«Χριστούγεννα» σημαίνει αναμνήσεις

Τα Χριστούγεννα πλησιάζουν.. Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, οι πόλεις έχουν φορέσει τα γιορτινά τους, οι πλατείες και οι γειτονιές έχουν φωτιστεί και οι γονείς με τα παιδιά επισκέπτονται γιορτινές εκδηλώσεις και πολυκαταστήματα, για να βιώσουν το χαρμόσυνο πνεύμα των ημερών. Κι όμως, μέσα σε όλο αυτό το γιορτινό πνεύμα ο καθένας μας βιώνει τα Χριστούγεννα με διαφορετικό τρόπο και αυτή η χαρμόσυνη γιορτή έχει άλλη σημασία για τον καθένα από εμάς.

Τα Χριστούγεννα μοιάζουν να είναι μια παράξενη γιορτή. Όσο είμαστε παιδιά, ανυπομονούμε να έρθουν κι ευχόμαστε να κρατήσουν για πάντα. Έπειτα μπαίνουμε στην εφηβεία και επαναστατούμε στις οικογενειακές συνήθειες, σε μια προσπάθεια να είμαστε διαφορετικοί, ενώ παράλληλα το παιδί μέσα μας τα λαχταρά κρυφά. Αργότερα ενηλικιωνόμαστε, ζούμε σε διαφορετικούς ρυθμούς και σταδιακά πολλές χαρές της παιδικής μας ηλικίας παίρνουν τη μορφή στερεοτύπων και μοιάζουν να εξασθενούν.Ώσπου έρχεται κάποτε εκείνη η στιγμή που μπαίνουν στη ζωή μας τα παιδιά, τα δικά μας παιδιά ή των οικείων μας. Κάποιοι γινόμαστε γονείς, κάποιοι νονοί, κάποιοι θείοι. Είναι τότε που γινόμαστε πιο ώριμοι και ταυτόχρονα βιώνουμε το παράδοξο να νιώθουμε κάτι το πολύ παιδικό μέσα μας, καθώς σιγά – σιγά τα Χριστούγεννα ξαναμπαίνουν στη ζωή μας. Κι έτσι, μέσα από τα παιδικά μάτια, τα χαιρόμαστε, τα θυμόμαστε και θέλουμε το ίδιο και για αυτά. Ωστόσο, τι θυμούνται τα παιδιά από τα Χριστούγεννα;

Επιστήμονες υποστηρίζουν ότι τα παιδιά δεν έχουν καμία συνειδητή ανάμνηση πριν την ηλικία των τριών ετών. Αυτό σχετίζεται με τρεις παράγοντες: την κατάκτηση της γλώσσας, απαραίτητη για την καταχώρηση των βιωμάτων στον εγκέφαλο, τη νευρολογική ωρίμανση του εγκεφάλου, απαραίτητη για την αποθήκευση των βιωμάτων στον εγκέφαλο, και την ανάπτυξη του εαυτού, απαραίτητη για να αντιλαμβάνεται το άτομο την έννοια του χρόνου και την ύπαρξή του ως ξεχωριστή οντότητα από το περιβάλλον. Σε συνειδητό επίπεδο, λοιπόν, φαίνεται να μη θυμόμαστε κάτι από τα πρώιμα παιδικά μας χρόνια. Σε ασυνείδητο επίπεδο, όμως, τι συμβαίνει;

Σύμφωνα με τη Γνωσιακή Προσέγγιση, το παιδί επεξεργάζεται τις πληροφορίες που δέχεται μέσω των αισθήσεων, των εικόνων και των λέξεων. Αρχικά οι πληροφορίες επεξεργάζονται μέσω των αισθήσεων σε ένα πιο πρωτόγονο επίπεδο. Αργότερα η επεξεργασία των πληροφοριών γίνεται οπτικά μέσω εικόνων, που μπορεί να έχουν τη μορφή φωτογραφίας ή κινηματογραφικής σκηνής. Τέλος, το παιδί της επεξεργάζεται με λεκτικό τρόπο, μέσω λέξεων και αφηρημένων εννοιών. Επομένως, τις πιο πρώιμες αναμνήσεις αδυνατούμε να τις θυμηθούμε όπως και όποτε θέλουμε. Ωστόσο κάποια γεγονότα έχουν καταγραφεί στη μνήμη μας ως αισθήσεις ή εικόνες συνυφασμένες με συναισθήματα.

