2 Personality Traits That Indicate High Intelligence

Two signs of a knowledgeable personality.



Introverts who have more stable personalities have higher levels of general knowledge, research finds.

These two personality factors, along with being open to experience, predict people’s general knowledge.


General knowledge — or as psychologists call it, crystallised intelligence — is one of two broad aspects of intelligence.

General knowledge is often linked to success in life because innate talent is not enough — application matters.

The other type is called ‘fluid intelligence’, and refers to abstract reasoning and the speed at which the brain works.

The conclusions come from a survey of 201 university students in the UK.


All were given tests of the five major aspects of personality: neuroticism, extraversion, openness to experience, agreeableness and conscientiousness.


They were also asked general knowledge questions such as:
Who discovered penicillin?
Who wrote Anna Karenina?
Which Beatle was shot in New York?

(The answers are: Alexander Fleming, Leo Tolstoy and John Lennon, respectively.)

The strongest predictor of people’s general knowledge was their cognitive ability.

In other words, people whose brains work faster absorb more knowledge over the years.

However, personality was also important in how much general knowledge people had picked up.

Having a stable personality (being non-neurotic) and being more introverted, were both linked to greater general knowledge.

Other studies have also consistently linked the personality trait of openness to experience to general knowledge.

People who are open to experience are more likely to be imaginative, sensitive to their feelings, intellectually curious and seekers of variety.


With increasing age, general knowledge becomes more important, the study’s authors write:


“…at more advanced stages of life, performance and achievement are best predicted by crystallized intelligence (gc), rather than the biologically-based, content-free, and so-called ‘‘culture-free’’ tests of fluid abilities (gf) (traditionally
regarded as the best measures of g).

It thus seems that the predictive power of gf tends to decline as individuals progress through the educational system, and as acquired information and learned skills play a greater role in determining job performance.”

SOURCE:

https://www.spring.org.uk/2018/06/personality-traits-high-intelligence.php(accessed 30.6.18)

Πώς είναι το να ακούς φωνές;

Είναι δύσκολο να εξηγήσει κανείς πώς είναι το να ακούς «φωνές», ειδικά αν δεν έχεις ακούσει ποτέ φωνές ο ίδιος. Όμως, η εμπειρία του να ακούς φωνές δεν είναι τόσο ξένη όσο γενικά θεωρείται.

Καταρχάς, μπορεί να είναι το ίδιο με το να ακούς μία φωνή κανονικά με τα αυτιά σου, με τη διαφορά πως η «φωνή» δεν έχει φυσική αιτία – αλλά όπως και με τις κανονικές φωνές, υπάρχει ποικιλία και κάθε εμπειρία έχει διαφορετικά χαρακτηριστικά. Μπορεί να νομίζεις ότι δεν έχεις βιώσει ποτέ κάτι τέτοιο, αλλά είσαι σίγουρος/η; Ίσως κάποτε άκουσες κάποιον/α να φωνάζει το όνομά σου για να διαπιστώσεις τελικά πως δεν υπήρχε κανείς εκεί. Όντως, έρευνες δείχνουν ότι ειδικά για ανθρώπους που πενθούν, δεν αποτελεί ασυνήθιστη εμπειρία το να ακούν τη φωνή του προσώπου που πέθανε πρόσφατα.

Εκτός από το να ακούν φωνές με τα αυτιά τους, οι άνθρωποι ακούν επίσης φωνές σαν να είναι σκέψεις που εισβάλλουν στο μυαλό από κάπου αλλού, έξω από τον εαυτό τους. Αυτό δεν είναι το ίδιο με μία ξαφνική ιδέα, την οποία οι άνθρωποι συχνά αναγνωρίζουν ότι προέρχεται από τον εαυτό τους. Αντιθέτως, αυτές οι σκέψεις δεν είναι δικές τους και μοιάζουν σαν να έρχονται απ’ έξω από τη συνείδησή τους, όπως συμβαίνει με την τηλεπάθεια.

