Οι αντιδράσεις γονέων και φίλων στις ερωτικές σχέσεις των εφήβων

Η διαμόρφωση και ανάπτυξη θετικών συναισθηματικών σχέσεων με τους γονείς και τους φίλους είναι θεμελιώδης για την ψυχολογική και σωματική υγεία του ανθρώπου καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του. Έχει αποδειχτεί, εξάλλου, και ερευνητικά ότι η υποστήριξη από γονείς και συνομηλίκους συνδέεται με μεγαλύτερη κοινωνική προσαρμογή και ευημερία. Παράλληλα η ποιότητα και η εμπλοκή του ατόμου στις ερωτικές σχέσεις δεν θα μπορούσε να μην επηρεαστεί, καθώς η υποστήριξη από το στενό κοινωνικό περιβάλλον προς την εκάστοτε ερωτική σχέση έχει συσχετιστεί και με μεγαλύτερη σχεσιακή ικανοποίηση.

Όσο οι έφηβοι πλησιάζουν προς την ενηλικίωση, οι σχέσεις με την οικογένεια, αλλά κυρίως τους συνομηλίκους γίνονται ολοένα και πιο σημαντικές. Αν και στην εφηβεία οι φίλοι είναι τα πρόσωπα αναφοράς τόσο ως προς την καθοδήγηση όσο και προς την συναισθηματική κάλυψη, με την ενηλικίωση του ατόμου οι γονείς λαμβάνουν έναν νέο, περισσότερο ισότιμο ρόλο. Αποκτούν σταδιακά ένα ρόλο αντίστοιχο με εκείνον των φίλων, καθώς παρέχουν την συναισθηματική υποστήριξη και καθοδήγηση, που χρειάζεται ο νέος ενήλικος σε ότι αφορά την σχέση του, αλλά και την πορεία στη ζωή του.

Η «έγκριση» των φίλων για την ερωτική σχέση του ατόμου, έχει συνδεθεί με την ικανότητα δέσμευσης και άντλησης ικανοποίησης από αυτήν. Οι νέοι ενήλικες έχουν την ανάγκη ταύτισης με την ομάδα των συνομηλίκων και τείνουν να απευθύνονται σε αυτούς για συναισθηματική υποστήριξη και καθοδήγηση. Καθώς η οικειότητα μαζί τους είναι από τα βασικά ζητούμενα για τους ίδιους, τείνουν συχνά να βασίζονται στους στενούς φίλους για να «επικυρώσουν» την επιλογή του ερωτικού συντρόφου. Για τους νέους ενήλικες έχει φανεί πως υπάρχει συσχέτιση μεταξύ της υποστήριξης των φίλων και του βαθμού στον οποίο οι σύντροφοι «επενδύουν» συναισθηματικά στην εκάστοτε σχέση.




Η γονεϊκή υποστήριξη από την άλλη έχει συσχετιστεί θετικά με τη δέσμευση, την ικανοποίηση αλλά και τη συναισθηματική επένδυση του ατόμου στη σχέση του. Παλαιότερες έρευνες δείχνουν ότι, καθώς τα άτομα περνούν από την εφηβεία στην ενήλικη ζωή, η έννοια της δέσμευσης αυξάνεται όλο και περισσότερο μέσα σε μια σχέση με μεγαλύτερη συντροφικότητα και μελλοντικό προσανατολισμό. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι γονείς είναι κεντρικά στοιχεία για την ανάπτυξη και την αίσθηση της ασφάλειας του ατόμου. Σε μια σταθερή και μακροχρόνια σχέση, οι ενήλικες μπορούν να αναζητήσουν την έγκριση και την αλληλεπίδραση του συντρόφου με τους γονείς τους ώστε βαθμιαία εκείνος να ενταχθεί στο οικογενειακό δίκτυο. Ως εκ τούτου, ο σύντροφος γίνεται όλο και περισσότερο μέρος της οικογένειας και αρχίζει να μοιράζεται κοινό χώρο και χρόνο (π.χ. οικογενειακές συγκεντρώσεις).