Θα μπορούσαμε, λοιπόν, να πούμε ότι τα συναισθήματα μοιάζουν να αποτελούν τον συνδετικό κρίκο με τις παιδικές μας αναμνήσεις, καθώς δείχνουν το πόσο έντονη ήταν συναισθηματικά για μας μία κατάσταση. Έτσι, ένα παιδί μπορεί να αισθάνεται ευχάριστα με ένα τραγούδι ή μυρωδιά, αν η ανάμνηση τους έχει συνδεθεί με μια στιγμή που αισθανόταν ευτυχισμένο και ασφαλές με τους γονείς του. Συνεπώς, ακόμη κι αν δεν θυμόμαστε συνειδητά συγκεκριμένα γεγονότα, οι θετικές ή αρνητικές καταγραφές είναι απολύτως και σαφώς συσχετισμένες με τα συναισθήματα που βιώσαμε μια ορισμένη στιγμή. Και είναι αυτές οι καταγραφές, οι αναμνήσεις που μας καθορίζουν και μας διαμορφώνουν. Ως παιδιά κρατάμε τις αναμνήσεις από τα ευτυχισμένα Χριστούγεννα, αλλά και κάθε ευτυχισμένη στιγμή, για όλη μας τη ζωή, αναμνήσεις που μας στηρίζουν σε δύσκολες στιγμές και χρωματίζουν άλλες χαρούμενες. Τι μπορεί να κάνει, όμως, τα Χριστούγεννα ενός παιδιού ευτυχισμένα;

Όσον αφορά τους γονείς, τα Χριστούγεννα είναι ιδιαίτερες μέρες για τα παιδιά τους, γι’ αυτό και προσπαθούν να γεμίσουν τις μέρες τους με ξεχωριστές δραστηριότητες και να τους αγοράσουν πολλά δώρα. Ωστόσο, ως επί το πλείστον φαίνεται πως κινούνται σε ένα πλαίσιο καταναλωτισμού, πιστεύοντας ότι με πολλά δώρα και εξόδους προσφέρουν στα παιδιά τους υπέροχα Χριστούγεννα. Τα Χριστούγεννα είναι γιορτή αγάπης, συντροφικότητας και προσφοράς, κι ίσως η καταλληλότερη εποχή για να αναπληρώσουμε όλο τον χρόνο που χάσαμε με τα παιδιά λόγω των υποχρεώσεων μας και της καθημερινότητας. Ίσως θα ήταν καλύτερα να δούμε τα Χριστούγεννα σαν μία ευκαιρία να αφιερώσουμε περισσότερο χρόνο στα παιδιά μέσα σε πιο χαλαρούς ρυθμούς, να παίξουμε και να επικοινωνήσουμε πιο ουσιαστικά, να τα ακούσουμε και να τους μιλήσουμε. Κι επιπλέον, οφείλουμε να τους δείξουμε ότι το πνεύμα των Χριστουγέννων είναι το πνεύμα της αγάπης και της προσφοράς, και όχι της κατανάλωσης και της απαίτησης για πολλά και φανταχτερά δώρα.


ΚΑΘΩΣ ΜΕΓΑΛΩΝΟΥΜΕ, ΚΑΛΟΥΜΑΣΤΕ ΝΑ ΑΝΤΑΠΕΞΕΛΘΟΥΜΕ ΣΕ ΜΙΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΓΡΗΓΟΡΩΝ ΤΑΧΥΤΗΤΩΝ ΠΟΥ ΣΥΝΕΧΩΣ ΑΝΑΔΙΑΜΟΡΦΩΝΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΛΛΑΓΩΝ.

