έναν δυνατό, γενναιόδωρο, τρυφερό πατέρα που δεν θα έχει απαιτήσεις, δε θα τους ζητά να πειθαρχούν και δεν θα τα επικρίνει. Έναν Αϊ Βασίλη με μακρυά γενειάδα, παχουλό, σκανδαλιάρη και αστείο, δηλαδή ένα μείγμα πατέρα, παππού και παιδιού.

Δίνει τα δώρα του όπως την αγάπη του, χωρίς όρους και προϋποθέσεις. Δεν περιμένει ευχαριστώ.  Έρχεται με μαγικό τρόπο όταν το παιδί κοιμάται και φεύγει πριν ξυπνήσει. Υπάρχει για να δίνει, ενώ το παιδί υπάρχει για να παίρνει.

Παιδιά και ενήλικες προσδοκούμε σ' όλη μας τη ζωή μια αγάπη χωρίς όρους. Όλοι θα θέλαμε να ζούμε σε μια οικογένεια όπου ό,τι είναι 'καλό' και 'ζεστό' θα ενσαρκώνεται από ένα πατέρα σοφό, τρυφερό, γενναιόδωρο και δυνατό που θα έχει το πνεύμα του Αϊ Βασίλη και την απλότητα του θεού.

Γίνετε εσείς ο δικός σας Αϊ Βασίλης, για εσάς. Γεμίστε τον εαυτό σας με τα δώρα της αγάπης και της παραδοχής σε αυτή τη νέα χρονιά.

ΠΗΓΗ:

Γράφει η κα Υβόννη Καπόν (1992), για το Κέντρο Αντλεριανής Ψυχολογίας Θεσσαλονίκης.

Greece Is On The Brink Of Civil War

“I’m wondering how much this society can endure before it explodes,” said Georg Pieper, a German psychotherapist who specializes in treating post-traumatic stress disorders following catastrophes, large accidents (including the deadliest train wreck ever in Germany), acts of violence, freed hostages....

But now he was talking about Greece.

He’d spent several days in Athens to give continuing education courses in trauma therapy for psychologist, psychiatrists, and doctors—for free, this being a country in crisis.

He was accompanied by Melanie Mühl, an editor at the daily paper Frankfurter Allgemeine. And in her report, she decries how “news consumers” in Germany were fed the crisis in Greece.

It was “no more than a distant threat somewhere on the horizon,” defined by barely understood terms, such as bank bailout, haircut, billion-euro holes, mismanagement, Troika, debt buyback....

“Instead of understanding the global context, we see a serious-faced Angela Merkel getting out of dark limos in Berlin, Brussels or elsewhere, on the way to the next summit where the bailout of Greece, and thus of Europe, is to be moved forward another step” [also read... The Curse Of The “Irreversible” Euro].

But what is really happening in Greece is silenced to death in the media. Pieper calls this phenomenon a “giant feat of repression.”

And so they report their findings that cannot be dressed up in the by now normal euro bailout jargon and acronyms. There were pregnant women rushing from hospital to hospital, begging to be admitted to give birth. They had no health insurance and no money, and no one wanted to help them. People who used to be middle class were picking through discarded fruit and vegetables off the street as the stands from a farmers’ market were being taken down.

[I have seen that dreary activity even in Paris; if Mühl spent some time looking, she could see it in Germany as well. It’s not just in Greece where people, demolished by joblessness or falling real wages, are deploying desperate measures to put food on the table. And the largest consumer products companies are already reacting to it: The “Pauperization of Europe”.]

Heart-braking, the plight of the Greeks. There was an old man who’d worked over 40 years, but now his pension had been cut in half, and he couldn’t afford his heart medication any longer. To check into the hospital, he had to bring his own sheets and food. Since the cleaning staff had been let go, doctors and nurses, who hadn’t been paid in months, were cleaning the toilets themselves. The hospital was running short on basic medical supplies, such as latex gloves and catheters. And the suicide rate doubled over the last three years—two-thirds of them, men.

“Collective trauma” is how Pieper described the society whose bottom had been pulled out from under it. “Men are particularly hard hit by the crisis,” Pieper said, as their pay had been decimated, or their jobs eliminated. They’re seething with anger at the utterly corrupt system and a kleptocratic government that have done so much damage to the country; and they’re furious at the international bailout politics whose money only benefits big banks, not the people.

These men take their anger to their families, and their sons take that anger to the street. Hence the growing number of violent gangs that attack minorities. The will to survive in humans is enormous, Pieper points out, and so humans are able to overcome even incredibly difficult situations. To do that, they need a functioning society with real structures and safety nets. But in Greece, society has been hollowed out for years to the point where it is collapsing.

“In such a dramatic situation as can be observed in Greece, the human being becomes a sort of predator, only seeing himself and his own survival,” Pieper said. “Sheer necessity pushes him into irrationality, and in the worst case, this irrationality transcends into criminality.” At that stage in society, he said, “solidarity is replaced by selfishness.”

And so he wondered, “how much this society can endure before it explodes.” Greece is on the brink of civil war, he went on, and it seems only a question of time before the collective desperation of the people erupts into violence and spreads across the country. A ricocheting indictment of the euro bailout policies.

As the Eurozone flails about to keep its chin above the debt crisis that is drowning Greece and other periphery countries, and as the EU struggles to duct-tape itself together with more governance by unelected transnational eurocrats, Sweden is having second thoughts: never before has there been such hostility toward the euro. Read....  Sweden’s Euro Hostility Hits A Record.

SOURCE:

Business Insider. Section: Markets
http://www.businessinsider.com/the-price-of-collective-trauma-greece-at-the-brink-of-civil-war-2012-12 (accessed 17/12/12)

Read more: http://www.testosteronepit.com/home/2012/12/15/the-price-of-collective-trauma-greece-at-the-brink-of-civil.html#ixzz2FINJvZ8J

Wolf Richter is an entrepreneur and writer based in San Francisco.