Στο βαθμό, λοιπόν, που η οικογένεια και οι φίλοι υποστηρίζουν την παρούσα ερωτική σχέση, τίθενται αναπόφευκτα εμπόδια σε παράγοντες που θα μπορούσαν να φέρουν τη διάλυσή της. Φαίνεται, επομένως, ότι γονείς και φίλοι έχουν στα χέρια τους μια σημαντική ευθύνη ως προς τη διαχείριση της επικοινωνίας και αλληλεπίδρασης με τον νεαρό ενήλικο, καθώς μπορούν να επηρεάσουν σημαντικές πλευρές της ζωής του.




Βασιλειάδης Ηλίας
M.Sc. Συμβουλευτικής Ψυχολογίας
Επιστημονικός Συνεργάτης ΙΨΣΥ

ΠΗΓΗ:

https://www.askitis.gr/articles/view/%CE%BF%CE%B9-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%B4%CF%81%CE%AC%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%B3%CE%BF%CE%BD%CE%AD%CF%89%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%86%CE%AF%CE%BB%CF%89%CE%BD-%CF%83%CF%84%CE%B9%CF%82-%CE%B5%CF%81%CF%89%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82-%CF%83%CF%87%CE%AD%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B5%CF%86%CE%AE%CE%B2%CF%89%CE%BD(accessed 31.5.21)

Financial Stress In Early Adulthood Is Related To Physical Pain Decades Later

By Emily Reynolds

Pain is not a purely biological phenomenon: discrimination, anxiety around work, and general mental strain have all been shown to contribute to the experience of chronic pain. Many researchers therefore take a biopsychosocial approach, exploring the multifarious factors that impact on and are impacted by pain.

A new study in Stress & Health explores the long term consequences of social factors on pain. The team, from the universities of Georgia and South California, Los Angeles, specifically focus on families involved in the 1980s “farm crisis” in the US Midwest, a period where many lost their jobs, land value crashed, and businesses failed — and finds that this financial stress is related to the experience of pain nearly 30 years later.

Data was taken from a longitudinal study, which took place over 27 years and involved 508 married couples, who were all in early midlife at the start of the study in 1991.

The team tracked a number of measures for the study. A four-item scale measured family financial strain in 1991, 1994 and 2001, and participants also answered items related to financial stress (e.g. “we have enough money to afford the kind of clothing we need”) at the same points. Sense of control was measured ten years apart, in 1991 and 2001, with participants indicating how much they agreed with statements such as “sometimes I feel that I am being pushed around in life”.

Pain was assessed at two points later on in the study, with participants indicating how much pain they had experienced in the previous month, how severe that pain was, and how much it interfered with life and work. Participants were also presented with a list of nearly 50 physical health conditions and asked to indicate which they had experienced in the last year; these ranged from common colds to cancer.

The team found a correlation between family financial strain and a sense of control at all points — that is, those who experienced financial strain also felt a lack of control over their lives. Financial strain and a feeling of a lack of control at early points of the study were also directly linked to physical pain at later points, indicating that physical pain can be a consequence of stress not just concurrently but many years later. Those with higher family income were less likely to experience physical pain overall.

The trajectories of financial stress over the course of the study were also relevant to the experience of pain. Those who experienced increasing levels of financial strain over the years of the study also experienced a corresponding decline in their sense of control throughout the same period. This was the case even when controlling for other factors, such as age and physical illness, and was also linked to pain at the later points of the study.

It is unclear what is actually driving the link between loss of control and physical pain, however. The team has numerous suggestions: for instance, feeling out of control could lead people to make bad decisions that in turn lead to pain or physical ill health. Chronic stress can also cause long-lasting changes in brain circuits involved in our stress response, so neurological processes could also be involved in producing experiences of pain many years after stress was experienced. Future research could explore these possibilities, as well as other drivers of loss of control.

