Απιστία μέσω διαδικτύου

Χρυσαυγή Τσώλα Ψυχολόγος, Συστημική Ψυχοθεραπεύτρια Απρ 7, 2019 4048 0






Τα τελευταία χρόνια η εύρεση συντρόφου μέσω διαδικτύου έχει γίνει κοινός τόπος. Το διαδίκτυο έγινε το πιο εύκολο μέρος για κοινωνική αλληλεπίδραση και φλέρτ.

Έρευνες δείχνουν ότι το 40% των ενηλίκων στην Αμερική, χρησιμοποιούν το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο για να φλερτάρουν με κάποιον. Μάλιστα, περίπου το 20% όλων των χρηστών του διαδικτύου αναφέρουν ότι συμμετέχουν σε κάποιου είδους σεξουαλική δραστηριότητα στο διαδίκτυο. Το 11% των χρηστών του διαδικτύου, εκτός από το να φλερτάρουν, έχουν αναζητήσει σύντροφο χρησιμοποιώντας αυτό το μέσο. Από αυτούς, το 17% ανέφερε ότι ξεκίνησε μία μακροχρόνια σχέση. Εκτός από τα φόρουμ και τις σελίδες γνωριμιών, κάποιοι άνθρωποι ανέφεραν ότι γνώρισαν συντρόφους από διαδικτυακά παιχνίδια.



Όμως τι σημαίνει απιστία μέσω διαδικτύου; Συχνά ταυτίζουμε την απιστία με τη σεξουαλική επαφή που έχει ένας ή μία σύντροφος εκτός σχέσης. Οπότε, είναι απιστία η σχέση μέσω διαδικτύου; Πως θα ορίζαμε μία σχέση που χαρακτηρίζεται μόνο από ανταλλαγή ερωτικών email; Μήπως η συναισθηματική εγγύτητα είναι αρκετή ώστε να κάνουμε λόγο για απιστία;

Το να μιλάς πολλές ώρες την ημέρα και να μοιράζεσαι την καθημερινότητά σου με έναν φίλο που γνώρισες στο facebook, είναι απιστία; Ή μήπως το βασικό χαρακτηριστικό της απιστίας είναι η μυστικότητα; Η μυστική παρακολούθηση πορνογραφικού υλικού μέσω διαδικτύου είναι απιστία;

Φυσικά, δεν υπάρχει μία απάντηση. Το τι είναι απιστία ορίζεται από το ¨συμβόλαιο¨ (δηλαδή τις ρητές και άρρητες συμφωνίες) του κάθε ζευγαριού, αφού δεν υπάρχει κάποιος καθολικός κανόνας για το τι επιτρέπεται σε μία σχέση και τι είναι φυσιολογικό. Συνεπώς, ως απιστία μέσω διαδικτύου μπορούμε να ορίσουμε οποιαδήποτε παραβίαση του συμβολαίου του ζευγαριού, που συμβαίνει μέσω διαδικτύου.
Τι ανάγκες καλύπτουν οι σχέσεις μέσω διαδικτύου;

Η διαφορά των εξωσυζυγικών σχέσεων από εκείνες που συνάπτονται μέσω διαδικτύου είναι ότι οι τελευταίες, σχετίζονται συχνά με την ανάγκη για επικοινωνία και όχι τόσο για σεξουαλική επαφή. Οι άνθρωποι που διατηρούν εξωσυζυγικές σχέσεις από το διαδίκτυο, αναφέρουν ότι αυτό που κερδίζουν είναι η σύνδεση και η εγγύτητα που τους έλειπε από τη βασική τους σχέση. Η ελκυστικότητα και η σεξουαλικότητα του άλλου ατόμου, είναι στοιχεία όχι τόσο σημαντικά.

Επίσης, οι σχέσεις αυτές συνδέονται περισσότερο με την ανάγκη για αποδοχή. Σε μία σχέση μέσω διαδικτύου οι άνθρωποι έχουν την ευκαιρία να παρουσιάσουν τον εαυτό τους όπως επιθυμούν. Η ανάγκη αυτή προκύπτει από την αίσθηση μη αποδοχής που βιώνουν κάποια ζευγάρια στη σχέση τους λόγω της αυξημένης κριτικής που ασκεί ο ένας στον άλλο. Το διαδίκτυο δίνει τη δυνατότητα να ωραιοποιήσουμε τον εαυτό μας και τα χαρακτηριστικά μας που νιώθουμε ότι έχουν υποτιμηθεί ώστε να ανακτήσουμε τη δύναμή μας.
Γιατί είναι χρήσιμη η θεραπεία ζεύγους;

