«Ώρα για ύπνο»: Μέχρι πότε πρέπει να το λέμε στο παιδί – Πολύ αργότερα από όσο νομίζετε

Ακόμα και οι 18χρονοι χρειάζονται αυστηρό πρόγραμμα ύπνου, καθώς ο ύπνος είναι εξαιρετικά σημαντικός για την ψυχική και σωματική τους ανάπτυξη, προειδοποιούν οι επιστήμονες


Οι γονείς θα πρέπει να ορίζουν αυστηρά την ώρα του ύπνου για τα παιδιά τους έως και την ηλικία των 18 ετών, καθώς ο επαρκής ύπνος κατά τη διάρκεια της εφηβείας είναι ζωτικής σημασίας για την ψυχική και σωματική ανάπτυξη του ατόμου.

Παρόλα αυτά, η ραγδαία ανεξαρτητοποίηση των εφήβων, με τα smartphones και τα βιντεοπαιχνίδια να τους κρατούν ξάγρυπνους μέχρι και αργά το βράδυ, είναι αυτό που οι ειδικοί αποκαλούν «επιδημία του ανεπαρκούς ύπνου στην εφηβεία».


Τα ερευνητικά στοιχεία έχουν δείξει ότι από τη στιγμή που τα παιδιά μπαίνουν στην περίοδο της εφηβείας, οι περισσότεροι γονείς σταματούν να τους λένε πότε να πάνε για ύπνο ή αν πρέπει να περιορίσουν τη χρήση ηλεκτρονικών συσκευών το απόγευμα.

Μια νέα μελέτη, όμως, που δημοσιεύθηκε στο Sleep, υποδεικνύει τώρα ότι η διατήρηση των αυστηρών κανόνων στον ύπνο ακόμα και για τους μεγαλύτερους εφήβους μπορεί να έχει σημαντική επίδραση.

Πιο συγκεκριμένα, οι επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο του Rochester βρήκαν ότι οι έφηβοι ηλικίας 14-17 ετών κοιμούνταν περισσότερο όταν οι γονείς τους συνέχιζαν να ορίζουν την ώρα που θα πρέπει να πάνε για ύπνο. Ως αποτέλεσμα, οι έφηβοι ανέφεραν πως είχαν περισσότερη ενέργεια κατά τη διάρκεια της ημέρας και λιγότερες καταθλιπτικής σκέψεις.

Οι ερευνητές παρακολούθησαν 193 εφήβους και τους γονείς τους για επτά νύχτες. «Στο 74% των βραδιών που εξετάσαμε, δεν υπήρχε συγκεκριμένο όριο για την ώρα ύπνου. Το 1/3 των γονιών δεν εφάρμοζε κανόνες ούτε για το χρόνο χρήσης ηλεκτρονικών συσκευών πριν τον ύπνο, ενώ το 48% δεν είχε κανένα κανόνα σχετικά με την κατανάλωση καφεΐνης το απόγευμα.

Τα οφέλη παρατηρήθηκαν έμπρακτα στις οικογένειες που έβαζαν τέτοιους κανόνες, με το 16% των γονιών που εφάρμοζαν με συνέπεια τους κανόνες στην ώρα ύπνου να βλέπει τα παιδιά τους να κοιμούνται περίπου έξι λεπτά περισσότερο κάθε βράδυ, αύξηση που μπορεί μεν να φαίνεται μικρή, είναι όμως υπεύθυνη για την περισσότερη ενέργεια και τα λιγότερα συμπτώματα κατάθλιψης μέσα στην ημέρα.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν, επίσης, ότι όταν το σχολείο ξεκινούσε αργότερα, οι έφηβοι κοιμούνταν περισσότερο. «Οι γονείς που δημιουργούν σωστά και διατηρούν τις καθορισμένες ώρες ύπνου για τα έφηβα παιδιά τους αυξάνουν όχι μόνο τις ευκαιρίες για περισσότερο ύπνο, αλλά και την επαγρύπνηση και ψυχική κατάσταση κατά τη διάρκεια της ημέρας», σχολιάζουν σχετικά οι επιστήμονες.

Η αλήθεια είναι πως, ειδικά στη σύγχρονη εποχή με τα ερεθίσματα που προσφέρουν οι ηλεκτρονικές συσκευές να μη σταματούν καμία στιγμή της ημέρας, είναι δύσκολο για έναν γονιό να ελέγξει και να ορίσει την ώρα που το (αντιδραστικό λόγω εφηβείας) παιδί του θα κλείσει το κινητό ή το tablet και θα πέσει για ύπνο.

Παρά τις προκλήσεις, όμως, οι ειδικοί πιστεύουν ότι οι γονείς μπορούν ακόμα να επηρεάσουν θετικά τα έφηβα παιδιά τους και να δημιουργήσουν τις συνθήκες έτσι ώστε αυτά να κοιμούνται τις 8-9 ώρες που έχει ανάγκη ο εφηβικός οργανισμός για να αναπτυχθεί σωστά.