Ακόμα πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα τα φετινά Χριστούγεννα, που τα βιώνουμε εν μέσω οικονομικών και κοινωνικών αλλαγών, αλλαγές που μας κατακλύζουν καθημερινά, δυσάρεστες καταστάσεις που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο αντιλαμβάνονται και τα παιδιά. Τα Χριστούγεννα είναι μία εποχή που μας δίνει τη δυνατότητα να αισθανθούμε και πάλι παιδιά μ’ έναν ξέγνοιαστο και αθώο τρόπο, να ξεφύγουμε από τους γρήγορους ρυθμούς της καθημερινότητας και να ξαναθυμηθούμε το πνεύμα αγάπης και αλληλεγγύης αυτών των ημερών. Έτσι, λοιπόν, το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να συνεισφέρουμε, ώστε να μείνουν στα παιδιά ωραίες αναμνήσεις, ακόμα κι αν αυτές δεν μπορούν να απαθανατιστούν με μία κάμερα ή φωτογραφική μηχανή. Αναμνήσεις που θα είναι ολότελα δικές τους, αναμνήσεις που θα λαχταρούν αργότερα να ζήσουν και τα δικά τους παιδιά.

ΠΗΓΗ:

https://www.psychografimata.com/christougenna-simeni-anamnisis/(accessed 28.12.18)

Όσα δεν θέλω να κάνω φέτος τα Χριστούγεννα

Είναι η εποχή της λίστας: Λίστα για τα δώρα, για τις ευχετήριες κάρτες, για τις κοινωνικές υποχρεώσεις και για όλα όσα έχουμε να κάνουμε. Το πρόγραμμά μας υπερφορτώνεται και φαίνεται ατέλειωτο. Θα ήθελα να σας εξομολογηθώ κάτι: μερικές φορές ξαναβάζω στη λίστα μου πράγματα που έχω ήδη κάνει μόνο και μόνο για να τα ξαναδιαγράψω και με αυτό τον τρόπο να νιώσω ότι έχω επιτύχει κάτι.

Οι λίστες μας βοηθούν να προγραμματίζουμε τις υποχρεώσεις των γιορτών που προστίθενται στην πολυάσχολη καθημερινότητα. Όμως σήμερα οι απαιτήσεις και τα καθήκοντα που χρειάζεται να αναλάβω για να είναι και οι φετινές γιορτές λαμπερές κι αξέχαστες με κουράζουν. Σε μια στιγμή επαναστατικότητας, σχεδίασα μια λίστα «Μην το κάνεις». Ναι, είναι ακόμα μια λίστα. Αλλά μου υπενθύμισε κάποια πράγματα που δε χρειάζεται να κάνω προκειμένου να είμαι ευχαριστημένη κι ευχάριστη βλέποντας τα πράγματα με κάποια άλλη προοπτική.

