Πόνος στα Γεννητικά Όργανα

Ο πόνος των γεννητικών οργάνων «μπλοκάρει» τη γυναίκα και δεν της επιτρέπει την διείσδυση του συντρόφου της στον κόλπο της. Ακόμη και στη σκέψη, ότι θα έρθει σε σεξουαλική επαφή ή ότι θα αγγιχτούν τα γεννητικά της όργανα της προκαλεί έντονη δυσφορία, άγχος και πόνο. Αποτέλεσμα είναι η έλλειψη εφύγρανσης των γεννητικών οργάνων και η αρνητική στάση που παίρνει το σώμα της μπροστά στην «απειλή» της κολπικής διείσδυσης.

Τι είναι ο Κολεόσπασμος (Vaginismus);

Ακούσιος σπασμός των κολπικών μυών, που καθιστά οποιουδήποτε είδους κολπική διείσδυση επώδυνη ή αδύνατη (αδυναμία διείσδυσης του πέους, των δακτύλων, του ταμπόν).

Τι είναι η Δυσπαρεύνια (Dyspareunia);
Επώδυνη σεξουαλική επαφή, η οποία συνήθως αποδίδεται σε ψυχολογικούς (π.χ., κακή σχέση με τον σύντροφο), αλλά και ιατρικούς παράγοντες (π.χ., ξηρότητα κόλπου, ινομυώματα).
Ο πόνος μπορεί να αφορά την εξωτερική και την εσωτερική περιοχή των γεννητικών οργάνων (π.χ., κολπίτιδα, τραχηλίτιδα).
Ο πόνος μπορεί να συνοδεύει τη γυναίκα από την έναρξη της σεξουαλικής της ζωής (πρωτοπαθής) ή να εμφανιστεί ξαφνικά (δευτεροπαθής).

Τι είναι η Βουλβοδυνία (Vulvodynia);

Η βουλβοδυνία αναφέρεται σε ένα σύνδρομο χρόνιου πόνου, που επηρεάζει την περιοχή του αιδοίου (τσούξιμο, αίσθηση αιχμηρού πόνου, καψίματος και ερεθισμού σε ένα μέρος ή σε ολόκληρη την περιοχή του αιδοίου). Η αίσθηση μπορεί να είναι σταθερή, περιστασιακή ή να συμβεί μόνο όταν αγγίζεται το αιδοίο.



Αίτια

Τα αίτια για την εμφάνιση του πόνου στην περιοχή των γεννητικών οργάνων μπορεί να είναι: α) ψυχογενή (δηλαδή να σχετίζονται με τις εμπειρίες του ατόμου και με τον τρόπο που αντιλαμβάνεται τη σεξουαλικότητά του), β) οργανικά (να είναι απότοκο ενός προβλήματος υγείας) ή και να αποτελούν ένα συνδυασμό αυτών των δύο παραγόντων:

10 + 1 ψυχολογικοί παράγοντες που μπορούν να οδηγήσουν σε πόνο κατά τη σεξουαλική επαφή:
Αγχώδεις διαταραχές και ειδικές φοβίες (αποφυγή τραυματισμών)
Αρνητική εικόνα σώματος
Χαμηλή αυτοεκτίμηση
Ο φόβος της «πρώτης φοράς»
Άγχος σεξουαλικής απόδοσης
Πρώιμες αρνητικές εμπειρίες σεξουαλικής ή σωματικής κακοποίησης / παρενόχλησης
Έλλειψη έγκυρων πληροφοριών γύρω από το σεξ (ανεπαρκής σεξουαλική αγωγή)
Επαφή με αυστηρά οικογενειακά, πολιτισμικά και θρησκευτικά πρότυπα που «στιγματίζουν» το σεξ ως κάτι «αμαρτωλό»
Έλλειψη σεξουαλικής προετοιμασίας (προκαταρκτικών παιχνιδιών) πριν από τη διείσδυση
Συγκρούσεις και προβλήματα στην παρούσα ερωτική σχέση της γυναίκας

1. Ύπαρξη σεξουαλικών δυσλειτουργιών του συντρόφου της, όπως:
στυτική δυσλειτουργία
πρόωρη εκσπερμάτιση
μειωμένη ή ανεσταλμένη σεξουαλική επιθυμία του
Στρέβλωση του πέους (Νόσος Peyronie)

2. Οργανικές παράμετροι που μπορούν να οδηγήσουν σε πόνο κατά τη σεξουαλική επαφή:

Ορμονικοί παράγοντες (π.χ., παθήσεις του θυρεοειδούς)
Τοπικές φλεγμονές στα γεννητικά όργανα
Δερματικές παθήσεις των γεννητικών οργάνων
Υποτροπιάζουσες ουρολοιμώξεις
Ατροφία του κόλπου (π.β., εμμηνόπαυση)
Διαταραχές του νευρικού συστήματος που οδηγούν σε υπαισθησία
Ενδομητρίωση
Σκληρός λειχήνας
Φλεγμονώδεις παθήσεις του εντέρου
Καρκίνος των γεννητικών οργάνων
Τραυματισμός σε ιστούς / νεύρα γύρω από την περιοχή της πυέλου

Επιπλέον, άλλα σεξουαλικά προβλήματα, όπως:
η μειωμένη σεξουαλική επιθυμία / διέγερση
η αδυναμία επίτευξης του οργασμού

μπορεί να εμφανιστούν ως αποτέλεσμα του πόνου στην περιοχή των γεννητικών οργάνων.



Διάγνωση

Το καλό κλινικό γυναικολογικό, σεξολογικό, ψυχολογικό ιστορικό
Ο έλεγχος των ορμονών
Ιατρική παρέμβαση όπου χρειάζεται

Τα συμπτώματα θα πρέπει να διαρκούν τουλάχιστον 6 μήνες.

Επίσης η σεξουαλική δυσλειτουργία του πόνου στα γεννητικά όργανα, ταξινομείται στις ακόλουθες κατηγορίες:

Πρωτοπαθής: Η δυσλειτουργία είναι παρούσα από την έναρξη της σεξουαλικής ζωής του ατόμου.

Δευτεροπαθής: Η δυσλειτουργία προκύπτει, ύστερα από μία περίοδο φυσιολογικής σεξουαλικής λειτουργίας.

Προσδιορίζεται ως ήπια, μέτρια και σοβαρή, ανάλογα με το βαθμό της συναισθηματικής δυσφορίας που προκαλεί στο άτομο.



Θεραπεία

Γυναικολογική κλινική αξιολόγηση
Ενδοκρινολογική εκτίμηση
Φαρμακευτικές παρεμβάσεις
Χειρουργικές επεμβάσεις
Ατομική ψυχοθεραπεία
Συμβουλευτική θεραπεία ζεύγους
Σεξουαλική θεραπεία (Sex therapy

ΠΗΓΗ:

https://www.askitis.gr/services/view/%CF%80%CF%8C%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B1-%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CF%8C%CF%81%CE%B3%CE%B1%CE%BD%CE%B1(accessed 9.5.19)

The Common Food Linked To Higher IQ

One ubiquitous food could help people achieve higher IQs.



Mothers who eat more nuts during pregnancy have children with higher IQs, new research finds.

Eating around three 30g servings per week of all types of nuts was linked to higher cognitive function in children.


The scientists believe that nuts provide essential fatty acids that are crucial to brain development.

The fatty acids, such as omega-3 and omega-6, accumulate in the brain of the growing fetus.

The link was only found for mothers who ate the nuts in the first 12 weeks of pregnancy.

The study included 2,208 mothers and children who were followed from pregnancy.


Mothers were asked about their eating habits and the children were given standard tests of cognitive function.


The results showed that mothers who ate more nuts had children with better cognitive skills, such as memory and attention.

However, even those who ate high levels of nuts were still below recommended amounts, suggesting the benefits are potentially even higher.

Ms Florence Gignac the study’s first author, said:


“The nuts we took into account in this study were walnuts, almonds, peanuts, pine nuts and hazelnuts.

We think that the beneficial effects observed might be due to the fact that the nuts provided high levels of folic acid and, in particular, essential fatty acids like omega-3 and omega-6.

These components tend to accumulate in neural tissue, particularly in the frontal areas of the brain, which influence memory and executive functions.”

The study is the first to find a link between consuming nuts in pregnancy and cognitive development in the child.

However, it is not yet clear why the link only exists in the first trimester.


Dr Jordi Júlvez, study co-author, said:


“This is not the first time we have observed more marked effects when an exposure occurs at a specific stage of the pregnancy.

While our study does not explain the causes of the difference between the first and third trimesters, the scientific literature speculates that the rhythm of fetal development varies throughout the pregnancy and that there are periods when development is particularly sensitive to maternal diet.”

About the author

Psychologist, Jeremy Dean, PhD is the founder and author of PsyBlog. He holds a doctorate in psychology from University College London and two other advanced degrees in psychology.

He has been writing about scientific research on PsyBlog since 2004. He is also the author of the book “Making Habits, Breaking Habits” (Da Capo, 2003) and several ebooks:

SOURCE:

https://www.spring.org.uk/2019/05/common-food-higher-iq.php(accessed 9.5.19)

Πιο αποτελεσματικά τα παυσίπονα μετά… μουσικής

Είναι γνωστό ότι η μουσική έχει θεραπευτικές ιδιότητες, όπως π.χ. έχουν δείξει μελέτες με επιληπτικούς ασθενείς που άκουγαν Μότσαρτ. Μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα δείχνει για πρώτη φορά ότι τα αναλγητικά φάρμακα, όταν συνδυάζονται με μουσική, έχουν καλύτερο αποτέλεσμα στην καταπολέμηση του πόνου.