ΠΗΓΗ:

https://ygeiamou.gr/%cf%80%ce%b1%ce%b9%ce%b4%ce%af/59831/ora-gia-ipno-mechri-pote-prepi-na-to-leme-sto-pedi-poli-argotera-apo-oso-nomizete/(accessed 24.2.21)

Κοροναϊός : «Πανδημία» προβλημάτων ψυχικής υγείας με θύματα τους νέους – Σε απόγνωση οι νεαροί Ευρωπαίοι

Δραματικά στοιχεία έρχονται στο φως για την κατάσταση της ψυχολογίας των νέων της Ευρώπης μετά από ένα χρόνο πανδημίας και σκληρών lockdown


Πέρσι, την ίδια εποχή, η 22χρονη Φιλέ Λασώ, που σπουδάζει διοίκηση επιχειρήσεων στη Γαλλία, ήταν γεμάτη ελπίδα, καθώς ονειρευόταν μια καριέρα στη μουσική βιομηχανία. Μετά ήρθε η πανδημία και η νεαρή κοπέλα έχασε τη δουλειά της ως σερβιτόρα και αναγκάστηκε να επιστρέψει στο σπίτι των γονιών της.

Τώρα παλεύει να ονειρευτεί ένα μέλλον μετά από μήνες περιορισμών. Όπως εξηγεί στους Times της Νέας Υόρκης, η μοναξιά και η απόγνωση την κρατούν ξύπνια τις νύχτες: «Κοιτάζω το ταβάνι και αισθάνομαι έναν κόμπο στο λαιμό μου. Ποτέ στο παρελθόν δεν σκεφτόμουν τόσο συχνά την αυτοκτονία».
«Η πανδημία μοιάζει με ένα απότομο τέλος των ζωών μας», προσθέτει. «Μας κάνει να αισθανόμαστε τόσο άσχημα, που πιάνω τον εαυτό μου να αναρωτιέται, τι νόημα έχει;»

Καθώς όλα δείχνουν ότι οι περιορισμοί, τα κλειστά καταστήματα και τα lockdown θα συνεχίσουν να αποτελούν την ευρωπαϊκή πραγματικότητα μέχρι και την άνοιξη -αν όχι και μέχρι το καλοκαίρι- οι ειδικοί ψυχικής υγείας εκφράζουν όλο και μεγαλύτερες ανησυχίες για την ψυχολογία των νεαρών ατόμων που, όπως λένε, ανήκουν στους σφοδρότερα πληγέντες από την αίσθηση της αβεβαιότητας που έχει επιφέρει η πανδημία.

Όντες τελευταίοι στη σειρά για το εμβόλιο και με τα σχολεία και τα πανεπιστήμια να παραμένοθυν κλειστά, οι νέοι έχουν κάνει τις μεγαλύτερες θυσίες για την προστασία των ηλικιωμένων και των ευπαθών, που κινδυνεύουν περισσότερο σε περίπτωση λοίμωξης. Ίσως, όμως, έχουμε υπερεκτιμήσει τις αντοχές των νέων, τονίζουν οι ψυχολόγοι.

Αντιμέτωποι με τους περιορισμούς της κοινωνικής τους ζωής και την αυξημένη αβεβαιότητα σε ένα στάδιο της ζωής τους στο οποίο το μέλλον ήδη φαντάζει θολό και επικίνδυνο, πολλοί νέοι υποφέρουν από την ολοένα και εντεινόμενη αίσθηση ότι χάνουν τα πολύτιμα -και «καλύτερά»- τους χρόνια.
Σε όλο τον κόσμο, οι νέοι έχουν χάσει οικονομικές ευκαιρίες, παραδοσιακά ορόσημα ενηλικίωσης και έχουν ξεχάσει τις σχέσεις τους, σε μια περίοδο κατά την οποία ακόμη διαμορφώνουν την προσωπικότητά τους

«Πολλοί αισθάνονται ότι δεν πληρώνουν το τίμημα της πανδημίας, αλλά των μέτρων για την αντιμετώπισή της», τονίζει ο Δρ. Νίκολας Φτρανκ επικεφαλής ψυχιατρικού δικτύου στη Λυόν της Γαλλίας, μιλώντας στους Times της Νέας Υόρκης. Σε έρευνα που εκπονήθηκε σε δείγμα 30.000 ατόμων στη διάρκεια της άνοιξης, οι νέοι βρίσκονταν στη χειρότερη κατάσταση από όλους σε ό,τι αφορά την ψυχική τους υγεία, σημείωσε.