Προκειμένου να μειώσω το άγχος και να αυξήσω τη γιορτινή μου διάθεση φέτος, υπόσχομαι (με τυχαία σειρά):
Να μην ψήσω δώδεκα είδη από κουλουράκια, δυο είναι αρκετά. Πράγματι, είναι όμορφο για τα παιδιά να επιστρέφουν σε ένα σπίτι που μοσχομυρίζει φρεσκοψημένα κουλουράκια. Είναι όμως ακόμα πιο όμορφο τα παιδιά να επιστρέφουν σε μια μαμά που δε αγχώνεται για το αν πέτυχαν ή όχι τα κουλουράκια της.
Να μην σπαταλήσω χρήματα. Είναι πολύ δελεαστικό να κακομαθαίνει κανείς τα παιδιά του, αλλά η υπερφόρτωση της πιστωτικής μας κάρτας, μπορεί να χαλάσει τη διάθεση των έξι επόμενων μηνών.
Να μην αγχωθώ και υποκύψω στο περιττό έξοδο και στείλω ευχετήριες γιορτινές κάρτες στους ανθρώπους που συναντώ κάθε μέρα. Οι κάρτες είναι υπέροχες όταν απευθύνονται σε φίλους και συγγενείς που μένουν μακριά και για τους οποίους η κάρτα είναι ένας από τους τρόπους να μένουμε σε επαφή. Όμως για τους γείτονες, τους φίλους και τους συνεργάτες που συναντώ συχνά, ένα εγκάρδιο «χρόνια πολλά» αρκεί.
Να μην υποκύψω στα παρακάλια των παιδιών να αγοράσουμε το ψηλότερο χριστουγεννιάτικο δέντρο. Δεν το αποφεύγουμε εύκολα αυτό, παρά το γεγονός ότι όταν φτάνουμε σπίτι κόβουμε 1 μέτρο δέντρο για να χωρέσει. Θα ήθελα να σας υπενθυμίσω ότι μπορεί τα δίμετρα δέντρα να σας φαίνονται καχεκτικά στα σημεία πώλησής τους, αλλά στο σαλόνι μας δείχνουν εντυπωσιακά.
Να μην βάλω κάθε παιδί που γνωρίζω στην αγκαλιά του Αϊ – Βασίλη για να βγάλει την καθιερωμένη φωτογραφία εκτός αν μου ζητήσει το ίδιο το παιδί. Από τη μια συμβουλεύουμε τα παιδιά να μη μιλάνε σε αγνώστους όλο τον υπόλοιπο χρόνο και στις γιορτές τα προτρέπω να νιώσουν άνετα με αυτό το μεγαλόσωμο ντυμένο στα κόκκινα άντρα που καμιά φορά τους φαίνεται και λιγάκι τρομακτικός; Όχι. Όσο χαριτωμένες και αν είναι οι φωτογραφίες δεν αξίζουν τον κόπο να τραυματιστεί ψυχικά κανένα παιδί.
Να μην ξεκινήσω δίαιτα. Έχω υπόψη μου ότι πρέπει να τρώω υγιεινά και ισορροπημένα γεύματα, αλλά αυτή δεν είναι η στιγμή να βασανίσω εμένα και όλους τους άλλους γύρω μου προσπαθώντας να χάσω 4 κιλά μέχρι την Πρωτοχρονιά. Η αυστηρότητα στα θέματα διατροφής τις γιορτινές μέρες συχνά είναι μια άσκηση στη ματαίωση και μπορεί να πυροδοτήσει δυσάρεστα συναισθήματα και σε άλλους ανθρώπους. Έτσι κι αλλιώς η πρωτομηνιά του καινούργιου χρόνου και οι αποφάσεις που τη συνοδεύουν έρχεται σύντομα!
Να μην σπαταλήσω όλο μου το χρόνο ψάχνοντας τα τέλεια δώρα όταν το πιο σημαντικό πράγμα είναι ο χρόνος που μπορώ να διαθέσω σε φίλους και συγγενείς. Οι περισσότεροι ενήλικες που γνωρίζω δεν έχουν ανάγκη από περισσότερα υλικά πράγματα. Μας λείπουν οι γεμάτες νόημα συζητήσεις, ο χρόνος να μοιραστούμε τις εμπειρίες μας ή απλά η θαλπωρή του να είμαστε όλοι συγκεντρωμένοι στο ίδιο μέρος πού και πού.
Να μην ζητήσω από το σύζυγό μου να με συνοδεύσει στο πάρτυ της δουλειάς. Ας το παραδεχτούμε είναι βαρετό για τον οποιοδήποτε να ακούει ανθρώπους να συζητούν για πράγματα για τα οποία δεν έχει ιδέα για ένα ολόκληρο βράδυ. Εγώ θα πάω να περάσω κάποιες χαλαρωτικές στιγμές με τους συναδέλφους κι εκείνος μπορεί να βγει για ψώνια ή για βόλτα με τα παιδιά μας.
Να μην παραμελήσω το σύζυγο στην προσπάθειά μου να χαροποιήσω τα παιδιά μας. Κατά τη διάρκεια των διακοπών ας βγούμε ένα βράδυ τουλάχιστον οι δυο μας. Μπορούμε απλά να κάνουμε μια βόλτα στη γειτονιά ή να πάμε για ένα ρομαντικό δείπνο σ’ ένα εστιατόριο. Το θέμα είναι να είναι η σχέση μας πρώτη στη λίστα με τις προτεραιότητές μας.
Να μην ακολουθήσω ευλαβικά καμία λίστα –ούτε καν αυτή. Υπόσχομαι να είμαι πιο ευέλικτη, ν’ αφήσω στην άκρη πράγματα που δε θέλω να κάνω, δεν προλαβαίνω να κάνω ή δεν ξέρω να κάνω. Νομίζω θα διαγράψω ακόμα περισσότερα πράγματα από τη λίστα μου για καλό και για κακό. Να, έτσι. Ήδη νιώθω καλύτερα.