Recent Posts

• Germany’s Favorite Rabble-Rouser Economist Lashes Out
• Sweden’s Euro Hostility Hits A Record High
• The Socialist Heart Of France Spit Out Its First Victim

Testosterone Pit

• The Price Of “Collective Trauma”: Greece At The Brink of Civil War
• The Beef Industry’s Deadly Secret: “Blading” and “Needling”
• Germany’s Favorite Rabble-Rouser Economist Lashes Out
• Sweden’s Euro Hostility Hits A Record
• Fed Creates Nightmare Scenario, Closes Eyes, Sings Trololo

Η σχέση του ζευγαριού και οι επιπτώσεις της στην ψυχοσύνθεση του παιδιού τους.

Όλοι γνωρίζουμε τουλάχιστον τρία ήδη οικογενειών κ επομένως ένα τεράστιο εύρος δυσκολιών κ προβλημάτων που μπορεί να εμφανιστούν σε μια οικογένεια. Όλοι έχουμε μια εικόνα της δικής μας οικογένειας, της δικής μας πατρικής οικογένειας, της οικογένειας του συζύγου, του φίλου ή του συγγενή. Επομένως, έχουμε ήδη πάρα πολύ γνώση σε σχέση με την ποικιλία, την ένταση που μπορεί να έχουν οι οικογενειακές εντάσεις. Έχουμε γνώσεις σχετικά με τις διάφορες λύσεις στα προβλήματα και τους διαπληκτισμούς, ή τρόπους αντίδρασης σε αυτούς.

Στόχος λοιπόν δεν αποτελεί η παροχή λύσεων ή απαντήσεων σχετικά με όλα τα πιθανά προβλήματα που μπορεί να έχει η κάθε διαφορετική οικογένεια, αλλά ούτε και η συζήτηση πάνω σε ιδιαίτερους τύπους οικογενειών όπως οικογένειες όπου υπάρχει σωματική ή/ και σεξουαλική κακοποίηση -φαινόμενο δυστυχώς πολύ συχνό στις μέρες μας-, ή οικογένειες όπου υπάρχει εθισμός σε κάποια ουσία. Καταστάσεις οι οποίες σίγουρα χρίζουν διαφορετικής, επαγγελματικής αντιμετώπισης. Θα αναφερθούμε στη μέση οικογένεια και θα επιχειρήσουμε να αναλογιστούμε κάποια ενδεικτικά παραδείγματα ώστε να προβληματιστούμε.

Σίγουρα γνωρίζετε πόσο πολύ επηρεάζετε η ψυχοσύνθεση των παιδιών όταν ζουν σε ένα περιβάλλον εχθρικό όπου οι γονείς τους καβγαδίζουν διαρκώς. Ίσως αξίζει να ρωτήσετε τον εαυτό σας: Πώς επηρεάζεται ένα παιδί όταν οι γονείς του μαλώνουν συνέχεια; Πώς επηρεάζεται το παιδί μου; Ή πώς επηρεαζόμουν εγώ όταν μάλωναν οι δικοί μου;

Πολλά παιδιά γύρω αντιμετωπίζουν ποικίλες δυσκολίες. Προβλήματα κοινωνικοποίησης, προβλήματα με τον ύπνο και τη διατροφή τους, επιπλήξεις τα ίδια αλλά και οι γονείς τους για την επιθετική ή βίαιη συμπεριφορά τους. Έχουν ακούσει να εκφράζονται ανησυχίες για τη μοναχικότητά τους και την καταθλιπτική τους συμπεριφορά ή αντίστοιχα οι γονείς πανικοβάλλονται σε ένα αδιέξοδο ως προς την αναζήτηση βοήθειας για τα παιδιά τους που διακατέχονται από αγχωτικές διαταραχές, φοβίες ή υποφέρουν λόγω της απομόνωσης, χαμηλής αυτοεκτίμησης, και ως φυσική απόρροια όλων αυτών, της χαμηλής απόδοσης και στο σχολείο, η οποία δυστυχώς συνήθως καταλήγει σε χαμηλή απόδοση και μετέπειτα στον κοινωνικό τους περίγυρο, (Cummings & Davies, 1994; Barrera, Li, & Chassin, 1995; Jenkins & Smith, 1990, 1991; Peterson & Zill, 1986). Όλα αυτά στην συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων, αποτελούν ενδείξεις ή μάλλον αποδείξεις της μεγάλης επιρροής που έχουν οι γονεϊκοί καβγάδες στην ψυχοσύνθεση των παιδιών τους. Όλα αυτά τα συμπτώματα αποτελούν τη ‘φωνή’ των παιδιών που προσπαθούν να ακουστούν και επειδή δεν ακούγονται υποσυνείδητα προσπαθούν να δείξουν στους γονείς πόσο πολύ επηρεάζονται από αυτό που ζούνε και που σίγουρα δεν τους αρέσει.

Γιατί η συνεχόμενη ένταση στο σπίτι φέρει τέτοιες δραματικές επιπτώσεις στα παιδιά;

Πολύ απλά γιατί τα παιδιά μαθαίνουν από τους γονείς, (Block, Block & Morrison 1981; Mechanic & Hansell 1989). Η οικογένεια αποτελεί το πρώτο περιβάλλον του παιδιού, που σημαίνει πως από εκεί αντλεί τα πρώτα του ερεθίσματα το παιδί, και σε αυτή φυσικά στέλνει τα πρώτα του μηνύματα όσων αφορά τις οργανικές αλλά και τις ψυχολογικές του ανάγκες (πεινάω, διψάω, είμαι στεναχωρημένος, φοβισμένος, νιώθω μοναξιά).