Στην Ιταλία και την Ολλανδία, ορισμένες παιδοψυχιατρικές κλινικές έχουν αγγίξει την πληρότητά τους. Στη Γαλλία, όπου το τίμημα της πανδημίας επί της ψυχικής υγείας των πολιτών έχει γίνει θέμα στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, οι ειδικοί παροτρύνουν τις αρχές να ανοίξουν και πάλι τα σχολεία προκειμένου να καταπολεμηθεί η μοναξιά. Και στη Βρετανία, ορισμένοι ψυχολόγοι δηλώνουν ότι έχουν συστήσει σε πελάτες τους να παραβιάσουν τα μέτρα του lockdown για να μην καταρρεύσουν.

Στις ΗΠΑ, το 25% των ατόμων ηλικίας 18-24 ετών αναφέρουν ότι έχουν σκεφτεί σοβαρά την αυτοκτονία, σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση. Στη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική, έρευνα της UNISEF σε δείγμα 8.000 νέων διαπίστωσε ότι πάνω από το 25% έχει βιώσει άγχος και το 15% κατάθλιψη.
Και σε μια μελέτη που εκπόνησε φέτος ο Διεθνής Οργανισμός Εργασίας σε 112 χώρες, ανακάλυψε ότι τα δύο τρίτα των ατόμων 18-29 ετών υποφέρουν από άγχος και κατάθλιψη.

Οι μακροχρόνιες επιπτώσεις επί των ποσοστών αυτοκτονίας, της κατάθλιψης και του άγχους παραμένουν προς το παρόν άγνωστες, όμως σε συνεντεύξεις, δέκα ειδικοί υγείας από ευρωπαϊκές χώρες παρουσιάζουν μια σκοτεινή εικόνα μιας κρίσης που, όπως λένε, θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται με αντίστοιχη σοβαρότητα με εκείνη που επιφυλάσσουμε στον ιό.

«Βρισκόμαστε εν μέσω μιας πανδημίας ψυχικής υγείας και δεν πιστεύω ότι πλησιάζουμε καν στο να την αντιμετωπίσουμε με τον αρμόζοντα σεβασμό», τονίζει ο Αρκέιντιους Κίλενταλ, ένας ψυχοθεραπευτής από το Λονδίνο που είδε τους νεαρούς πελάτες του να διπλασιάζονται στη διάρκεια των τελευταίων μηνών.
Μια παρατεταμένη παύση

Πολλές ευρωπαϊκές χώρες τέθηκαν το φθινόπωρο σε lockdown, έχοντας μέχρι λίγο καιρό πριν την ψευδαίσθηση ότι νίκησαν τις εξάρσεις του ιού, μόνο και μόνο για να έρθουν αντιμέτωπες με ένα ακόμη σφοδρότερο κύμα λοιμώξεων το χειμώνα. Αυτό δημιούργησε εσφαλμένες προσδοκίες ότι τα νέα μέτρα θα είχαν περιορισμένη διάρκεια, όπως τονίζουν οι νέοι που μίλησαν στους Times.

Τα lockdown πρόσφεραν σε ορισμένους μια ανακούφιση από το άγχος του σχολείου ή της εργασίας, γεγονός που τους κατέστησε πιο ανθεκτικούς, σημειώνουν οι ψυχολόγοι. Όμως για άλλους, και ιδιαιτέρως για εκείνους που ήδη αντιμετώπιζαν προβλήματα ψυχικής υγείας ή είχαν περιορισμένη πρόσβαση στην κατάλληλη περίθαλψη, η πανδημία ήρθε για να εντείνει την ευαλωτότητά τους.

«Η απώλεια του ελέγχου ή κάτι τέτοιο, προκαλεί άγχος», επισημαίνει η 21χρονη Ντάλια Αλ-Ντουτζαϊλί, φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου. Καθώς η πανδημία συνεχίζεται, το ίδιο συμβαίνει και με την αίσθηση της παύσης, εξηγεί, γεγονός που την οδήγησε στην πρώτη της διαδικτυακή συνεδρία με ψυχολόγο στη διάρκεια της περσινής χρονιάς. «Τι κάνω; Γιατί σπουδάζω, αν όταν τελειώσω δεν υπάρχουν δουλειές;», αναρωτιέται.
Το θετικό, τονίζει, είναι ότι οι νέοι είναι πιο ανοιχτοί σε συζητήσεις για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν. «Όλοι μιλούν για τους ψυχολόγους και τα φάρμακά τους», εξηγεί.

Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και αρκετοί που αισθάνονται ενοχές, σκεπτόμενοι ότι η πανδημία έχει επηρεάσει τους πάντες.