Η απιστία είναι το αποτέλεσμα - το σύμπτωμα - που φέρνει πολλά ζευγάρια στη θεραπεία. Το σύμπτωμα αυτό, μπορεί να αποτελέσει την αφορμή για ουσιαστικές αλλαγές στη σχέση, όταν και οι δύο το επιθυμούν. Σε πολλές περιπτώσεις, η εξωσυζυγική σχέση αποτελεί, παραδόξως, μία προσπάθεια διατήρησης της αρχικής σχέσης. Μέσω της δημιουργίας ενός τριγώνου, αποκαθίσταται η ισορροπία και ανακουφίζεται η ένταση που είχε το συζυγικό σύστημα,. Έτσι, η αρχική σχέση διατηρείται αφού δε δυναμιτίζεται.



Κατά τη διαδικασία της ψυχοθεραπείας, διερευνώνται και οι καταβολές του ζευγαριού. Ο τρόπος δηλαδή που το κάθε μέλος έχει βιώσει και καταγράψει το σχετίζεσθαι στις σημαντικές σχέσεις της ζωής του. Ο θεραπευτής δίνει χώρο στην έκφραση των συναισθημάτων που έχουν προκύψει από την απιστία και αναδεικνύει τη δυναμική της σχέσης. Στην πορεία, βοηθά το ζευγάρι να ορίσει τι σημαίνει απιστία και με ποιο τρόπο παραβιάστηκε το συμβόλαιο. Επίσης, διερευνώνται οι προσδοκίες του κάθε συντρόφου για τη σχέση και η ματαίωση των προσδοκιών αυτών. Τέλος, εφόσον και οι δύο το επιθυμούν, ορίζεται ένα καινούριο συμβόλαιο που βασίζεται σε πιο σταθερά θεμέλια.

Βιβλιογραφία
Guadagno, R. E., & Sagarin, B. J. (2010). Sex differences in jealousy: An evolutionary perspective on online infidelity. Journal of Applied Social Psychology, 40(10) 2636–2655.
Hertlein, K. M., & Piercy, F. P. (2005). A theoretical framework for defining, understanding, and treating internet infidelity. Journal of Couple & Relationship Therapy: Innovations in Clinical and Educational Interventions, 4(1), 79-91.
Hertlein, K. M., & Piercy, F. P. (2008). Therapist’s assessment and treatment of internet infidelity cases. Journal of Marital and Family Therapy, 34(4), 481–497.
Reibstein, J. (2013). Commentary: A different lens for working with affairs: using social constructionist and attachment theory. Journal of Family Therapy, 35, 368-380.

ΠΗΓΗ:

https://www.psychologynow.gr/arthra-psyxologias/sxeseis/empistosyni/6727-apistia-meso-diadiktyou.html(accessed 29.10.20)

Making Visible the Invisible

Bricolage into activism in the arts and systems psychodynamic approaches of Deepening Creative Practice.

Bricolage meaning: the construction or creation from a diverse range of available things; something constructed or created from a diverse range of things, “bricolages of painted junk”.

This article explores timely examples of the bricolage at play in our transdisciplinary working across art and social science. It draws on contemporary experiences and the Tavistock Institute’s partnership with an arts organisation, Entelechy Arts, that has been working on the frontline of Covid-19 both in care homes and with vulnerable adults.

Entelechy Arts’ work has run parallel with one of the authors’ personal experience during recent months as the daughter of a care home resident and friend of someone suffering a mental health crisis. She has found herself on one side of some impermeable boundaries – the most difficult of these not being able to visit her mother in her care home from March to June, only recommencing now.

Faced with these barriers on an altogether different scale, Entelechy Arts in their pre-Covid form were running: tea dances for elders; guerrilla exhibitions in care homes; Echoes at Home; giving bedside performances for those nearing the end of their lives and staging public improvisations with people with profound and complex learning disabilities.

What were they to do when these connections were broken in March, and how could they maintain support during the unfolding trauma amidst detachment from those they loved and served?

One of the things Entelechy artists have done is to create a series of video ‘letters’ or artworks to the people that they usually sing, dance and perform with weekly. A deep reflection on their role resulted and was partly enabled when Rebecca Swift, Creative Director at Entelechy attended one of our Food for Thought Lunchtime Talks about our work with a school that experiences repeated bereavement. Rebecca described a light bulb moment that gave meaning to her and Entelechy’s work. It was an insight that moved them away from the role that many arts organisations working in the social care sector are given, as extended care providers, to a role that is more activist and political.