ΠΗΓΗ:

https://www.psychografimata.com/osa-den-thelo-na-kano-fetos-ta-christougenna/(accessed 28.12.18)

The Extremely Popular Drink Linked To Brain Damage

It can damage memory, problem-solving skills and the ability to read emotions.



Alcohol consumption is regularly linked to long-term brain damage by research.

It can damage memory, problem-solving skills and the ability to read emotions.


Even moderate alcohol intake is linked to brain damage and worse mental skills.

There is little or no evidence that even low levels of alcohol are beneficial for the brain.

Dr Ksenija Marinkovic, the study’s first author, said:


“Like most body organs, the brain is vulnerable to injury from excessive alcohol consumption.

Most common deficits include difficulties with memory, reduced reasoning and problem solving abilities, and emotional abnormalities.”

Naturally, alcoholics are at a much higher risk of brain damage.


One aspect of this is a deficit in reading facial emotions, said Dr Marinkovic:



“Alcoholics have problems in judging the emotional expressions on people’s faces.

This can result in miscommunication during emotionally charged situations and lead to unnecessary conflicts and difficulties in interpersonal relationships.

The resulting negative repercussions can, in turn, contribute to increased drinking.”

The study involved 30 people, half of whom were recovering alcoholics.

Their brains were scanned while they were given a test of how good they were at reading emotions from faces.

The results showed that recovering alcoholics did worse.

The area of the brain important for processing emotions — the amygdala — did not respond as strongly in recovering alcoholics.

Dr Marinkovic explained:



“…deficient activation of limbic structures inside the temporal lobes – the amygdala and hippocampus – may underlie emotional difficulties in abstinent long-term alcoholics.

Whereas nonalcoholic adult men showed stronger activation in the amygdala and hippocampus when viewing faces with emotional expressions, the alcoholics showed decreased activation in these brain areas, and furthermore responded in an undifferentiated manner to all facial expressions.”

Professor Edith V. Sullivan, study co-author, said:


“…alcoholics may be at a special disadvantage in detecting emotion-filled facial expression, which we all naturally use to convey information, such as warnings, love, anger, and defense, among others, and assume that the intended message is accurately perceived.”