Οι ερευνητές της Σχολής Υγείας του Πανεπιστημίου της Γιούτα, με επικεφαλής τον αναπληρωτή καθηγητή ιατρικής χημείας Γκρέγκορτζ Μπούλατζ, που πειραματίστηκαν με ποντίκια, έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό νευρολογίας «Frontiers in Neurology».

Οι επιστήμονες έδειξαν ότι ο συνδυασμός της μουσικής (Μότσαρτ) με ιβουπροφαίνη (ibuprofen), ένα ευρέως χρησιμοποιούμενο μη στεροειδές αντιφλεγμονώδες φάρμακο (ΜΣΑΦ), μείωσε κατά 93% τον πόνο λόγω φλεγμονής, σε σχέση με μόνη τη δράση του φαρμάκου χωρίς μουσική. Ο συνδυασμός μουσικής και κανναβιδιόλης επέφερε μείωση του πόνου κατά 70%, ενώ πέτυχε και μείωση του πρηξίματος κατά 21%, σε σχέση με μόνο το φάρμακο.

«Γνωρίζουμε ότι αυτά τα φάρμακα φέρνουν αποτέλεσμα χωρίς μουσική, όμως μπορούν να έχουν τοξικά αποτελέσματα και παρενέργειες. Το "ιερό δισκοπότηρο" είναι να συνδυάσουμε το σωστό φάρμακο με την μουσική, ώστε να μη χρειαζόμαστε πια την ίδια δόση φαρμάκου για να πετύχουμε την αναλγητική δράση», δήλωσε ο Μπούλατζ.

Προς το παρόν, δεν είναι γνωστό κατά πόσο ο συνδυασμός φαρμάκων-μουσικής θα είναι εξίσου αποτελεσματικός και στους ανθρώπους, κάτι που θα μελετηθεί στο μέλλον.

«Αν μπορούσαμε να "πακετάρουμε" τη μουσική και άλλες μη φαρμακολογικές θεραπείες σε εφαρμογές κινητών τηλεφώνων και να τις δίνουμε μαζί με τα φάρμακα, αυτό θα ήταν πιθανώς καλύτερο από τα σκέτα φάρμακα, όσον αφορά τη θεραπεία του πόνου», εκτίμησε ο Μπούλατζ.

ΠΗΓΗ:

http://www.kathimerini.gr/1021287/article/ygeia/ygeia-epikairothta/pio-apotelesmatika-ta-paysipona-meta-moysikhs(accessed 2.5.19)

Could Your Immune System Be Making You Impulsive?

You can have £10 today or £12 next week. Which do you go for?

Being able to forego a reward now in favour of gaining something better later is known to be important in determining all kinds of desirable outcomes in life, including greater educational attainment, social functioning and health.

However, choosing to delay gratification won’t always be the best option. If you’re in desperate circumstances – you badly need money to buy food, for example – taking the £10 today could be sensible. But this isn’t necessarily an entirely conscious judgment – there may be biological systems that automatically shift your decision-making priorities according to what is most likely to enhance your survival. A new open-access study published in Scientific Reports provides evidence that having raised levels of inflammation in your body, which is generally caused by the immune system’s response to infection or injury, can skew your judgment to focus more on present rewards, and on instant gratification. If further research backs this up, there could be wide-ranging implications not only for understanding why some people are more impulsive than others, but even for treating substance abuse.



Jeffrey Gassen and colleagues at the Texas Christian University, US, reasoned that inflammation should enhance a person’s desire for immediately available resources, as the body’s response to sickness requires extra energy, and, for a sick person, their future is less certain. To explore whether this is actually the case, they recruited 159 healthy, non-obese, young college students who abstained from behaviours that can cause an acute increase in inflammation, such as smoking, exercise, sex and drinking alcohol, for two days prior to the study.

The participants completed a widely-used impulsiveness scale, an instant gratification inventory, as well as two behavioural assessments – one of which explored their preferences for smaller and immediate vs. larger, delayed rewards. The participants also reported their body mass index, physical activity levels, smoking, alcohol consumption, sleep quality, stress and other variables (all of which relate to having a greater focus on the present, to inflammation levels, or both).

The participants then gave blood samples, which were checked for levels of three pro-inflammatory cytokines (proteins that indicate greater inflammation). The researchers found that participants with higher levels of inflammation also tended to have a style of decision-making characterised by impulsivity, a focus on the present, and an inability to delay gratification.