The light bulb moment for me from the Lunchtime Talk is probably obvious, but one we don’t have time to consider enough at Entelechy, because we are so busy and it’s often just under our noses. The understanding I gained from the talk confluences beautifully with conversations I have had recently with the artist teams working closely on the ground in care homes. The artists have often spoken about how the responsibility of the work can be terrifying – they are working on the boundary of what is normally ‘bounded’ (and hidden from society) over a threshold into being seen. We are working directly with society’s social defence systems – hence the fear. Like care staff and family members, we may feel those projections on behalf of the people we work with.

This all became much clearer to me due to the Lunchtime Talk, when the word ‘bounded’? or ‘tightly held bounded culture’ was used to describe the Special Educational Needs school. I then thought about this quality in relation to the outside world. A protected ecology and safe from the outside world, the school being a place where you fitted into and belonged to – away from society’s misperceptions.

As the conversations continued, I was reminded of an article1 which quoted the work of poet and psychoanalyst Valerie Sinason, and which I had read on my studies at the Tavistock and Portman NHS clinic on ‘Working with Groups’. They describe how society unconsciously wishes that children and people with complex disabilities don’t exist. The same of course goes for when we become frail and older, hidden away in care homes. Sinason (1992) suggests that ‘people with a learning disability are well aware of society’s wish that they had not been born’.

Entelechy works on the boundary or the threshold between the bounded away and the outside world – between invisibility to the outside world to visibility and impact on the world. Therein lies the fear and sense of risk we and our communities might feel in our work because we are engaging with our own and society’s ‘suppressed aggression’ towards those of us who are behind a boundary not seen. Visibility means we move over a threshold of pain. Our artists often sense this whilst trying to focus on the creative work that is being co-created and the strong bedrock of relationships from which the work arises. Visibility can feel like the unbounded.”
Rebecca Swift, Creative Director, Entelechy Arts.

The bricoleur, in this case, is the working between the arts and organisation, using a systems psychodynamic lens as a diagnostic for the state of these organisations. It’s about picking up other tools such as liminal rituals and practices from anthropology that enable sight of a role for Entelechy and its artists that is more meaningful and enabling – where the boundary between the organisation and the outside world softens from a wall to a veil.

This is what we mean when we say we will not flop into the utilisation of the arts in our work interactions and co-curation of the Deepening Creative Practice (DCP) programme. Our interest is to foster this capacity of creative being, role taking and activism illustrated in this example of working in our times.


‘Two Worlds’ – an improvisational exploration of communities coming together. Image Credit: Assia Ghendir, Entelechy Artist

Rebecca Swift again: “Art as activism finds itself on boundaries between worlds, situated on many intersections of arts, health, social care, well-being, innovation, professions, organisations, site, and architecture. Boundaries here are tangible, like a building and obvious lack of access, or more subtle like different variances of our social or organisational defence systems. Our work feels like an act of map-making or re-mapping, often out of the rubble of these societal boundaries, and in collaboration with communities in bringing attention and value to unacknowledged spaces and experience, other ways of being.”

This article was co-written by Juliet Scott, Programme Director of Deepening Creative Practice in Organisations and Rebecca Swift, Creative Director at Entelechy Arts. Entelechy are artist contributors to the DCP programme and their contribution to this year’s Autumn Season was ‘Two Worlds’ – an improvisational exploration of communities coming together. This writing evolves from Juliet’s and Rebecca’s work together towards this event.

Applications for Deepening Creative Practice 2021-22 are now open. Find out more about the programme and register your interest here.

1) Jones, R., Harrison, C., and Ball, M., (2008) Secondary Handicap & Learning Disability: A Component Analysis in Mental Health and Learning Disabilities Research and Practice, 2008, Vol 5, 300-311

SOURCE:

https://www.tavinstitute.org/news/making-visible-the-invisible/(accessed 29.10.20)

H «εγκεφαλική ομίχλη Covid» πλήττει έναν στους τρεις που ξεπέρασαν τον ιό

Ο Μάικλ Ρέιγκαν δηλώνει ότι δυσκολεύεται να βρει τις σωστές λέξεις για να μιλήσει. 


Αφού κόλλησε κορωνοϊό τον Μάρτιο, ο Μάικλ Ρέιγκαν έχασε κάθε ανάμνηση από το 12ήμερο ταξίδι του στο Παρίσι, μολονότι αυτό είχε λάβει χώρα μόλις μερικές εβδομάδες νωρίτερα.