SOURCE:

https://www.spring.org.uk/2018/12/drink-brain.php(accessed 28.12.18)

Η ψυχολογία των γιορτών: Οικογένεια, προσδοκίες, εντάσεις και φόβοι

Ανέκαθεν οι γιορτές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς χαρακτηρίζονταν από έντονη συναισθηματική φόρτιση. Οι περισσότεροι τις ταυτίζουν με συναισθήματα χαράς, ελπίδας, αγάπης, ζεστασιάς, αισιοδοξίας, γιατί θα έρθουν κοντά με αγαπημένα πρόσωπα, θα προσφέρουν και θα πάρουν φροντίδα και αναγνώριση, θα διασκεδάσουν, θα απολαύσουν αγαπημένα φαγητά και γλυκά. Τα Χριστούγεννα ασφαλώς είναι μια σπουδαία οικογενειακή γιορτή, αφιερωμένη περισσότερο στα παιδιά. Οι μέρες των σχολικών διακοπών, η μαγεία του στολισμού και όλες αυτές οι προετοιμασίες, τα ήθη και τα έθιμα, σημαδεύουν ανεξίτηλα την παιδική ζωή με υπέροχες, νοσταλγικές αναμνήσεις. Παραδόσεις, λοιπόν, χριστουγεννιάτικες, αν και εκφράζονται με διαφορετικούς τρόπους και συνήθειες, έχουν μια παγκόσμια κυρίαρχη τελετουργική έκφραση: τη συνάντηση των περισσότερων μελών της ευρείας οικογένειας γύρω από το χριστουγεννιάτικο τραπέζι.

Υπάρχει, όμως, και μία μεγάλη αριθμητικά μερίδα ανθρώπων, που οι συγκεκριμένες γιορτές τους δυσκολεύουν πολύ και τους φορτίζουν με άγχος, νεύρα, θλίψη και μελαγχολία. Γιατί; Η απάντηση είναι πολυδιάστατη. Βρίσκεται στον συμβολισμό της γιορτής των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, και στους τρόπους με τους οποίους υποδεχόμαστε ψυχικά αυτές τις γιορτές. Στις προσδοκίες που έχουμε από τον εαυτό μας και τους άλλους. Στα πρακτικά, ψυχικά και υπαρξιακά κωλύματα που μας συνδέουν με τα Χριστούγεννα, αλλά κυρίως στις γνωστές και στις λιγότερο γνωστές και σε μας τους ίδιους, στάσεις που έχουμε απέναντι στα παραπάνω.

Οι προσδοκίες των άλλων από μας, η κυριαρχία των «πρέπει» και τα ανεπίγνωστα «θέλω»

Οι γιορτές συνοδεύονται από αρκετές τελετουργικές εκδηλώσεις και συνήθειες. Από εσωτερικευμένες «φωνές» και επιταγές. («Τι πρέπει να κάνω για να περάσω καλά; Τι πρέπει να κάνω για να περάσουν καλά οι άλλοι; Τι περιμένουν τα μέλη της οικογένειάς μου από μένα; Τι οφείλω να αγοράσω στα παιδιά, στους γονείς, στα αδέρφια; Τι πρέπει να φορέσω για ξεχωρίσω;/ να περάσω απαρατήρητη;/ πως πρεπει να φερθώ στο πάρτι; Πως θα τα καταφέρω να μείνουν όλοι ευχαριστημένοι; Θέλω να είμαι σωστή απέναντι σε όλους, κ.λ.π.)

Όταν τις γιορτές τις συνδέουμε με αμέτρητα «πρέπει» και καταναγκασμούς, όταν υπερφορτώνουμε το πρόγραμμα μας με πάρα πολλές υποχρεώσεις και δεν φροντίζουμε καθόλου τον εαυτό μας, όταν δεν ακούμε τα προσωπικά μας «θέλω» και τις πραγματικές μας ανάγκες, είναι αναμενόμενο να θέλουμε να περάσουν σαν νερό αυτές οι δύο εορταστικές εβδομάδες, για να «γλυτώσουμε από τα βασανιστήρια». Ακόμα κι αν κάποιος είναι αποφασισμένος ότι δεν τον αφορά το κυνήγι του υπερκαταναλωτισμού των γιορτών, και δεν επιθυμεί να ενδώσει σ αυτόν, είναι πολύ δύσκολο να μην επηρεαστεί από την μαζική προσδοκία των γιορτινών ημερών.


ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΓΙΟΡΤΕΣ ΑΥΤΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ: ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ.