Άλλωστε, κάθε σχέση ενήλικα με παιδί είναι μια παιδαγωγική σχέση. Ακόμα και όταν παίζουμε, τρώμε, μιλάμε με ένα παιδί πάντα κρατάμε ένα παιδαγωγικό ρόλο απέναντί του είτε το θέλουμε, είτε όχι. Η παιδαγωγική αυτή σχέση στηρίζεται στην επικοινωνία, (που είναι είτε αυτά που λέμε στο παιδί ευθέως, είτε αυτά που ακούει να λέμε στους άλλους είτε αυτά που βλέπει το παιδί). Έτσι λοιπόν, ο τρόπος λειτουργίας της γονικής σχέσης περνάει εκπαιδευτικά μηνύματα στο παιδί καθώς είναι αυτή η οποία δημιουργεί το βασικό περιβάλλον μέσα στο οποίο καλείται να μεγαλώσει. Είναι αυτή που δημιουργεί τις κατάλληλες συνθήκες για την ανάπτυξη του ή το αντίθετο. Εάν η σχέση των γονέων στηρίζετε στην αναγνώριση, την επικοινωνία, τον σεβασμό του ενός από τον άλλον, τότε το μήνυμα που παίρνει το παιδί είναι πως υπάρχει ασφάλεια –επομένως δε χρειάζεται να φοβάται, μπορεί για π.χ. να κοιμάται άνετα κ ήρεμα το βράδυ-. Το παιδί καταλαβαίνει πως υπάρχει εμπιστοσύνη και έτσι νιώθει άνετα να ανταποκριθεί στο περιβάλλον του και να απαντήσει ανάλογα σε αυτό το περιβάλλον με τον τρόπο του. Ξεδιπλώνοντας τις ικανότητες του, δείχνοντας τις δυνατότητές του, παίζοντας και διερευνώντας. Το παιδί δεν φοβάται και έτσι ανοίγεται. Αντίθετα, εάν η σχέση των γονιών στηρίζεται στη μόνιμη ένταση, στην απόρριψη, στην υποταγή, τότε το μήνυμα που παίρνει το παιδί είναι πως ζει σε ένα περιβάλλον επικίνδυνο, εχθρικό, επώδυνο, ενοχικό. Έτσι το παιδί απαντάει σε αυτά τα ερεθίσματα διαστρεβλώνοντας την εξέλιξη, την έκφραση και την αυτονόμηση του ώστε να μην εκτεθεί περισσότερο στο περιβάλλον του και κινδυνέψει ή βάλει κάποιον από τους γονείς σε κίνδυνο. Το παιδί φοβάται, ντρέπεται, νιώθει ενοχές και έτσι μπορεί να γίνει επιθετικό (δηλαδή να προσπαθήσει να μιλήσει ‘τη γλώσσα’ των γονιών του με το να τους μιμηθεί) ή αλλιώς μαζεύεται, συρρικνώνετε, αποτραβιέται, κλείνεται στο καβούκι του.

Πώς γίνετε να μαθαίνουν τα παιδιά ακόμα κ όταν οι γονείς μαλώνουν;

                                                                                                      Τα παιδιά μαθαίνουν διαρκώς.. Δεν έχουν αναπτύξει ακόμα την κριτική τους αντίληψη για να μπορούν να διαχωρίσουν τι είναι καλό κ τι κακό μέσα στην οικογένεια, -την οποία αργότερα χρησιμοποιούν ως σημείο αναφοράς για να κρίνουν τι είναι καλό ή κακό έξω από την οικογένεια. Μαθαίνουν λοιπόν με διάφορους τρόπους, όπως μέσω: (Emery, 1982; Amato, Spencer & Booth 1995; Katz & Gottman 1993; Morrison Coiro & Blumenthal 1994) :

1. της μίμησης. - Όταν οι γονείς μαλώνουν ή βρίσκονται σε ένταση συνέχεια, το παιδί συμπεραίνει πως έτσι είναι οι κοντινές σχέσεις κ υιοθετεί αντίστοιχους ρόλους κ στις δικές του σχέσεις μετέπειτα- Δηλαδή, οι ρόλοι των γονέων εσωτερικεύονται από τα παιδιά.
2. τα παιδιά μαθαίνουν μέσω της άμεσης διαπαιδαγώγησης από τους γονείς τους. Όταν οι γονείς είναι απασχολημένοι με τους δικούς τους καβγάδες δεν αντιμετωπίζουν με σταθερούς τρόπους το παιδί αλλά εμφανίζουν ανισόρροπη συμπεριφορά π.χ. Άλλες φορές είναι πολύ αυστηροί και άλλες πολύ ελαστικοί. Τα παιδιά μαθαίνουν σε ένα ασταθές περιβάλλον με διπλά ή και αντιφατικά μηνύματα. Καταλήγουν να αισθάνονται μπερδεμένα και με την ιδέα πως τελικά μπορούν να κάνουν ή να τους κάνουν οι άλλοι ό,τι θέλουν ανάλογα με τη διάθεση.
3. Τα παιδιά μαθαίνουν ακόμα μέσω της συναισθηματικής απομάκρυνσης των γονέων τους από εκείνα, καθώς ο απόηχος των συνεχών καβγάδων μπαίνει στη μέση. Τα παιδιά μένουν μόνα και αναγκάζονται μόνα να αντιμετωπίσουν τους δικούς τους δράκους.
4. Τέλος, η μόνιμη ένταση στο σπίτι κλονίζει την γενικότερη αίσθηση ασφάλειας τους, και το σπίτι τους καταλήγει να αποτελεί μόνιμη πηγή άγχους.

Αυτό που πρέπει να θυμόμαστε είναι πως οι διαφωνίες κ οι συγκρούσεις μέσα σε μια οικογένεια γίνονται προβληματικές όταν μετατρέπονται σε μια μόνιμη κατάσταση. Διότι αλλιώς, οι διαφωνίες κ οι συγκρούσεις είναι αναπόφευκτο αλλά κ απαραίτητο κομμάτι του οικογενειακού βίου. Είναι απαραίτητο κομμάτι καθώς καθιστά αφορμή για να γνωρίζει ο ένας τον άλλο καλύτερα, να δουλεύουνε τα μέλη της οικογένειας μαζί και να επενδύουν στις μεταξύ τους σχέσεις. Μόνο έτσι εμπλουτίζεται η οικογενειακή ζωή και οι σχέσεις μεταξύ των μελών της οικογένειας, – οι σχέσεις του ζευγαριού αρχικώς, ενισχύονται. Από την άλλη είναι ένα αναπόφευκτο κομμάτι καθώς το ζευγάρι αποτελείται από δύο διαφορετικούς ανθρώπους που αναπόφευκτα μοιάζουν και συμφωνούν σε κάποια θέματα μα διαφέρουν κ διαφωνούν σε κάποια άλλα.