Ομοίως η Λίζα Μιζέλ, έμπειρη νοσοκόμα σε κλινική επείγουσας φροντίδας που αρρώστησε με Covid-19 τον Ιούλιο, πιάνει τον εαυτό της να ξεχνά καθημερινές πρακτικές θεραπείας και διαδικασίες ελέγχου εργαστηρίου, και αναγκάζεται να ερωτήσει συναδέλφους της για ορολογία που παλιότερα τής ερχόταν στο μυαλό αυτομάτως.

«Βγαίνω από το δωμάτιο και δε θυμάμαι τι μου έχει πει μόλις πριν ο ασθενής, νιώθω σαν να έχω άνοια,» λέει η 53χρονη κα Μιζέλ.

Το φαινόμενο γίνεται πλέον γνωστό ως «εγκεφαλική ομίχλη Covid» για να περιγράψει τα ανησυχητικά γνωστικά συμπτώματα που μπορεί να περιλαμβάνουν απώλεια μνήμης, σύγχυση, δυσκολία εστίασης, ζάλη και δυσκολία στην εύρεση καθημερινών λέξεων. Ολοένα και περισσότερο άνθρωποι που επιβίωσαν της Covid-19 δηλώνουν ότι η εγκεφαλική ομίχλη εμποδίζει την ικανότητά τους να λειτουργήσουν κανονικά.


«Αυτό το έχουν χιλιάδες άνθρωποι,» λέει ο δρ. Ίγκορ Κόραλνικ, επικεφαλής του τμήματος νευρολοιμώξεων σε νοσοκομείο του Σικάγου, που έχει ήδη νοσηλεύσει εκατοντάδες ασθενείς που ανέρρωσαν από τον κορωνοϊό. «Ο αντίκτυπος στο εργατικό δυναμικό που έχει επηρεαστεί πρόκειται να είναι σημαντικός,» εκτιμά.

Οι επιστήμονες δεν είναι ακόμη βέβαιοι τι προκαλεί την εγκεφαλική ομίχλη, που ποικίλει σημαντικά από άνθρωπο σε άνθρωπο, αλλά επηρεάζει ακόμη και ασθενείς με ήπια συμπτώματα της Covid-19 και χωρίς πρότερα νοσήματα. Οι βασικές θεωρίες λέγουν ότι προκύπτει είτε από το ότι η ανοσοποιητική αντίδραση του οργανισμού στον ιό δε σταματά με την ανάρρωση, εκδιώκοντας οτιδήποτε ξένο αντιμετωπίζει, είτε από φλεγμονή σε αιμοφόρα αγγεία που οδηγούν στον εγκέφαλο.

Σύγχυση, ντελίριο και άλλα είδη αλλοιωμένης νοητικής λειτουργίας, που ονομάζεται εγκεφαλοπάθεια, έχουν καταγραφεί κατά τη νοσηλεία ασθενών με κορωνοϊό που έχουν αναπνευστικά προβλήματα, έχουν υψηλότερα ποσοστά θνησιμότητας και συχνά αδυνατούν να φέρουν σε πέρας καθημερινές δραστηριότητες μετά το εξιτήριο από το νοσοκομείο.

Ωστόσο η επιστημονική έρευνα για την μακράς διάρκειας εγκεφαλική ομίχλη τώρα αρχίζει. Μια γαλλική έρευνα τον Αύγουστο σε 120 ασθενείς που είχαν νοσηλευτεί βρήκε ότι, μήνες μετά, το 34% παρουσίαζε απώλεια μνήμης και το 27% είχε προβλήματα συγκέντρωσης.


Σε άλλη έρευνα που πρόκειται να δημοσιευτεί σύντομα και καλύπτει 3.930 μέλη του Σώματος Επιβιώσαντων (μιας ομάδας ανθρώπων που έχουν δικτυωθεί για να συζητήσουν τη ζωή μετά τον κορωνοϊό), αναφέρεται ότι πάνω από τους μισούς παρουσιάζουν δυσκολία στη συγκέντρωση και την εστίαση σε ένα αντικείμενο, λέει η Νάταλι Λάμπερτ, αναπληρώτρια καθηγήτρια στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Ιντιάνα, η οποία βοήθησε στην έρευνα.

Η εγκεφαλική ομίχλη αποτελεί το τέταρτο πιο συνηθισμένο σύμπτωμα μεταξύ των 101 μακροπρόθεσμων και βραχυπρόθεσμων σωματικών, νευρολογικών και ψυχολογικών προβλημάτων που αναφέρουν οι αναρρώσαντες απο τον κορωνοϊό. Τα προβλήματα μνήμης, οι ζάλες και η σύγχυση αναφέρθηκαν από το ένα τρίτο όσων συμμετείχαν στην έρευνα.