«Υπάρχουν άνθρωποι που αντιμετωπίζουν μεγαλύτερα προβλήματα: Άνθρωποι που έχουν χάσει τις δουλειές τους ή κάποιο συγγενή τους εξαιτίας της ασθένειας», λέει στους Times ο Μαρτσέλο Αντρεγκουέτι, ένας βραζιλιάνος γραφίστας που σπουδάζει στην Κολωνία της Γερμανίας. Όπως σημειώνει, άρχισε να παίρνει αντικαταθλιπτικά όταν έλαβε διάγνωση κατάθλιψης και ιδεοψυχαναγκαστικής διαταραχής στη διάρκεια της χρονιάς.
Η μοναξιά τους προκαλεί απελπισία

Ο χειμώνας έχει επιδεινώσει περαιτέρω την κατάσταση, σύμφωνα με ψυχολόγους και ψυχιάτρους, που αναφέρουν ότι οι νέοι παρουσιάζουν όλο και εντονότερα συμπτώματα άγχους, κατάθλιψης, διατροφικών διαταραχών και εθισμών.

Στην Ολλανδία, ο Δρ. Ρόμπερτ Βερμάιερ, καθηγητής παιδοψυχιατρικής στο Ιατρικό Κέντρο του Πανεπιστημίου του Λάιντεν, αναφέρει ότι ο θάλαμος σοβαρών περιστατικών, του οποίου είναι επικεφαλής, είναι γεμάτος εδώ και εβδομάδες -κάτι που ο ίδιος δεν έχει δει να συμβαίνει ποτέ στο παρελθόν.

Η κατάσταση, όπως εξηγεί στους Times, είναι τόσο σοβαρή, που η ομάδα του δεν έστειλε τους μικρούς ασθενείς στο σπίτι τους ούτε για τα Χριστούγεννα, όπως συνέβαινε συνήθως στο παρελθόν. Η απομόνωση έχει διαταράξει και τη μετάβαση των εφήβων, δηλαδή τη διαδικασία κατά την οποία οι νέοι παύουν να αισθάνονται ότι ανήκουν στην οικογένειά τους για να αρχίσουν να νιώθουν ότι ανήκουν στους συνομήλικούς τους, προσθέτει. «Αισθάνονται άδειοι, μόνοι και αυτή η μοναξιά τους προκαλεί απελπισία».

Στην Ιταλία, στη διάρκεια της περσινής χρονιάς διπλασιάστηκαν οι κλήσεις προς τη γραμμή βοήθειας για νέους που σκέφτονται ή έχουν αποπειραθεί να κάνουν κακό στον εαυτό τους. Οι κλίνες της μονάδας παιδοψυχιατρικών περιστατικών στην παιδιατρική κλινική Bambino Gesù της Ρώμης είναι γεμάτες από τον Οκτώβριο, τονίζει ο Δρ. Στέφανο Βικάρι, επικεφαλής της μονάδας.
Οι νοσηλείες νεαρών Ιταλών που έχουν κάνει κακό στον εαυτό τους ή έχουν αποπειραθεί να αυτοκτονήσουν έχουν αυξηθεί κατά 30% στη διάρκεια του δεύτερου πανδημικού κύματος, προσθέτει μιλώντας στους Times.

«Για εκείνους που υποστηρίζουν ότι στο κάτω-κάτω αυτές τις προκλήσεις τις αντιμετώπιζαν ανέκαθεν οι νέοι και ότι στο τέλος θα βγουν από αυτές πιο δυνατοί, θέλω να πω ότι αυτό ισχύει μόνο για ορισμένους -για εκείνους που έχουν περισσότερους πόρους», προειδοποιεί ο Βικάρι.

Η Κάθριν Σέιμουρ, επικεφαλής ερευνήτρια στο Ίδρυμα Ψυχικής Υγείας, μια φιλανθρωπική οργάνωση με έδρα τη Βρετανία, αναφέρει ότι οι νέοι που ζουν σε φτωχότερα νοικοκυριά διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο άγχους και κατάθλιψης, όπως έδειξε έρευνα που πραγματοποιήθηκε σε δείγμα 2.400 εφήβων.

«Ίσως εκείνοι που ζουν σε πιο φτωχά νοικοκυριά να μην έχουν αρκετό χώρο και πρόσβαση στο internet για να κάνουν τα μαθήματά τους και να επικοινωνήσουν με τους φίλους τους», εξηγεί στους Times. «Ίσως επηρεάζονται και από τις οικονομικές αγωνίες και το άγχος των γονιών τους».
Μελέτες που εκπονήθηκαν στη διάρκεια του πρώτου lockdown δείχνουν ότι η πανδημία ίσως ήδη έχει αφήσει ανεξίτηλα σημάδια.

Στη Γαλλία, έρευνα που πραγματοποιήθηκε με τη συμμετοχή 70.000 μαθητών διαπίστωσε ότι το 10% είχε σκεφτεί την αυτοκτονία στη διάρκεια των πρώτων μηνών της πανδημίας, ενώ πάνω από το 25% είχε βιώσει κατάθλιψη.

Στην Ισπανία, που επέβαλε ένα από τα αυστηρότερα lockdown του πλανήτη πέρσι την άνοιξη, οι επιπτώσεις ήταν βαρύτερες -ιδιαιτέρως για τα κορίτσια, που είχαν μεγαλύτερες πιθανότητες να βιώνουν στρες, άγχος και κατάθλιψη, σύμφωνα με μελέτη που πραγματοποίησε το Πανεπιστήμιο της Βαλένθια σε δείγμα 523 ατόμων.