Οι συγκρούσεις μεταξύ του ζευγαριού, όντας η συνιστώσα δύο διαφορετικών ανθρώπων, μπορεί να αφορούν:

1. Έλλειψη κοινών ονείρων κ στόχων (ενώ ξεκινάει το ζευγάρι με κοινά όνειρα ένας από τους δύο στην πορεία αλλάζει κ επομένως αλλάζουν κ οι στόχοι του, ή ένας από τους δύο μένει προσκολλημένος κ δεν εξελίσσεται). Έτσι το χάσμα μεταξύ τους μεγαλώνει και μπορεί να επιφέρει πολλές αφορμές για συγκρούσεις.
2. Μπορεί να επικρατεί ένα δυσλειτουργικό σύστημα επικοινωνίας (όταν η επικοινωνία δεν είναι ουσιαστική αλλά επιφανειακή με αποτέλεσμα να μην λύνονται οι διαφωνίες κ να ανακυκλώνονται με κάθε αφορμή)
3. Δυσκολία στη μετάβαση από μια φάση της ζωής σε μια άλλη (όπως η μετάβαση από τη ζωή χωρίς παιδιά, στη ζωή με παιδιά, ή η είσοδος παιδιών στο πανεπιστήμιο, συνταξιοδότηση κ.α. δηλ. κάθε φορά που αλλάζει ο ρόλος του ενός ή κ των δύο γονέων στην οικογένεια, αναθεωρείται και η μεταξύ τους σχέση και έτσι εντάσεις και διαφωνίες είναι αναπόφευκτες)
4. Επίσης, μπορεί να έρθουν στην επιφάνεια ανά διαστήματα δυσκολίες σε θέματα οργάνωσης της ενήλικης ζωής (Π.χ. Υπάρχει διαφορετική ανάγκη για αυτονομία και προσωπικό χρόνο για τον κάθε σύντροφο σε διαφορετικές περιόδους της ζωής)
5. Ατελείωτη ιστορία ενός συντρόφου (αναφέρεται στις συγκρούσεις που προκύπτουν όταν ο ένας σύντροφος δεν μπορεί να παραιτηθεί από παλιές συνήθειες κ να προσαρμοστεί κ να αποκτήσει νέες συνήθειες, οικογενειακές)
6. Ισορροπία στο δούναι κ λαβείν (καθώς πλέον έχει καταντήσει να επικρατεί το δούναι ή λαβείν, όπου ο ένας σύντροφος δίνει και ο άλλος παίρνει, κάτι που οδηγεί στην κούραση ακόμα και στην κατάθλιψη αυτού που δίνει διαρκώς, αντί να υπάρχει αμοιβαία συνεισφορά που οδηγεί σε ψυχική αναγνώριση κ ισορροπία στο ζευγάρι )
7. Εντάσεις στη σημερινή κοινωνία μπορεί να φέρει το μπέρδεμα σε γυναικείο κ αντρικό ρόλο (όταν εργάζονται κ οι γυναίκες, δυσκολεύει η κατανομή των οικογενειακών εργασιών και περιπλέκονται οι ρόλοι)
8. Διαφωνίες μπορεί να φέρουν επίσης, οι σχέσεις με τρίτους (όταν δηλαδή στην οικογένεια επεμβαίνουν 3^α άτομα είτε είναι η οικογένεια καταγωγής, φίλοι ή ερωτικοί σύντροφοι. Πόσο ιδιαίτερο χρόνο κ χώρο έχει η οικογένεια που τη διαφοροποιεί από τις άλλες σχέσεις; Ποιοι είναι εκείνοι που παίρνουν τις οικογενειακές αποφάσεις και κατά πόσο υπάρχουν ή επεμβαίνουν τρίτα άτομα;)
9. Κατανομή εξουσίας μεταξύ των συντρόφων (Υπάρχουν μόνιμοι, καθορισμένοι ρόλοι όπου ένας έχει την εξουσία κ ο άλλος υποτάσσεται; Υπάρχει διαρκής ένταση χωρίς κατανόηση κ συνεννόηση; Υπάρχει συνεχής συζήτηση και διαπραγμάτευση για να προσαρμοστεί η εξουσία ανάλογα με τις ανάγκες που δημιουργούνται;)
10. Τέλος, ένταση μπορεί να αναδυθεί και από τη διαπραγμάτευση ‘μοναχικότητας-συντροφικότητας’ (μέσα και έξω από την οικογενειακή σχέση. π.χ. Ο σύζυγος μπορεί να έχει περισσότερο ανάγκη να βλέπει τους φίλους του ενώ η σύζυγος να βρίσκεται με τον άντρα της)

Βλέποντας λοιπόν μερικούς μόνο από τους λόγους που μπορεί να έρθουν σε διαφωνία δύο γονείς, κατανοούμε πως το ζήτημα δεν είναι να μην μαλώνουμε αλλά το πως να το διαπραγματευόμαστε. Να βλέπουμε τις καταστάσεις και με άλλα μάτια αντί να προσκολλάμε σε μια εκδοχή της κατάστασης. Η διαπραγμάτευση των διαφωνιών μας, ώστε να επιλύονται κ να μην ανακυκλώνονται, είναι αναγκαία καθώς μόνιμοι και επαναλαμβανόμενοι καβγάδες είναι αυτοί που φέρουν δραματικές επιπτώσεις όχι μόνο στα παιδιά, στα οποία μας βολεύει να επικεντρωνόμαστε, αλλά και σε κάθε μέλος της οικογένειας. Κάτι που συνήθως επιλέγουμε να αποφύγουμε, μετατοπίζοντας το βάρος αλλού και αφήνοντας άλλους και στη συγκεκριμένη περίπτωση τα παιδιά μας να ταλανίζονται στον ατέρμονο αγώνα για να καταφέρουν να βγάλουν το φίδι από την τρύπα. Κάτι που φυσικά ποτέ δεν θα καταφέρουν γιατί δεν είναι δική τους αλλά δική μας δουλειά.