There are limitations to the findings though. For instance, those with higher family income may have been able to afford better healthcare and make healthier lifestyle choices when it came to diet, exercise, and non-gruelling work practices, which could in turn have made them less likely to experience pain.

Nevertheless, the study does suggest that there is a direct link between loss of control and negative physical and emotional factors. Interventions that increase people’s sense of control may not ameliorate those structural or social factors that cannot be changed, like a poor economy or unemployment, but could go some way to mitigating their physical and emotional impacts.

SOURCE:

https://digest.bps.org.uk/2021/05/27/financial-stress-in-early-adulthood-is-related-to-physical-pain-decades-later/#more-42323(accessed 31.5.21)

Συνιστάται εμβολιασμός για τις γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας και τις εγκύους: Οι νέες οδηγίες της Ελληνικής Μαιευτικής και Γυναικολογικής Εταιρείας

Με μία πρόσφατη ανακοίνωσή της, η Ελληνική Μαιευτική και Γυναικολογική Εταιρεία απευθύνεται σε όλες τις γυναίκες, οι οποίες είναι ή ετοιμάζονται να μείνουν έγκυες και, σε αντίθεση με τις επιφυλάξεις του προηγούμενου διαστήματος, τις καλούν να εμβολιαστούν. Πιο συγκεκριμένα, η ΕΜΓΕ ανακοινώνει:


• Η κύηση θεωρείται παράγοντας Υψηλού Κινδύνου νόσησης από SARS-CoV-2.

• H ΕΜΓΕ συνιστά τον εμβολιασμό έναντι του SARS-CoV-2 όλων των εγκύων γυναικών και ειδικά αυτών με αυξημένο κίνδυνο έκθεσης (όπως ιατρονοσηλευτικό προσωπικό, κ.α.)

• Η ΕΜΓΕ συνιστά τον εμβολιασμό έναντι του SARS-CoV-2 των εγκύων γυναικών με συννοσηρότητες που αυξάνουν τον κίνδυνο σοβαρής νόσησης και θανάτου σε περίπτωση λοίμωξης (όπως διαβήτη, καρδιολογικών και αναπνευστικών νοσημάτων και παχυσαρκίας κλπ.)

• Ο εμβολιασμός συστήνεται κατά την διάρκεια της κύησης σε όλα τα τρίμηνα.


• Αναφορικά με την επιλογή εμβολιαστικού σκευάσματος προτείνεται η χρήση εμβολίων τεχνολογίας mRNA για την κύηση, καθώς τα μέχρι σήμερα διαθέσιμα επιστημονικά δεδομένα αφορούν κυρίως αυτή την κατηγορία εμβολίων έναντι του SARS-CoV-2 χωρίς όμως να αποκλείονται και οι άλλοι τύποι εμβολίων.

• H χρήση εμβολίων με αδρανοποιημένους ιούς έναντι SARSCoV-2 δεν αναμένεται να έχει ανεπιθύμητες ενέργειες στην κύηση παρά την έλλειψη σχετικών δεδομένων.

• Δεν απαγορεύεται ο εμβολιασμός, με οποιαδήποτε τύπο εμβολίου των γυναικών που θηλάζουν. Ο θηλασμός δεν αποτελεί αντένδειξη για εμβολιασμό της μητέρας έναντι COVID19 και ενδέχεται να προσφέρει παθητική ανοσοποίηση στο νεογνό.


• Η ΕΜΓΕ συνιστά τον εμβολιασμό έναντι του SARS-CoV-2 με οποιαδήποτε τύπο εμβολίου, όλων των γυναικών που είναι σε προσπάθεια εγκυμοσύνης στο άμεσο μέλλον ή βρίσκονται σε διαδικασίες Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής.