Και ακόμα και η άρνηση του εορτασμού ή και η θλίψη και η μελαγχολία που προκύπτει συχνά από αυτές, δεν παύουν να είναι μια αντίδραση στην ασφυκτική πίεση που μας ασκούν οι εσωτερικευμένες φωνές. Οι προσδοκίες που έχουμε «καταπιεί» από τότε που ήμασταν μικρά παιδιά, ορίζουν τι χρειάζεται να γίνει μέσα στις γιορτές για να πάνε τα πράγματα «όπως πρέπει», αλλά όχι κατ’ ανάγκη όπως χρειάζεται για είμαστε χαρούμενοι.

Οικογενειακές παρεξηγήσεις

Συχνά στις οικογενειακές συγκεντρώσεις μέσα στις γιορτές (ειδικά αυτές που γίνονται «κατ’ ανάγκην», και όταν οι άνθρωποι έχουν να βρεθούν καιρό) αναδύονται δυσάρεστα συναισθήματα για άλλα πρόσωπα της οικογένειας και πολλές φορές μέσα από κουβέντες προκύπτουν παρεξηγήσεις που καταλήγουν και σε τσακωμούς.

Οι άνθρωποι που έχοντας οι ίδιοι «χαθεί» μέσα στην καθημερινότητα του χρόνου που τελειώνει, κι έχοντας χαθεί -σχεσιακά μιλώντας- και με τους δικούς τους, περιμένουν τις γιορτές για να συσφίξουν τις σχέσεις τους. Ελπίζουν ότι θα αποκαταστήσουν μέσα σε λίγες μέρες ό,τι έχασαν, παρασυρμένοι στην λήθη της καθημερινότητας, όλες τις προηγούμενες μέρες του χρόνου. Ελπίζουν πως η μονότονη και άδεια τους ζωή θα γεμίσει, θα αλλάξει, θα μεταμορφωθεί, όπως μεταμορφώνονται οι δρόμοι και οι πλατείες που στολίζονται με φώτα και λαμπιόνια. Η ελπίδα όμως δημιουργεί άγχος. Ο φόβος για αποτυχία και για -ακόμα μεγαλύτερη- μοναξιά μεγαλώνει, μαζί με τις προσδοκίες που έχουμε «να είναι φέτος όλα διαφορετικά…». Γι’ αυτό μεγαλώνει και η ένταση στις διαπροσωπικές σχέσεις, και κυρίως στις σχέσεις ανάμεσα στα μέλη της οικογένειας, αφού σε αυτές τις σχέσεις μας εναπόκεινται οι μεγαλύτερες προσδοκίες μας για ψυχική αποκατάσταση κι ευτυχία.

Απ’ την μια, συχνά, άτομα, μέλη μιας οικογένειας, περιμένοντας υποσυνείδητα ότι θα απογοητευτούν και δεν θα βρουν την θαλπωρή και την φροντίδα που επιθυμούν στο οικείο τους περιβάλλον και στις κοντινές φιλικές τους σχέσεις, δημιουργούν εντάσεις και τσακωμούς, ώστε να επαληθευτεί η προϋπάρχουσα αίσθηση απογοήτευσης και ματαίωσης. Από την άλλη, όσο κανείς, επιθυμώντας την διαπροσωπική συνεύρεση, κι έχοντας την ανάγκη της αγκαλιάς -συμβολικής και φυσικής- του άλλου, προσπαθεί να τον πλησιάσει, μέσα στο κλίμα της «ζεστασιάς» των γιορτινών ημερών, τόσο μπορεί να αισθάνεται αυτό το πλησίασμα σαν κάτι επικίνδυνο, αφού ενέχει την πιθανότητα της ματαίωσης και μπορεί να ανατρέψει την -ούτως ή άλλως- προβληματική του ψυχική ισορροπία. Το βασικό πρόβλημα σ’ αυτήν την περίπτωση είναι πως συνήθως δεν έχει επίγνωση των συναισθημάτων του ο άνθρωπος που φοβάται την εγγύτητα. Κι έτσι, βιώνει το κάλεσμα στην εγγύτητα -που ούτως ή άλλως εμπεριέχουν αυτές οι γιορτές- ως ασφυκτικό και απαιτητικό, ιδιαίτερα αν προϋπάρχει σύγχυση στην δομή της προσωπικότητας του και της οικογένειάς του.