Αντιλαμβανόμενοι λοιπόν τη σοβαρότητα και την σημαντικότητα των μόνιμων κ συνεχόμενων γονεϊκών καβγάδων στην ψυχοσύνθεση του παιδιού,

η λύση δεν είναι να βάλουμε το παιδί μας κάτω από το μεγεθυντικό φακό (είτε αυτό είναι δάσκαλος, ψυχολόγος, ειδικός) αλλά να βάλουμε τη δική μας συμπεριφορά κάτω από το μεγεθυντικό φακό. Η δική μας συμπεριφορά πρέπει να αλλάξει για να αλλάξει και η συμπεριφορά του παιδιού μας, που είναι η απάντηση στη δική μας συμπεριφορά.

Ας φανταστούμε λοιπόν την οικογένεια η οποία αποτελεί ένα σύστημα, ως ένα αυτοκίνητο με τέσσερις ρόδες. Όσο όλες οι ρόδες του αυτοκινήτου κοιτούν μπροστά το αυτοκίνητο κινείται με μηδέν δυσκολία. Εάν όμως έστω κ μια ρόδα ξεφουσκώσει ή γυρίσει στο πλάι τότε το σύστημα του αυτοκινήτου έχει πρόβλημα. Μπλοκάρει. Έτσι και στο σύστημα της οικογένειας το κάθε μέλος επηρεάζει κ επηρεάζεται από τα υπόλοιπα μέλη με τον ίδιο τρόπο. Δυσκολία στο ένα μέλος του συστήματος μπλοκάρει το όλο σύστημα.

Πώς επανέρχεται η ισορροπία;

Εφόσον η οικογένειά είναι Σύστημα όπου τα μέλη της αλληλοεξαρτώνται δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε ένα μονάχα μέλος της για το μπλοκάρισμα. Καθώς ο αδιάφορος σύζυγος ή το επιθετικό παιδί αποτελούν μονάχα μέρος του συστήματος. Έτσι δεν μπορούμε να τους δούμε μεμονωμένα. Δεν μπορούμε να μιλήσουμε για ένα προβληματικό παιδί αλλά για την ύπαρξη ενός προβλήματος στο οικογενειακό σύστημα μέρος του οποίου είναι το παιδί.

Ο τρόπος λοιπόν για να επανέλθει η ισορροπία είναι να παρατηρήσουμε τη συμβολή του καθενός μας σε έναν οικογενειακό καβγά όπου η αντίδραση του ενός μέλους τρέφει αυτήν των άλλων. Ας φανταστούμε το Κώστα και την Ελένη. Ο σύζυγος χαρακτηρίζεται ως: απών είτε συναισθηματικά είτε σωματικά καθώς είναι εργασιομανής και περνά ώρες στη δουλειά την οποία φέρνει και στο σπίτι. Απόμακρος, ματαιοτικός, με τάση να αποφεύγει τη συζήτηση για τη σχέση τους. Η σύζυγος από την άλλη εμφανίζεται: γκρινιάρα με το σύζυγο, θυμωμένη, πληγωμένη, έτοιμη για καβγά. Πολλές φορές είναι σαν να τον προκαλεί για καβγά κυνηγώντας τον για να μιλήσουν. Υπάρχει φυσικά και η σχέση του ζευγαριού: παντρεύτηκαν από παράφορο έρωτα. Έζησαν χρόνια όμορφα και έχουν πολλά να θυμούνται. Υπήρχε κατανόηση κ κοινά όνειρα.

Σε μια τέτοια κατάσταση αντιλαμβανόμαστε πως δημιουργείται ένας βίαιος χορός μεταξύ του ζευγαριού. Ο καθένας από τη δική του οπτική γωνία έχει δίκιο και κατηγορεί τον άλλο. Ποιος φταίει; Ο σύζυγος γίνεται εργασιομανής και ματαιοτικός επειδή η γυναίκα του είναι γκρινιάρα, θυμωμένη, έντονη και επαναλαμβανόμενη ή η σύζυγος είναι έτσι επειδή ο άντρας της είναι εργασιομανής και ματαιοτικός;

Από μελέτες, φανερώνεται πως η συμπεριφορά ενός μέλους της οικογένειας έχει άμεση σχέση με την συμπεριφορά του άλλου μέλους, σε τέτοιο βαθμό ώστε να θεωρούμε την συμπεριφορά τους σαν ένα σύνολο όπου η μία συμπεριφορά συμπληρώνει την άλλη. Πρέπει λοιπόν να δούμε κάτω από την επιφάνεια. Δεν είναι ένα πρόβλημα που έχει είτε ο ένας είτε ο άλλος. Δε φταίει ο ένας ή ο άλλος. Είναι ένα πρόβλημα που δημιουργείται μεταξύ τους και συμβάλλουν και οι δύο στο να διατηρηθεί. Παρασύρονται από τα δικά τους μεμονωμένα συμπεράσματα και αντιδράσεις και έτσι το αληθινό πρόβλημα δε μιλιέται. Κανένας από τους δύο δεν μιλά στον άλλο για το πώς νιώθει όταν π.χ. απουσιάζει ο άλλος από το σπίτι παρά θυμώνει και ξεσπά στον άλλο που λείπει. Έτσι οι ίδιοι καβγάδες επαναλαμβάνονται συνεχώς.

• Μπορεί να υπάρχει οικονομική δυσκολία και να εργάζεται πολύ ο Κώστας και να θυμώνει με τη γυναίκα του την Ελένη, που δεν αναγνωρίζει και δεν εκτιμά τη δουλειά του. Μπορεί να αισθάνεται ότι δεν τον θέλει η Ελένη στο σπίτι ή ότι τον εκτιμά μόνο όταν είναι αναγνωρίσιμος στη δουλειά του ή θέλει να της προσφέρει ό,τι μπορεί γιατί έτσι πιστεύει ότι θα είναι ευτυχισμένη και δεν θα τον αφήσει...καταλήγοντας να νιώθει πως είναι ανίκανος και άχρηστος που την απογοητεύει συνεχώς, καθώς παράλληλα τη θεωρεί αχάριστη.
• Απ’ τη μεριά της η Ελένη μπορεί να πιστεύει πως ο άντρας της προτιμά να δουλεύει παρά να είναι με εκείνη ή ότι ερωτεύτηκε άλλη ή ότι άλλαξε γνώμη και δεν θέλει πια οικογένεια ή ότι δεν είναι αρκετά καλή για εκείνον κ.α. και έτσι θυμώνει μαζί του και με τη συμπεριφορά της τον ωθεί να λείπει ακόμα περισσότερο.