Η Κοστάνθε Σεπς, μια από τις συγγραφείς της μελέτης, ανέφερε: «Ανέπτυσσαν την αυτονομία και τον χώρο τους και στη διάρκεια του lockdown έχασαν ό,τι είχαν μόλις αρχίσει να βιώνουν».

«Έτσι, κατέληξαν σε μια διαδικασία πένθους», καταλήγει.
Ψάχνοντας για τις κατάλληλες λύσεις

Η κατάσταση είναι τόσο δύσκολη, που μαθητές και ακτιβιστές για την ψυχική υγεία έχουν ζητήσει από τις αρχές τη χαλάρωση ορισμένων μέτρων, καλώντας μεταξύ άλλων και σε άνοιγμα των σχολείων και των πανεπιστημίων, παρά το γεγονός ότι οι ειδικοί φοβούνται ότι η πρόωρη χαλάρωση των περιορισμών θα επιδεινώσει την εξάπλωση των νέων μεταλλάξεων.

«Η οικοδόμηση κοινωνικών σχέσεων βρίσκεται στο κέντρο των ζωών μας και τώρα έχει χαθεί», επισημαίνει στους Times η 19χρονη Αϊντί Σουπόλτ, που παρότρυνε μέσα από μια ανοιχτή επιστολή τον πρόεδρο της Γαλλίας, Εμανουέλ Μακρόν να ανοίξει τα πανεπιστήμια. Η επιστολή της σύντομα έγινε viral.

Από αυτό το μήνα, οι γάλλοι φοιτητές θα επιστρέψουν στα πανεπιστήμια για μια ημέρα ανά εβδομάδα. Επιπλέον, έχουν πρόσβαση σε δωρεάν συνεδρίες με ειδικούς ψυχικής υγείας.

Στη Βρετανία, όπου οργανισμοί και ειδικοί ψυχικής υγείας ασκούν πιέσεις στην κυβέρνηση να χρηματοδοτήσει τις προσπάθειες αντιμετώπισης του προβλήματος στα σχολεία, οι αρχές έχουν δηλώσει ότι επεξεργάζονται το ενδεχόμενο της ένταξης προγραμμάτων ψυχικής υποστήριξης στο πλαίσιο του σχεδίου άρσης των περιορισμών. Στην Ολλανδία, η κεντρική κυβέρνηση πιέζει τις τοπικές αρχές να επενδύσουν περισσότερο στην ψυχική υγεία των νέων.

Η Δρ. Σίλβια Σνάιντερ, ψυχολόγος για παιδιά και εφήβους στο Μπόχουμ της Γερμανίας, σημειώνει ότι οι κυβερνήσεις θα πρέπει να βεβαιώνονται ότι τα μηνύματά τους στην τηλεόραση και τα κοινωνικά δίκτυα είναι ξεκάθαρα.
«Θα πρέπει να προσφέρουμε πολύ απλές και προσβάσιμες πληροφορίες για να τους κάνουμε να αισθανθούν ότι δεν είναι μόνοι τους απέναντι σε αυτή την πρόκληση», τονίζει μιλώντας στους Times. «Και ότι υπάρχουν πράγματα που μπορούν να τους βοηθήσουν».

Για να καταπολεμήσουν τα συμπτώματα άγχους και κατάθλιψης, ορισμένοι ψυχολόγοι όπως ο Κίλενταλ στο Λονδίνο, συμβουλεύουν τους πελάτες τους να βγαίνουν από το σπίτι όσο περισσότερο μπορούν -ακόμη και αν πρέπει να παραβιάσουν τα μέτρα για να το κάνουν.

Υπάρχουν, ωστόσο, και ορισμένοι νέοι που διακρίνουν μια θετική πλευρά: «Τουλάχιστον η πανδημία μας έδωσε τον χρόνο να είμαστε λυπημένοι», υποστηρίζει η Λασώ. «Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να δείχνουμε διαρκώς δυνατοί».

ΠΗΓΗ:

https://www.in.gr/2021/02/18/life/stories/koronaios-pandimia-provlimaton-psyxikis-ygeias-thymata-tous-neous-se-apognosi-oi-nearoi-eyropaioi/(accessed 24.2.21)

Ελπίδες καταπολέμησης της παχυσαρκίας

ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ. Ελπίδες για την καταπολέμηση της παχυσαρκίας γεννά η ανακοίνωση πως για πρώτη φορά φάρμακο αποδείχθηκε αποτελεσματικό για την αντιμετώπισή της, σύμφωνα με την εφημερίδα New York Times. Πρόκειται για το αντιδιαβητικό φάρμακο σεμαγλουτίδη, το οποίο δοκιμάστηκε σε κλινική μελέτη σε 16 χώρες και οδήγησε σε 15% απώλεια βάρους κατά μέσον όρο.