Στο τέλος της ημέρας, ακόμα κι αν ο άνθρωπος βρει την ιδανική κατάσταση που ψάχνει στο εορταστικό περιβάλλον της οικογένειάς του, της συντροφικής ή της φιλικής του σχέσης υπάρχει πάντοτε ο υποσυνείδητος φόβος ότι θα την χάσει, και θα βρεθεί πάλι απογοητευμένος και μόνος. Έτσι, συχνά πολλά άτομα έχουν την τάση να δημιουργούν διαπροσωπικές εντάσεις αυτήν την περίοδο. Εντάσεις που λειτουργούν στην συνείδηση τους ως «ζώνη ασφαλείας», η οποία θέτει μια εσωτερική απόσταση ανάμεσα στον εαυτό τους και τον άλλον άνθρωπο. Ώστε να μην απογοητευτούν σε περίπτωση που το πλησίασμα δεν πετύχει.

ΠΗΓΗ:

https://www.psychografimata.com/i-psichologia-ton-giorton-ikogenia-prosdokies-entasis-ke-fovi/(accessed 21.12.18)

Psychology research is still fixated on a tiny fraction of humans – here’s how to fix that

Nearly 95 per cent of participant samples in a leading psychology journal were from Western countries


For a long time, some psychologists have understood that their field has an issue with WEIRDness. That is, psychology experiments disproportionately involve participants who are Western, Educated, and hail from Industrialised, Rich Democracies, which means many findings may not generalise to other populations, such as, say, rural Samoan villagers.

In a new paper in PNAS, a team of researchers led by Mostafa Salari Rad decided to zoom in on a leading psychology journal to better understand the field’s WEIRD problem, evaluate whether things are improving, and come up with some possible changes in practice that could help spur things along.

For their paper, nicely titled, “Toward a psychology of Homo sapiens: Making psychological science more representative of the human population,” Rad and his colleagues pulled two samples of articles published in Psychological Science: all articles published in 2014, and the last three issues from 2017. Unfortunately for the field of psychology, they found little evidence to suggest that Psychological Science, published by the US-based Association for Psychological Science, has addressed the WEIRD problem.

Looking at the participant groups in the subset of the 2014 articles in which authors included demographic information, “57.76% were drawn from the US, 71.25% were drawn from English-speaking countries (including the US and UK), and 94.15% … sampled Western countries (including English-speaking countries, Europe, and Israel).” The 2017 numbers weren’t much better.

So there’s clearly a problem. But, Rad’s team added, “[p]erhaps the most disturbing aspect of our analysis was the lack of information given about WEIRDness of samples, and the lack of consideration given to issues of cultural diversity in bounding the conclusions”. That is, the articles they examined all too often omitted information that could help other researchers note WEIRDness when it occurs, and all too often explicitly over-extrapolated findings drawn from WEIRD samples. Summing up these problems in the 2014 sample, Rad and his colleagues said: “Over 72% of abstracts contained no information about the population sampled, 83% of studies did not report analysis of any effects of the diversity of their sample (e.g., gender effects), over 85% of studies neglected to discuss the possible effects of culture and context on their findings, and 84% failed to simply recommend studying the phenomena concerned in other cultures, implying that the results indicated something generalizable to humans outside specific cultural contexts.”

SOURCE:

https://digest.bps.org.uk/2018/12/10/psychology-research-is-still-fixated-on-a-tiny-fraction-of-humans-heres-how-to-fix-that/(accessed 21.12.18)