Όλη η σχέση τους -με τις πολλές πτυχές, τα πολλά χαρακτηριστικά της που την κάνουν διαφορετική απ' όλες τις άλλες σχέσεις- καταλήγει να φοράει μια μόνο φορεσιά, αυτή της έντασης, ξεχνώντας όλα τα άλλα στοιχεία της. Η βάση του ζευγαριού πλέον είναι η αντίδραση του ενός στην αντίδραση του άλλου, και όχι η συζήτηση και η διαπραγμάτευση αυτών που πραγματικά τους απασχολεί. Η οπτική του καθενός έτσι, εγκλωβίζεται και δεν μπορούν να δουν όλη την εικόνα, όπου υπάρχει η ιστορία τους, ο έρωτάς τους, η επικοινωνία που κάποτε είχαν άρα βρίσκεται εκεί κάπου σε χειμερία νάρκη.

Ας φανταστούμε τώρα δύο γονείς για άλλη μια φορά καβγαδίζουν μπροστά στο παιδί τους. Στο τέλος η μητέρα φεύγει από το σπίτι αφήνοντας σύζυγο και παιδί μόνους. Ο σύζυγος συνεχίζει να κατηγορεί και να κακολογεί τη μητέρα στο παιδί. Εδώ αξίζει να αναρωτηθούμε:

-Πώς μπορεί να αισθάνεται η μαμά που φεύγει; Γιατί φεύγει; Γιατί φεύγει με αυτόν τον τρόπο; Γιατί δεν κάνει κάτι να λυθεί η παρεξήγηση; Φαίνεται πως φεύγοντας αυτό που ουσιαστικά κάνει η μητέρα είναι να βγάζει και σωματικά τον εαυτό της από τη δύσκολη κατάσταση. Αφήνει το κενό. Τη σιωπή της να κυριαρχήσουν και να λύσουν το πρόβλημα

-Πώς αισθάνεται ο σύζυγός της που μένει πίσω; Νιώθει παραμέληση; Γιατί δεν κάνει κάτι; Φαίνεται πως και ο σύζυγος με τον τρόπο του βγάζει τον εαυτό του από την κατάσταση αρχίζοντας να κατηγορεί την απούσα σύζυγο η οποία δεν μπορεί καν να απαντήσει, τοποθετώντας το πρόβλημα –και στα μάτια των παιδιών του- στη σύζυγο, ενώ εκείνος μένει αμέτοχος.

Και οι δύο οι σύζυγοι έχουν κατεβάσει τα ρολά τους και αρνούνται και οι δύο πεισματικά να ακούσουν ο ένας τον άλλον. Απλά θέλουν να περάσει το δικό τους και έτσι ως επαναστάτες απλά αντιδρούν. Ο ένας αντιδρά πάνω στην αντίδραση του άλλου.

-Πώς αισθάνεται το παιδί που παρακολουθεί;

Δυστυχώς τα παιδιά καταλήγουν να γίνονται οι αποδιοπομπαίοι τράγοι. Ξαφνικά την άλλη μέρα στο σχολείο η σκέψη τους θα είναι στη σχέση των γονιών τους. Μπορεί ν αποτραβηχτούν για να σκεφτούν πως θα βοηθήσουν, μπορεί να ξεσπάσουν το θυμό τους χτυπώντας κάποιο παιδάκι, μπορεί να κάνουν φασαρία μήπως και ο δάσκαλος μιλήσει στους γονείς και του δώσουν λίγη προσοχή ξεχνώντας τα προβλήματά τους, μπορεί να πάει αδιάβαστος ή άρτια διαβασμένος για να καταφέρει να τραβήξει την προσοχή τους. Ό,τι και να κάνει όμως το παιδί η προσοχή όλων θα στραφεί στο δικό του 'υποτιθέμενο' πρόβλημα. Το πρόβλημα μοναχικότητας ή θυμού ή αντιδραστικότητας κ.α. Όταν το ουσιαστικό πρόβλημα του παιδιού είναι ότι οι γονείς του όλο μαλώνουν.

Επιπλέον το παιδί καλείται να απολογηθεί για το 'υποτιθέμενο' πρόβλημα που έχει αντί να απολογηθούν και να ζητήσουν συγνώμη οι γονείς του από εκείνο που του προκαλούν τέτοια ένταση, τέτοιο άγχος, τέτοιο τρόμο και απόγνωση, στα χρόνια της ζωής του που θα έπρεπε να είναι τα πιο ανέμελα χρόνια γεμάτα παιχνίδι, προσοχή από τους γονείς, αγάπη, ξεγνοιασιά. Το πρόβλημα σε αυτό το σημείο λοιπόν, έχει μετατοπιστεί από το ζευγάρι στο παιδί. Το παιδί μετατρέπεται σε ένα λανθάνον πρόβλημα το οποίο το πνίγει.

Αυτό που μπορούμε να παρέχουμε στα παιδιά είτε είμαστε μέλη της οικογένειας ή δάσκαλοι ώστε να καταφέρουν να επιβιώσουν αυτών που περνούν, είναι στήριξη που σημαίνει κατανόηση, διάθεση για κατανόηση και επικοινωνία, ευκαιρία να εκφράσουν τα συναισθήματά τους –παιχνίδι, τέχνη, γραφή, συζήτηση κ.α.- και πολύ αγάπη. Αν τα συμπτώματά τους επιδεινωθούν ζητάμε βοήθεια από παιδοψυχολόγο και δεν επιχειρούμε να γίνουμε παιδοψυχολόγοι οι ίδιοι. Κάτι τέτοιο είναι επικίνδυνο και για εμάς και σίγουρα για τα παιδιά. Πάντα κρούομαι τον κώδωνα του κινδύνου στους γονείς καθώς καλώς ή κακώς εκείνοι έχουν τον πρωτεύοντα λόγο.