Το φάρμακο παράγεται από την εταιρεία Novo Nordisk και ήδη κυκλοφορεί ως θεραπεία για τον διαβήτη τύπου 2. Στην κλινική δοκιμή, που παρουσιάστηκε στο αμερικανικό ιατρικό περιοδικό New England Journal of Medicine, με επικεφαλής τον δρα Ρόμπερτ Κούσνερ της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Νορθγουέστερν του Σικάγου, οι ερευνητές δοκίμασαν τη σεμαγλουτίδη σε μεγάλες δόσεις ως φάρμακο κατά της παχυσαρκίας.

Στη μελέτη που πραγματοποιήθηκε σε 129 ιατρικά κέντρα, οι σχεδόν 2.000 συμμετέχοντες λάμβαναν κάθε εβδομάδα είτε σεμαγλουτίδη είτε εικονικό φάρμακο επί 68 εβδομάδες.

Οσοι έπαιρναν το πραγματικό φάρμακο είχαν μέση απώλεια βάρους της τάξης του 15%, έναντι 2,4% της ομάδας ελέγχου του εικονικού. Πάνω από ένα τρίτο της ομάδας της σεμαγλουτίδης έχασαν περισσότερο από το 20% του βάρους τους, ενώ τα συμπτώματα διαβήτη και προδιαβήτη σε πολλούς ασθενείς βελτιώθηκαν. Σε αντίθεση με παλαιότερα φάρμακα, οι γαστρεντερικές παρενέργειες της σεμαγλουτίδης ήταν μικρές.


Το πιο αποτελεσματικό μέχρι σήμερα φάρμακο για την παχυσαρκία είναι η φεντερμίνη, που επιφέρει απώλεια βάρους 7,5% κατά μέσον όρο, αλλά μπορεί να χορηγηθεί για μικρό χρονικό διάστημα, ενώ μετά τη διακοπή της συνήθως το χαμένο βάρος ανακτάται.

Η σεμαγλουτίδη είναι η συνθετική εκδοχή φυσικής ορμόνης που δρα στα κέντρα της όρεξης στον εγκέφαλο και στο έντερο, δημιουργώντας αίσθηση κορεσμού. Η σεμαγλουτίδη πιθανώς θα είναι ακριβή λύση για την απώλεια βάρους, καθώς η χαμηλότερη δόση της για τη θεραπεία του διαβήτη έχει μέση τιμή 1.000 δολάρια τον μήνα.

ΠΗΓΗ:

https://www.kathimerini.gr/life/health/561261667/elpides-katapolemisis-tis-pachysarkias/(accessed 20.2.21)

Πώς διαμορφώνονται οι αναμνήσεις μας

nsplash.com



Ακόμα κι όταν δυο άνθρωποι βιώνουν το ίδιο φυσικό γεγονός, οι υποκειμενικές εμπειρίες τους αρχίζουν να αποκλίνουν από τη στιγμή που ο εγκέφαλος τους αρχίζει να κατανοεί τι συνέβη και να διυλίζει το γεγονός σε αναμνήσεις.

Ο εγκέφαλος συνεχώς αξιολογεί ποιες πτυχές των εμπειριών μας να κρατήσει στη μνήμη για αργότερα, να αγνοήσει ή να ξεχάσει. Ερευνητές του πανεπιστημίου Ντάρτμουθ ανέπτυξαν μια νέα προσέγγιση για να μελετήσουν αυτές τις πλευρές της μνήμης, έχοντας δημιουργήσει ένα υπολογιστικό πρόγραμμα που μετατρέπει αλληλουχίες γεγονότων από ένα βίντεο σε μοναδικά γεωμετρικά σχήματα. Αυτά τα σχήματα μπορούν μετά να συγκριθούν με τα σχήματα που απεικονίζουν τον τρόπο που οι άνθρωποι αφηγήθηκαν αυτά τα γεγονότα.

Η μελέτη αποσαφηνίζει το πώς οι εμπειρίες καταγράφονται στη μνήμη και εξιστορούνται στους άλλους. Τα αποτελέσματα δημοσιεύθηκαν στο Nature Human Behavior και είναι βασισμένα στο πώς οι άνθρωποι θυμούνταν την εμπειρία παρακολούθησης ενός επεισοδίου της τηλεοπτικής σειράς του BBC Σέρλοκ.

Όταν αναπαριστούμε εμπειρίες και αναμνήσεις ως σχήματα, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τα εργαλεία που μας παρέχει το πεδίο της γεωμετρίας για να εξερευνήσουμε πώς θυμόμαστε τις εμπειρίες μας και να εξετάσουμε θεωρίες για το πώς σκεφτόμαστε, μαθαίνουμε, θυμόμαστε και επικοινωνούμε, εξηγεί ο Τζέρεμι Μάνινγκ, επίκουρος καθηγητής Ψυχολογίας και Επιστημών του Εγκεφάλου και διευθυντής του Contextual Dynamics Lab στο Ντάρτμουθ.