Πηγή:

https://www.kathimerini.gr/life/health/561117322/h-egkefaliki-omichli-covid-plittei-enan-stoys-treis-poy-xeperasan-ton-io/(accessed 23.10.20)

Breaking down binaries; promoting integrated health

A holistic leadership view for a covid resilient society

It seems that in different parts of the world, we are beginning to see initial signs for a more nuanced conversation and discerning leadership. The binary proposition from health vs economy must change to health vs health, as economy and health are directly linked:

The impact of lockdown on mental and physical health is huge-, and right now, we are only just seeing the tip of the iceberg. As the CEO of the Tavistock Institute of Human Relations and as a mental health professional we have enough data to suggest that what is happening behind closed doors (the “safety” of the home) is increased crime – from sexual and physical abuse, domestic violence, internet crime – grooming and paedophilia, social media abuse and bank frauds of all kinds.

These lead to increased mental health issues, especially amongst young people, women, and the elderly, including depression, anxiety, suicidal ideation.

It has been recognised that schools (and nurseries and universities) need to be open for children and young people’s mental wellbeing. This is true, however, also of adults. A recent report by the International Labour Organisation summarises the detrimental impact of lockdown and ongoing ‘teleworking’ on workers’ mental and physical wellbeing summarised well by a:
Techno-stress and technology addiction and overload, which increases fatigue, irritability and the inability to switch off from work and rest properly.
Increased consumption of alcohol and other recreational or performance-enhancing drugs, which may increase negative emotions, lower performance and contribute to an increase in aggression and violence.
Prolonged sedentary behaviour, working in one position over long periods without moving increases the risk of health problems, including musculoskeletal disorders (MSDs), visual fatigue, obesity, heart disease, etc.
The ergonomics of home furniture may not be optimal for prolonged teleworking. Employers should therefore inform workers about key ergonomics issues, including via training. These preventive measures support workers to be able to adjust their working arrangements and change them if necessary. The responsibility for the right ergonomics in order to prevent MSD should be shared by employers and workers.
Due to the prolonged isolation, there is a risk of burnout and feeling left out, which requires an additional effort from employers, HR professionals, direct supervisors, and colleagues to extend mutual support.
Slow or patchy internet and technology tools can also cause frustration and irritability; therefore, proper, well-functioning tools for teleworkers should be ensured.
Work-life conflict and the challenges related to managing the boundaries between working time and personal obligations are exacerbated, including an inability to switch off from work and recharge. This is especially the case for those with care responsibilities, such as parents with school-aged children at home.

The discourse must be broadened from speaking only about the economy to seeing it as a part of wider mental and physical health as well as wellbeing issues. Compelling evidence from different countries globally shows that spontaneous (face-to-face) interactions – including micro-interactions occurring at the workplace – and sharing of ideas are extremely important for creativity and innovation. Both are critical for business success in today’s world of rapid and often unforeseen or disruptive economic, technological and ecological transformation.

The Tavistock Institute was re-opened on 20th July and has managed to remain flexibly open to date. We maintain a covid-secure, safe and healthy environment to all of our employees and clients who need and want to come in. We needn’t be unique in that!

On Wednesday 21st October at 1 pm (BST) we are offering an online Lunchtime Talk which includes our findings from a survey conducted in the early weeks of lockdown where we will be sharing some insight into the impact of lockdown and the pandemic on people in the health, service and community sectors. If you would like to join the Zoom – here is a link to register on Eventbrite.

The Tavistock Institute has been supporting work and wellbeing of people at work, and in particular supporting the public service, for 100 years. Institute staff have been the founders of many theories and applications to practice which are at the heart of work, management, leadership and organisational life and wellbeing to date – and continue to disseminate and promote learning through our research and consultancy.