• Δεν συστήνεται τροποποίηση του προγραμματισμού εγκυμοσύνης με βάση τη χορήγηση οποιουδήποτε από τα εμβόλια έναντι COVID-19, δεν προτείνεται τροποποίηση του εμβολιαστικού σχήματος εάν μεταξύ των δόσεων του εμβολίου η δέκτης ανακαλύψει ότι είναι έγκυος και τέλος δεν συστήνεται διακοπή κύησης λόγω εμβολιασμού.

• Συστήνεται η ύπαρξη μεσοδιαστήματος 14 ημερών μεταξύ του εμβολιασμού έναντι Covid-19 και των άλλων εμβολίων που πρέπει να χορηγούνται κατά την κύηση με βάση την Κατευθυντήρια Οδηγία της ΕΜΓΕ Νο 32 Ανοσοποίηση Στην Κύηση εκτός αν ο άμεσος εμβολιασμός είναι απολύτως αναγκαίος (πχ εμβολιασμός έναντι τετάνου μετά από τραύμα).

ΠΗΓΗ:

https://www.infokids.gr/synistatai-emvoliasmos-gia-tis-gynai/(accessed 26.5.21)

Πόνος στα Γεννητικά Όργανα

Ο πόνος των γεννητικών οργάνων «μπλοκάρει» τη γυναίκα και δεν της επιτρέπει την διείσδυση του συντρόφου της στον κόλπο της. Ακόμη και στη σκέψη, ότι θα έρθει σε σεξουαλική επαφή ή ότι θα αγγιχτούν τα γεννητικά της όργανα της προκαλεί έντονη δυσφορία, άγχος και πόνο. Αποτέλεσμα είναι η έλλειψη εφύγρανσης των γεννητικών οργάνων και η αρνητική στάση που παίρνει το σώμα της μπροστά στην «απειλή» της κολπικής διείσδυσης.

Τι είναι ο Κολεόσπασμος (Vaginismus);

Ακούσιος σπασμός των κολπικών μυών, που καθιστά οποιουδήποτε είδους κολπική διείσδυση επώδυνη ή αδύνατη (αδυναμία διείσδυσης του πέους, των δακτύλων, του ταμπόν).

Τι είναι η Δυσπαρεύνια (Dyspareunia);
Επώδυνη σεξουαλική επαφή, η οποία συνήθως αποδίδεται σε ψυχολογικούς (π.χ., κακή σχέση με τον σύντροφο), αλλά και ιατρικούς παράγοντες (π.χ., ξηρότητα κόλπου, ινομυώματα).
Ο πόνος μπορεί να αφορά την εξωτερική και την εσωτερική περιοχή των γεννητικών οργάνων (π.χ., κολπίτιδα, τραχηλίτιδα).
Ο πόνος μπορεί να συνοδεύει τη γυναίκα από την έναρξη της σεξουαλικής της ζωής (πρωτοπαθής) ή να εμφανιστεί ξαφνικά (δευτεροπαθής).

Τι είναι η Βουλβοδυνία (Vulvodynia);

Η βουλβοδυνία αναφέρεται σε ένα σύνδρομο χρόνιου πόνου, που επηρεάζει την περιοχή του αιδοίου (τσούξιμο, αίσθηση αιχμηρού πόνου, καψίματος και ερεθισμού σε ένα μέρος ή σε ολόκληρη την περιοχή του αιδοίου). Η αίσθηση μπορεί να είναι σταθερή, περιστασιακή ή να συμβεί μόνο όταν αγγίζεται το αιδοίο.



Αίτια

Τα αίτια για την εμφάνιση του πόνου στην περιοχή των γεννητικών οργάνων μπορεί να είναι: α) ψυχογενή (δηλαδή να σχετίζονται με τις εμπειρίες του ατόμου και με τον τρόπο που αντιλαμβάνεται τη σεξουαλικότητά του), β) οργανικά (να είναι απότοκο ενός προβλήματος υγείας) ή και να αποτελούν ένα συνδυασμό αυτών των δύο παραγόντων:

10 + 1 ψυχολογικοί παράγοντες που μπορούν να οδηγήσουν σε πόνο κατά τη σεξουαλική επαφή:
Αγχώδεις διαταραχές και ειδικές φοβίες (αποφυγή τραυματισμών)
Αρνητική εικόνα σώματος
Χαμηλή αυτοεκτίμηση
Ο φόβος της «πρώτης φοράς»
Άγχος σεξουαλικής απόδοσης
Πρώιμες αρνητικές εμπειρίες σεξουαλικής ή σωματικής κακοποίησης / παρενόχλησης
Έλλειψη έγκυρων πληροφοριών γύρω από το σεξ (ανεπαρκής σεξουαλική αγωγή)
Επαφή με αυστηρά οικογενειακά, πολιτισμικά και θρησκευτικά πρότυπα που «στιγματίζουν» το σεξ ως κάτι «αμαρτωλό»
Έλλειψη σεξουαλικής προετοιμασίας (προκαταρκτικών παιχνιδιών) πριν από τη διείσδυση
Συγκρούσεις και προβλήματα στην παρούσα ερωτική σχέση της γυναίκας

1. Ύπαρξη σεξουαλικών δυσλειτουργιών του συντρόφου της, όπως:
στυτική δυσλειτουργία
πρόωρη εκσπερμάτιση
μειωμένη ή ανεσταλμένη σεξουαλική επιθυμία του
Στρέβλωση του πέους (Νόσος Peyronie)

2. Οργανικές παράμετροι που μπορούν να οδηγήσουν σε πόνο κατά τη σεξουαλική επαφή:

Ορμονικοί παράγοντες (π.χ., παθήσεις του θυρεοειδούς)
Τοπικές φλεγμονές στα γεννητικά όργανα
Δερματικές παθήσεις των γεννητικών οργάνων
Υποτροπιάζουσες ουρολοιμώξεις
Ατροφία του κόλπου (π.β., εμμηνόπαυση)
Διαταραχές του νευρικού συστήματος που οδηγούν σε υπαισθησία
Ενδομητρίωση
Σκληρός λειχήνας
Φλεγμονώδεις παθήσεις του εντέρου
Καρκίνος των γεννητικών οργάνων
Τραυματισμός σε ιστούς / νεύρα γύρω από την περιοχή της πυέλου

Επιπλέον, άλλα σεξουαλικά προβλήματα, όπως:
η μειωμένη σεξουαλική επιθυμία / διέγερση
η αδυναμία επίτευξης του οργασμού

μπορεί να εμφανιστούν ως αποτέλεσμα του πόνου στην περιοχή των γεννητικών οργάνων.



Διάγνωση

Το καλό κλινικό γυναικολογικό, σεξολογικό, ψυχολογικό ιστορικό
Ο έλεγχος των ορμονών
Ιατρική παρέμβαση όπου χρειάζεται

Τα συμπτώματα θα πρέπει να διαρκούν τουλάχιστον 6 μήνες.

Επίσης η σεξουαλική δυσλειτουργία του πόνου στα γεννητικά όργανα, ταξινομείται στις ακόλουθες κατηγορίες:

Πρωτοπαθής: Η δυσλειτουργία είναι παρούσα από την έναρξη της σεξουαλικής ζωής του ατόμου.

Δευτεροπαθής: Η δυσλειτουργία προκύπτει, ύστερα από μία περίοδο φυσιολογικής σεξουαλικής λειτουργίας.

Προσδιορίζεται ως ήπια, μέτρια και σοβαρή, ανάλογα με το βαθμό της συναισθηματικής δυσφορίας που προκαλεί στο άτομο.