Όταν έχεις μια εμπειρία, το σχήμα της είναι σαν δαχτυλικό αποτύπωμα που αντανακλά το μοναδικό της νόημα, και το πώς θυμάσαι ή συλλαμβάνεις αυτή την εμπειρία μπορεί να μετατραπεί σε ένα άλλο σχήμα. Μπορούμε να σκεφτούμε τις αναμνήσεις μας ως διαστρεβλωμένες εκδοχές των αρχικών εμπειριών μας. Μέσα από την έρευνά μας, θέλαμε να ανακαλύψουμε πότε και πού συμβαίνουν αυτές οι διαστρεβλώσεις (δηλαδή τι θυμούνται σωστά και τι λάθος οι άνθρωποι), και να εξετάσουμε πόσο ακριβείς είναι οι αναμνήσεις των εμπειριών μας, προσθέτει.

Η ερευνητική ομάδα εξέτασε μια σειρά δημόσιων δεδομένων με καταγραφές εγκεφάλου από 17 άτομα που παρακολούθησαν το επεισόδιο του Σέρλοκ και οι οποίοι, στη συνέχεια, περιέγραψαν με δικά τους λόγια τι διαδραματίστηκε. Τα δεδομένα επίσης περιείχαν λεπτομερή σχόλια για κάθε σκηνή του επεισοδίου. Η ομάδα πέρασε αυτά τα σχόλια στο υπολογιστικό πρόγραμμα και αναγνωρίστηκαν 32 μοναδικά θέματα που υπήρχαν σε κάθε χρονική στιγμή του επεισοδίου.


Μέσω μοντελοποίησης σε υπολογιστή, οι ερευνητές δημιούργησαν ένα «θεματικό μοντέλο» του επεισοδίου, που αποτελούνταν από 32 διαστάσεις που αντανακλούσαν κάθε θεματική περιοχή. Διαφορετικές στιγμές του επεισοδίου που αντανακλούσαν παρόμοια θέματα τοποθετήθηκαν σε κοντινές περιοχές στον χώρο των 32 διαστάσεων. Όταν αυτά τα αποτελέσματα οπτικοποιούνται σε δύο διαστάσεις, εμφανίζεται μια αναπαράσταση διαδοχικών γεγονότων με μορφή ένωσε-τις-τελείες.

Το σχήμα αυτής της αναπαράστασης αντανακλά πώς το θεματικό περιεχόμενο του επεισοδίου αλλάζει με τον χρόνο, και πώς διαφορετικές στιγμές σχετίζονται μεταξύ τους. Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν μια ανάλογη διαδικασία για να δημιουργήσουν σχήματα για το πώς καθένας από τους 17 συμμετέχοντες αφηγήθηκε τα γεγονότα του επεισοδίου.

Όταν τα σχήματα που αναπαριστούσαν το επεισόδιο συγκρίθηκαν με τα σχήματα που αντιστοιχούσαν στην εξιστόρησή του από έναν συμμετέχοντα, οι ερευνητές μπόρεσαν να αναγνωρίσουν ποιες πλευρές του επεισοδίου οι άνθρωποι έτειναν να θυμούνται με ακρίβεια, να ξεχνούν ή να διαστρεβλώνουν.

Η αδρή χωρική δομή του σχήματος του επεισοδίου αντανακλά τα σημαντικά σημεία της πλοκής και λειτουργεί σαν σκαλωσιά. Το σχήμα της διήγησης του κάθε συμμετέχοντα αναπαρήγαγε αυτή τη σκαλωσιά, δείχνοντας ότι κάθε συμμετέχοντας θυμόταν με ακρίβεια τα σημαντικά σημεία της πλοκής.

Το σχήμα του επεισοδίου επίσης περιλαμβάνει και μια δομή μικρότερης κλίμακας, ανάλογη με τα διακοσμητικά αρχιτεκτονικά στοιχεία, η οποία αντανακλά συγκεκριμένες χαμηλού επιπέδου λεπτομέρειες. Κάποιοι συμμετέχοντες διηγήθηκαν με ακρίβεια πολλές από αυτές τις χαμηλού επιπέδου λεπτομέρειες, ενώ άλλοι ανέφεραν μόνο τα υψηλού επιπέδου σημεία της πλοκής.

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ευρήματα ήταν ότι καθώς οι άνθρωποι παρακολουθούσαν το επεισόδιο, μπορούσαμε να χρησιμοποιούμε τα μοτίβα της εγκεφαλικής λειτουργίας τους για να προβλέψουμε τα διαστρεβλωμένα σχήματα που θα έπαιρναν οι αναμνήσεις τους όταν θα τις διηγούνταν αργότερα, εξήγησε ο Μάνινγκ. Αυτό υποδεικνύει ότι κάποιες λεπτομέρειες των εν εξελίξει εμπειριών μας διαστρεβλώνονται στο μυαλό μας από τη στιγμή που αποθηκεύονται ως νέες αναμνήσεις.