Ενώ λοιπόν όσων αφορά τα παιδιά το επίκεντρό μας είναι η στήριξη, η παρέμβαση πρέπει να επικεντρώνεται στη σχέση του ζευγαριού. Οι ίδιοι οι γονείς ως ζευγάρι οφείλουν να ζητήσουν επαγγελματική βοήθεια για να αλλάξει η σχέση τους, και κατ’ επέκταση η συμπεριφορά του παιδιού τους. Οι αφορμές για καβγάδες είναι ατελείωτες. Το κοινό σε όλες αυτές τις καταστάσεις είναι πως κάτι ουσιαστικό δεν μιλιέται. Έτσι οι καβγάδες περιπλέκονται κ ενισχύονται καθώς επικρατούν:

-αυθαίρετα συμπεράσματα

-γενικεύσεις

-ξεσπάσματα σε επιφανειακά αίτια

-αποφυγή κ άρνηση

-ή λανθάνουσα τοποθέτηση προβλήματος στα παιδιά

Όλοι ξέρουμε λίγο-πολύ να μαγειρεύουμε, ή τουλάχιστον γνωρίζουμε την διαδικασία της μαγειρικής. Για να φτάσουμε στη στιγμή της απόλαυσης, τη στιγμή του φαγητού θα πρέπει πρώτα να δοκιμαστούμε, να πειραματιστούμε και πολλές φορές να ταλαιπωρηθούμε για την προετοιμασία του. Όσο πιο πολλές φορές δοκιμάσουμε να μαγειρέψουμε τόσες πιο πολλές πιθανότητες έχουμε να τα καταφέρουμε στο σπορ της μαγειρικής, φυσικά ακολουθώντας συνεχή εξάσκηση!

Ακριβώς το ίδιο ισχύει και για το σπορ της οικογένειας και των σχέσεών μας μέσα σε αυτή. Οι σχέσεις μας με τα υπόλοιπα μέλη της δεν είναι δυνατόν να βρίσκονται συνεχώς σε αρμονία. Για να καταφέρουμε να απολαμβάνουμε περισσότερες στιγμές αρμονίας θα πρέπει με ανάλογο τρόπο να 'δουλέψουμε' πάνω σε αυτές σκληρά όπως ακριβώς θα κάναμε και στην περίπτωση του φαγητού. Οι διαφωνίες κ οι συγκρούσεις μέσα σε μία οικογένεια είναι ένα απολύτως φυσιολογικό κομμάτι της. Δεν είναι μονάχα ένα αναπόφευκτο κομμάτι αλλά κ απαραίτητο καθώς καθιστά αφορμή για να δουλέψουμε και να επενδύσουμε στις σχέσεις μας. Αποτελεί το εφαλτήριο για να γνωρίζει ο ένας τον άλλο καλύτερα καθώς μόνο έτσι εμπλουτίζεται η οικογενειακή ζωή. Ο στόχος λοιπόν της κάθε οικογένειας δεν θα πρέπει να είναι η ουτοπία του να μην υπάρχουν διαφωνίες και συγκρούσεις αλλά η επιτυχημένη επίλυση αυτών -ώστε να μην αναπαράγονται διαρκώς οι ίδιες συγκρούσεις με διαφορετικούς τρόπους, επιφέροντας τοξικές συνέπειες σε ενήλικες και παιδιά.

Το ζευγάρι αποτελεί το ψυχολογικό πεδίο της οικογένειας, μέσα στο οποίο δημιουργούνται και αναπτύσσονται όλες οι υπόλοιπες σχέσεις των μελών της. Έτσι το ζευγάρι πρέπει να μάθει να επικοινωνεί. Να μάθει να συζητά. Μόνο έτσι θα καταφέρει να αποτελεί μια αγκαλιά μέσα στην οποία θα μπορεί να φωλιάζει το παιδί. Το συνηθισμένο είναι να προσπαθούμε να καταλάβουμε τι συμβαίνει στο παιδί μας και την ψυχοσύνθεσή του και επικεντρωνόμαστε σε αυτό ξεχνώντας να εξετάσουμε πως αισθανόμαστε εμείς και ο σύντροφος μας. Με λίγα λόγια απλουστεύουμε την κατάσταση τοποθετώντας το πρόβλημα στο παιδί και εθελοτυφλώντας στο ότι το παιδί είναι μονάχα ένα κλαδί του προβλήματος -απόηχος της δικιάς μας δυσκολίας-. Ο κορμός είμαστε εμείς κ η σχέση μας με το σύντροφό μας.

ΓΡΑΦΕΙ: Ίντα Ελιάου

Από εισήγησή της στο 2ου Δημοτικού Σχολείου Άργους Ορεστικού, 18/12/10

Learning from Psychopaths

It’s too simplistic to think of psychopaths as being murderers or law-breakers, says Oxford psychologist Kevin Dutton.

In his new book, The Wisdom of Psychopaths, Dutton examines what we can learn from those who lack conscience but are also bold and highly resilient to stress.

What exactly is a psychopath?

No sooner is the word out of someone’s mouth  than images of [serial killers] like Ted Bundy and Jeffrey Dahmer come to mind. It doesn’t automatically mean that you’re a criminal or serial killer.  When psychologists talk about psychopaths, what we refer to are people with a distinct set of personality characteristics including ruthlessness,  fearlessness, mental toughness, a charismatic personality and lack of conscience and empathy.

You write that you think your father was a psychopath…

It sounds like a crazy thing to say, but there’s no doubt at all about it. He was a nailed down psychopath.  He wasn’t violent. He was a market trader [in the U.K., a person who sells things at an open-air street market].  One of the central messages of the book is that you don’t need to be violent to be a psychopath.  My dad was ruthless, fearless and also extremely charming. He could have sold shaving cream to the Taliban.

So what would be an example of his psychopathic behavior?

When I was a kid, probably about 9 or 10 [years old], we went to an Indian restaurant for dinner. Just as my dad was about to pay, he suddenly tinked his spoon against his glass and stood up. The whole restaurant went silent. My dad said, “I’d just like to thank you all for coming; some from just round the corner, some from much further afield. You’re all most welcome to join us for a little drinks reception across the road.’