Θεραπεία




Γυναικολογική κλινική αξιολόγηση
Ενδοκρινολογική εκτίμηση
Φαρμακευτικές παρεμβάσεις
Χειρουργικές επεμβάσεις
Ατομική ψυχοθεραπεία
Συμβουλευτική θεραπεία ζεύγους
Σεξουαλική θεραπεία (Sex therapy)



Τα βιβλία μας

Μπορείτε να προμηθευτείτε επίσης Δωρεάν από το χώρο μας, το βιβλίο του Δρ. Θάνου Ασκητή και των Επιστημονικών του Συνεργατών, με τίτλο «100 Ερωτήσεις – Απαντήσεις για Μένα και για Σένα και 10 για μας», το οποίο παρέχει χρήσιμες πληροφορίες και κατευθύνσεις για τις σύγχρονες ερωτικές σχέσεις και τις σεξουαλικές δυσλειτουργίες στον άνδρα και στη γυναίκα:

100 Ερωτήσεις - Απαντήσεις για Μένα και για Σένα...και 10 για Μας!

ΠΗΓΗ:

https://www.askitis.gr/services/view/%CF%80%CF%8C%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B1-%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CF%8C%CF%81%CE%B3%CE%B1%CE%BD%CE%B1(accessed 26.5.21)

Do Girls Really Show More Empathy Than Boys?

By Emma Young

Three people are walking down the street, two women and one man. One of the women trips and falls. Which of the two observers will feel more empathy for her pain? Hundreds of studies suggest that it’ll be the woman. However, these results almost overwhelmingly come from self-reports. Objective evidence that women genuinely feel more empathy than men is very thin on the ground. This has led to the idea that women report more empathy not because they actually feel it but to conform to societal expectations that they should. However, a new study in Scientific Reports claims to provide evidence that, even when they think no one else is looking or asking, girls show more empathy than boys.

Joyce F Benenson at the University of Quebec and colleagues set up pairs of 5- to 7-year-old children, so that one member of the pair would suffer a misfortune, and the other would witness it. The members of each of the 32 female pairs and 23 male pairs knew each other, but weren’t considered by their teachers to be best friends or enemies. (The researchers sex-matched the pairs because earlier studies have suggested that we feel more empathy for people of the same sex — so any sex difference in empathy should be easier to spot.)

Each pair was taken to a room in their own school. It was empty but for two baskets of plastic building blocks by the entrance, and a table at the far end. The children were asked if they’d be willing to take the blocks to the table and build a tower. (The somewhat elaborate full story involved alien children who needed to contact their parents; the children all seemed to want to take part, the researchers report.) Before leaving the room, the experimenter did warn them that one basket was a little broken, so if a child found that their blocks fell, they should just pick up them up with their hands and carry them over to the table.

Hidden cameras then recorded what happened when the researchers remote-operated one of the baskets to split, causing that child’s bricks to tumble out. The team focused on the other child’s reactions, and rated them according to four “empathy indicators”: looking at the victim for more than three seconds; ceasing their own activity for longer than a second; ceasing their activity until the other child had placed a block on the tower; and actively intervening by picking up the basket or blocks.

Eight of the girls, and none of the boys, engaged in all four behaviours (though seven girls and five boys did not engage in any at all). Overall, significantly more girls than boys looked at the victim for more than three seconds and gave them chance to recover before placing their own block. The female bystanders “exhibited more empathic behaviour than male bystanders”, the team concluded, adding: “It is highly likely that females do experience greater feelings of empathy which motivate them to behave in ways that display more concern for victims.”

It is possible. It could be that, as the researchers argue, they have found behavioural indicators of sex differences in empathy. But there are other potential explanations. It might be that girls are more patient than boys, or more agreeable (there is research finding that girls and women tend to score higher on this personality trait than males), or that the boys were more competitive and prioritised getting on with building over acting on whatever empathy they felt for their partner. In fact, the majority of boys did pause whatever they were doing following the accident. Most didn’t show other “empathic activities”, but that doesn’t necessarily mean that they weren’t feeling the same empathy for their unlucky partners as the girls. Perhaps girls really do feel more empathy, but it’s not possible to conclude that from this study.

SOURCE:

https://digest.bps.org.uk/2021/05/19/do-girls-really-show-more-empathy-than-boys/#more-42159(accessed 20.5.21)