Eliat Aram
CEO, Tavistock Institute of Human Relations

SOURCE:

https://www.tavinstitute.org/news/breaking-down-binaries-promoting-integrated-health/(accessed 23.10.20)

Η ενδομήτρια ζωή καθορίζει την υγεία των παιδιών

Οι ερευνητές εκτιμούν ως πιθανότερη βιολογική εξήγηση την παραγωγή ορμονών του στρες από τις γυναίκες κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, κάτι που όπως φαίνεται μπορεί να επηρεάσει αρνητικά την ανάπτυξη των πνευμόνων του εμβρύου





Σημαντική επίδραση φαίνεται πως έχει η ψυχική κατάσταση της μέλλουσας μητέρας κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της για τη μελλοντική υγεία του αγέννητου παιδιού της. Σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξε ολλανδική μελέτη που εκπονήθηκε από τους ερευνητές του τμήματος Παιδιατρικής του Ιατρικού Κέντρου Ερασμος, με έδρα το Ρότερνταμ, η οποία δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση Thorax.
Οπως αναφέρουν οι επιστήμονες, κάποιες ψυχικές διαταραχές, όπως η κατάθλιψη ή το άγχος που μπορεί να νιώθει η έγκυος, συνδέονται με σημαντική ενίσχυση των πιθανοτήτων εμφάνισης προβλημάτων στους πνεύμονες των παιδιών που θα γεννηθούν ή ακόμα εμφάνιση άσθματος.


Προκειμένου να καταλήξουν σε σαφή συμπεράσματα, οι Ολλανδοί ερευνητές ανέλυσαν στοιχεία σχετικά με 4.231 παιδιά ηλικίας δέκα ετών. Το 6% των παιδιών είχε διαγνωστεί με άσθμα. Ταυτόχρονα οι ερευνητές αποπειράθηκαν να αξιολογήσουν την ψυχική κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι μητέρες τους κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Οπως διαπιστώθηκε, τα συμπτώματα άγχους και κατάθλιψης, στη διάρκεια της εγκυμοσύνης, σχετίζονταν με αυξημένο κατά 45% έως 92% κίνδυνο για την εμφάνιση άσθματος στα παιδιά τους ακόμα και μακροπρόθεσμα. Αντιθέτως, η ψυχική κατάσταση του πατέρα δεν φάνηκε να παίζει αντίστοιχο ρόλο, γεγονός που οδήγησε τους ερευνητές να θεωρήσουν ότι η επιβάρυνση των πνευμόνων των παιδιών συνέβαινε κατά τη διάρκεια της ενδομήτριας ζωής τους.


Οι ερευνητές εκτιμούν ως πιθανότερη βιολογική εξήγηση την παραγωγή ορμονών του στρες από τις γυναίκες κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, κάτι που όπως φαίνεται μπορεί να επηρεάσει αρνητικά την ανάπτυξη των πνευμόνων του εμβρύου. Η τελευταία αυτή μελέτη, ωστόσο, δεν είναι η πρώτη που συνδέει την ενδομήτρια ζωή με τα αναπνευστικά προβλήματα του παιδιού μετά τη γέννηση. Μία αρκετά παλαιότερη ολλανδική μελέτη πάλι, η οποία είχε δημοσιευθεί στο περιοδικό Lancet, είχε υποδείξει και μία ακόμα σχέση που συνέδεε την κατάσταση υγείας της εγκύου με τον κίνδυνο εμφάνισης άσθματος στα παιδιά. Οι Ολλανδοί επιστήμονες τότε είχαν δείξει ότι οι γυναίκες οι οποίες ήταν υπέρβαρες (με Δείκτη Μάζας Σώματος μεγαλύτερο από 25) όταν έμειναν έγκυες, είχαν αυξημένο κίνδυνο να φέρουν στον κόσμο παιδιά, τα οποία θα μπορούσαν να εμφανίσουν άσθμα κατά τη διάρκεια της παιδικής τους ηλικίας.

Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι τα τελευταία χρόνια πολλαπλασιάζονται τα παιδιά που ταλαιπωρούνται σε όλη τους τη ζωή από ασθματικές κρίσεις. Ενδεικτικά στις ΗΠΑ, σήμερα ο ένας στους δώδεκα νοσεί από άσθμα, ενώ η αντίστοιχη αναλογία το 2001 ήταν ένας ανά δεκατέσσερις. Μελέτη, η οποία δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση British Medical Journal, αποδίδει εν μέρει την αύξηση των ασθματικών σε επιδείνωση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης, το κάπνισμα και άλλα. Ενδεικτικά μελέτη που εκπονήθηκε από Δανούς επιστήμονες έδειξε ότι μητέρες που κάπνιζαν κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης τους είχαν περισσότερες πιθανότητες να φέρουν στον κόσμο ασθματικά παιδιά.

ΠΗΓΗ:

https://www.kathimerini.gr/life/health/561116173/i-endomitria-zoi-kathorizei-tin-ygeia-ton-paidion/(accessed 20.10.20)