And so an entire restaurant of strangers who had never seen us before were  all applauding wildly because they didn’t want to be seen as gatecrashers. We just took off. He [told me] we’re not going to the pub really and [explained that his] old friend Malcolm had [just opened a new pub across the street].

If you think about the front you need to do that: it’s a whole different kind of personality.  On a personal level, I guess I wrote the book to figure out my old man.

Were you afraid you might have gotten some of those genes?

I have some psychopathic characteristics.  I’m not so ruthless. I’m pretty fearless. Not much phases me. I’ve got mental toughness; people say I’m quite persistent.  But what lets me down in the psychopath stakes is that I do have a heck of a conscience and am rather empathetic. I’m high on some characteristics and low on others.

Psychopaths don’t have the caring part of empathy, but they are better than average at the “mind reading” part where they can predict other people’s behavior in order to manipulate it.

It’s a real paradox. Some years ago, I interviewed a psychopath — and I can’t work out for the life of me whether he being manipulative or telling the truth — it was probably a bit of both, but he said, ‘If you had a deaf guy standing watching a building burn down and had a child in the building screaming in pain and the deaf guy didn’t go in, you wouldn’t hold him to blame. Imagine if you’re emotionally deaf. You can hear the sound, but it doesn’t do anything for you. You don’t feel that emotional kick in the backside to go in and do something.’

That means psychopaths must miss out on some of life’s greatest pleasures, too.  If the happiest moments of our lives tend to involve sharing joy with others—falling in love, having fun with people we care about— they don’t have any of that.

In a sense, they never had that so they’re not going to miss it. We think, because we have empathy, ‘Gosh how terrible it must be to not have it.’ But  if you never had it to start with, you don’t miss it.  I agree as an empathetic  person, I find it horrendous to imagine [living a life] where you couldn’t take pleasure from others and didn’t feel love and compassion.

What do you think makes one psychopath a serial killer while the other winds up on Wall Street?

Let’s say you are a psychopath and you get a poor start in life.  You’re low in intelligence and also dispositionally violent. Just due to natural biology, some people are more aggressive than others from the word go. Your prospects, to be perfectly honest, are not great. You’re going to end up as a low level thug or enforcer in a criminal gang and either way, you will wind up in prison.

Now, remove violence from the equation. You are a psychopath who is nonviolent but you don’t get a good start. Your prospects are a little better, you end up as a small time con artist or drug dealer. You’re also going to wind up in prison very quickly.

Then [consider] a psychopath who is not dispositionally violent. You get a good start in life and are intelligent.  Now, it’s a different story. Now, you’re more likely to kill in the market than anywhere else.  If you’re an intelligent psychopath and violent [and get a good start], there are any number of exciting occupations, anything from special forces operative to head of a criminal syndicate.

What other factors are important?

One difference tends to emerge between functional and criminal psychopaths.  The successful functioning ones are able to delay gratification a bit more. They are less impulsive than the criminal ones. Recently, a study looked at the difference between criminal psychopaths in a maximum security prison and business executives.

There was a range of psychopathic traits that were more common among business executives. The charming personality, fearlessness and lack of empathy and conscience were more common in executives. The difference was when it came to more overtly antisocial behavior. Here, the criminals were higher— on criminal behavior and physical aggression and lower on discipline and self control.

What makes the difference between functioning successfully [or not] isn’t just the level of traits, it’s how they interact with [tendencies towards] violence and intelligence and also with other characteristics like sexual stuff that may be going on. You may get a kick out of inflicting pain on women if you’ve been humiliated by a woman early on.  There’s a myriad of different triggers that can tip the balance one way or another.

Child abuse must surely be one of them…

Here we come onto how genes and environment interact. There’s a very famous case involving a guy called Bradley Waldroup in Utah. He committed a terrible murder in which he shot and beat to death one of his wife’s best friends whom he suspected of having an affair with her.

[At that time, researchers] had uncovered what the media described as a ‘warrior gene.’ If you got the short version of the gene you are very likely to become a violent criminal or killer— but only if you are abused as a child. That’s the trigger that sets off that gene. If you get the long version of the gene and are abused or have a violent childhood, you will not stand that much risk of become violent criminal

When Waldroup was brought to trial, his defense attorney got on [an expert on] the stand and asked whether [the defendant] had the short variant, the warrior gene and it turned out that he did. The next question was, ‘Was he abused as a child?’ and the answer was yes, he was.

Basically, the attorney made the case that could we not argue that Waldroup’s free will was in some way compromised?  Maybe, if our behavior is a byproduct of the interplay between genetics and the environment and we are not free to choose either, to what extent are we free to choose at all?

Bradley Waldrop’s sentence was commuted from death to life in prison. My feeling is that this is the start of a raft of similar cases.

MORE: My Brain Made Me Do It: Psychopaths and Free Will

But should psychopaths get longer or shorter sentences when we aren’t talking about death vs. life in prison?  You could argue they should be in prison longer because they are clearly dangerous— or you could make the reverse argument for shorter sentences because it’s not really their fault?

If they are wired differently, then maybe we should rethink it: it’s not their fault that they are wired like that. But we cannot allow people to murder and rape so there is an argument for locking them up for longer.

Would you agree that without psychopathic traits, we might lose a lot of leaders and heroes?

There’s always been a need for risk-takers in society and a need for ruthlessness, charm, charisma and a need for mental toughness and emotional detachment.

All of these traits are on a spectrum, just as there exists no official division  between someone who plays the piano well and a concert pianist. One individual might be ruthless and fearless, but not have a lack of conscience.

If you’ve got loads of these traits all turned up to max, you’re going to overload the circuits [and be a dangerous psychopath].

But you wouldn’t be anywhere near dangerous if some were high and some low. Depending on context, you’re talking different proportions that might be quite functionally adapted to whatever professional field of endeavor you might be working in. [At extremely high levels], you might have problems but if turn those down, you might find people who are better than normal in certain aspects.

SOURCE:

Interview with the Psychologist Kevin Dutton

Magazine: TIME: Health and Family 

http://healthland.time.com/2012/11/19/learning-from-psychopaths-qa-with-psychologist-kevin-dutton/