This analysis alone of course cannot indicate the direction of the relationship. Might it rather be the case that harmful, present-focused behaviours were driving higher levels of inflammation? The researchers explored this possibility by looking to see whether particular behaviours – usual levels of smoking, alcohol intake and risky sexual behaviours, for instance – predicted greater inflammation. But none did.

This might sound surprising (as smoking, for example, has been clearly associated with inflammation in past studies). But these participants were chosen on purpose to be healthy and young. They were also instructed to avoid such behaviours for 48 hours prior to the study, in theory to make it easier to isolate any effects of inflammation on decision-making.

All in all, “these results suggest that the activities of the immune system may play an important role in shaping decision-making preferences,” Gassen and his colleagues write. In doing so, they add “…to the growing body of research demonstrating that the internal, physiological condition of the body plays an important role in modulating decision-making and behaviour.”

If further experimental work can firm up this link, there could be “exciting new possibilities” for treating substance abuse disorders, the researchers suggest, and there could be implications for people who have experienced early life stress, who are known to be more prone to inflammation. Drug-based or behavioural interventions targeted at reducing circulating levels of pro-inflammatory cytokines might possibly “sever the link between an individual’s propensity to inflammation and undesirable behaviours, improving outcomes for those from disadvantaged backgrounds.”

As the researchers themselves point out, clearly a lot more work has to be done. But as they also note, this study was on healthy young people, with relatively low levels of inflammation. People with chronic illness or obesity have persistently high levels and the activity of their immune system may then have an even greater effect on the way that they behave and even think.

SOURCE:

https://digest.bps.org.uk/2019/04/25/could-your-immune-system-be-making-you-impulsive/(accessed 2.5.19)

Why Do People With Depression Like Listening To Sad Music?

We all know the powerful effect that music can have on mood. You might be feeling rather chirpy, but then a tear-jerker comes on the car radio and you arrive home feeling morose (conversely, of course, happy tunes can lift our spirits). For most of us, these effects are not a big deal. But what if you are living with depression? Now the implications become more serious. And, according to a provocative study published a few years ago, far from seeking out uplifting music, people diagnosed with depression are notably more inclined than healthy controls to choose to listen to sad music (and look at sad images). The controversial implication is that depressed people deliberately act in ways that are likely to maintain their low mood. Now a study in the journal Emotion has replicated this finding, but the researchers also present evidence suggesting depressed people are not seeking to maintain their negative feelings, but rather that they find sad music calming and even uplifting.

“The current study is the most definitive to date in probing depression-related preferences for sad music using different tasks, and the reasons for these preferences,” write the team at the University of South Florida, led by Sunkyung Yoon.



The research involved 38 female undergrads diagnosed with depression and 38 non-depressed female undergrad controls. The first part of the study was a replication attempt using the same materials as the 2015 paper that found depressed people preferred sad music. The participants listened to 30-second excerpts of sad (“Adagio for Strings” by Samuel Barber” and “Rakavot” by Avi Balili), happy and neutral music, and stated which they would prefer to listen to again in the future. Successfully replicating the earlier research, Yoon and his team found that their depressed participants were more likely to choose the sad music clips.

However, unlike in that earlier research, Yoon’s team also asked their participants why they made the choices they did. The majority of the participants with depression who favoured sad music said that they did so because it was relaxing, calming or soothing.

The second part of the study used new music samples: 84 pairs of 10-second clips of instrumental film music, contrasting happy, sad, fear-inducing, neutral, and also high and low energy tracks. In each case the same participants as before indicated which music they’d prefer to listen to again later. They also heard all the samples again at the end and stated what effect they had on their emotions. The researchers found again that people with depression had a far greater preference than controls for sad, low-energy music (but not fear-inducing music). Critically, though, when they heard these clips again, they reported that they made them feel more happiness and less sadness, contradicting the provocative idea that depressed people are seeking to perpetuate their low mood.

This study is unable to speak to why depressed people find low-energy, sad music uplifting, although common sense suggests that if you are feeling down, then a fast-paced, happy clappy tune might be irritating and inappropriate, whereas a more soothing, serious tune could be comforting. Further clues come from another recent study that investigated why (non-depressed) people generally like listening to sad music when they’re feeling down – for instance, some participants said the sad music acted like a supportive friend.

The new research involved only a small sample of female undergrads, and it only looked at emotional effects over a short time frame. Yoon and his colleagues acknowledge more research is needed to find out why exactly depressed people favour sad music. For now though, the new findings suggest that this preference “… may reflect a desire for calming emotional experience rather than a desire to augment sad feelings.”

SOURCE:

https://digest.bps.org.uk/2019/04/24/why-do-people-with-depression-like-listening-to-sad-music/(accessed 2.5.19)