Ακόμα κι όταν δυο άνθρωποι βιώνουν το ίδιο φυσικό γεγονός, οι υποκειμενικές εμπειρίες τους από αυτό το γεγονός αρχίζουν να αποκλίνουν από τη στιγμή που ο εγκέφαλος τους αρχίζει να κατανοεί τι συνέβη και να διυλίζει το γεγονός σε αναμνήσεις.

Η ερευνητική ομάδα σχεδιάζει να εφαρμόσει αυτή την προσέγγιση και σε άλλους τομείς, όπως στην υγεία και στην εκπαίδευση, καθώς οι μέθοδοι μοντελοποίησης των σχημάτων των αναμνήσεων θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να προσφέρουν έναν πιο λεπτομερή τρόπο αξιολόγησης για το αν ένας ασθενής θα καταλάβει ή θα θυμηθεί τι του λέει ο γιατρός του, ή αν ένας φοιτητής κατανοεί συγκεκριμένες έννοιες κατά τη διάλεξη ενός μαθήματος.


Πηγή
Έρευνα: Geometric models reveal behavioural and neural signatures of transforming experiences into memories, Nature Human Behavior (2021).

https://www.psychologynow.gr/arthra-psyxologias/prosopikotita/mnimi/10142-pos-diamorfonontai-oi-anamniseis-mas.html(accessed 18.2.21)

We Prefer To Experience Good — And Bad — Events On The Same Day As A Friend

By Emma Young

You rub off the panels on a scratch card and find that you’re the lucky winner of £100. If you could choose when the same thing should happen to a good friend, would you rather it was the same day as your win — or a different day? And what if we’re talking negative, rather than positive, experiences — when you’ve both been issued with parking tickets, say, or both suffered a bereavement?

Earlier work shows that we tend to prefer to get through a series of negative experiences as quickly as possible, while we like to space out multiple personal positive experiences, so as to receive the most pleasure from each joy. A new study in Social Psychological and Personality Science finds that when we’re thinking about shared experiences, though, this doesn’t hold. The participants in this study preferred to experience both negative and positive events on the same day as a friend, rather than on different days — as long as those events weren’t powerfully emotional. Franklin Shaddy at the University of California, Los Angeles and his colleagues think we have this “preference for integration” because it increases our feelings of connection with others. This could have implications for how we arrange our lives during lockdown.

In the first of five studies, the team found that the vast majority of a group of student participants wanted to receive a surprise friendly message (in this case from the head coach of UCLA’s basketball team) on the same day as a friend, rather than a different day. In a second study, the majority of 304 online participants said that they’d feel happier about winning a moderate amount of money on a lottery — or being issued with a tax demand for a similar amount — if a similar financial win or loss happened to a friend on the same day than if it happened on another day shortly before or afterwards.

In further studies, the researchers found that people preferred to “integrate” — or “coordinate” — an event such as receiving a first-class flight upgrade or missing a flight with someone whom they liked. But when it came to someone they didn’t like, they had no strong feelings about the timing of the event. The same was true for another group of participants who were asked to think of imaginary people who they were told had similar political beliefs to their own, or opposite beliefs. The team thinks that people like the idea of coordinating positive or negative experiences with friends (or people they think they would get on with) because they feel that this will boost their feelings of social connection with the other person.

However a final study found that there are limits to this preference for integration: we prefer more extreme wins — and especially losses (such as getting divorced or totalling a car) — not to happen at the same time to us as to a friend. The team interpret this as reflecting a limited human capacity to savour gains and buffer losses, with shared extreme losses being harder to handle.

There are other potential interpretations of the results, though. If you won money, might you worry that telling a friend could make them a little jealous, or even resentful or self-pitying — or might you even feel guilty about your own good luck? How much better it would be, then, for you both to win money on the same day. Also, we could be averse to experiencing strongly upsetting events on the same day as a friend simply because a friend who’s also suffering is less likely to be able to help us to cope with our own distress.

Still, there are potential practical implications of the finding that we prefer to share experience of pleasant events. “Past research has shown that people underestimate their enjoyment of, and thus hesitate to engage in, hedonic activities alone,” the team writes. That resistance might be overcome if we were to share a positive experience with someone else if not in space, at least in time. During lockdown, we can’t meet a group of friends to go for a walk in a pleasant spot near our home, for example — but a group of friends could arrange to go individually for a walk in different uplifting places at the same time, and hopefully benefit from the feeling of enhanced social connection that this could bring.

SOURCE:

https://digest.bps.org.uk/2021/02/16/we-prefer-to-experience-good-and-bad-events-on-the-same-day-as-a-friend/#more-41385(accessed 18.2.21)