Ένα καλό παράδειγμα γι’ αυτό είναι η εμπειρία του να ανακαλείς ένα στίχο ή μια μελωδία, την οποία ανακαλύπτεις πως επαναλαμβάνεις μόνος/η σου ασυνείδητα και η οποία σου έρχεται στο νου ξανά και ξανά. Μπορεί ακόμη και να πιάσεις τον εαυτό σου να τη μουρμουρίζει. Δεν πήρες ποτέ την απόφαση να αρχίσεις να τη σκέφτεσαι και είναι δύσκολο να σταματήσεις να τη σκέφτεσαι. Η διαφορά ανάμεσα στη μελωδία και στη «φωνή-σκέψη», που παρουσιάζεται σαν λέξη στο μυαλό σου, είναι ότι η τελευταία ίσως συνεχίσει να σου μιλάει κατανοητά και ακόμη και να συζητά μαζί σου. Δεν είσαι εσύ υπεύθυνος/η γι’ αυτό και δεν έχεις ιδέα τι πρόκειται να πει η «φωνή» στη συνέχεια.

Υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί τρόποι να ακούς φωνές. Οι φωνές μπορεί να βιώνονται στο κεφάλι, έξω από αυτό ή ακόμα και στο σώμα. Μπορεί να είναι μία φωνή ή πολλές φωνές. Η φωνή μπορεί να μιλάει σε σένα ή για σένα.

Υπάρχουν και άλλοι τρόποι να ακούς φωνές. Κάποιοι από αυτούς δεν περιγράφονται επαρκώς με τη φράση «ακούω φωνές» και ίσως μια μέρα θα έχουμε βρει μία καλύτερη περιγραφή – επειδή δεν είναι ποτέ το ίδιο για όλους. Μερικοί άνθρωποι, για παράδειγμα, βιώνουν μη λεκτικές σκέψεις, εικόνες και οράματα, γεύσεις, οσμές και άγγιγμα. Όλα αυτά τα βιώματα δεν έχουν φυσική αιτία και όλα είναι αισθήσεις που δεν προκάλεσαν οι ίδιοι.

Οι φωνές μπορεί να είναι σαν τα όνειρα. Όλοι μας ονειρευόμαστε και βιώνουμε λέξεις, εικόνες, ακόμη και αισθήσεις. Όταν βαριόμαστε μπορούμε να ταξιδέψουμε με το νου μας και να δούμε ένα σύντομο όνειρο. Όταν ονειρευόμαστε, διάφορα παράξενα πράγματα μπορούν να μας συμβούν, αλλά εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι πραγματικά μας συμβαίνουν. Το να ακούς φωνές μπορεί να είναι κάπως έτσι: ένα όνειρο που βλέπεις ενώ είσαι ξύπνιος/α, αλλά που βιώνεται ως πραγματικό.

Για τους ανθρώπους που ακούνε φωνές, οι φωνές αυτές μπορεί να είναι παρούσες όλη την ημέρα και ως αποτέλεσμα να τους εμποδίζουν από το να κάνουν πράγματα στην καθημερινή ζωή τους. Οι φωνές μπορεί ακόμη και να τιμωρούν αυτόν/ήν που τις ακούει, αν δεν κάνει αυτό που θέλουν, για παράδειγμα, αν δεν φύγει από ένα πάρτι όταν του/της πουν ή αν μιλήσει σε άλλους για τις φωνές. Έτσι κάποιοι άνθρωποι που ακούνε φωνές σιωπούν και κατά συνέπεια απομονώνονται από τους άλλους ανθρώπους.

Μπορεί να υπάρχει μία ευχάριστη πλευρά στο να ακούς φωνές. Μερικές φορές η φαινομενική σοφία είναι πραγματική και οι φωνές, ή τουλάχιστον κάποιες από αυτές, ίσως να φαίνονται έξυπνες. Άνθρωποι που ακούν φωνές αναφέρουν ότι οι φωνές τους είπαν πράγματα που δεν ήξεραν ή που δε μπορούσαν να κατανοήσουν από μόνοι τους και ότι οι φωνές πραγματικά τους βοήθησαν. Κάποιοι άνθρωποι θεωρούν αυτή την εμπειρία ένα δώρο, κάτι σαν πολύτιμη ενόραση ή ακόμη και εξω-αισθητηριακή αντίληψη, και έτσι οι ίδιοι τις εμπιστεύονται. Οι φωνές μπορεί να είναι έξυπνες, πνευματώδεις, αστείες και γλαφυρές.

Οι φωνές μπορούν από μόνες τους να αποτελούν μηχανισμό αντιμετώπισης. Αυτό που οι φωνές λένε αντιστοιχεί με την επίδραση που έχει ο κοινωνικός και συναισθηματικός κόσμος σ’ αυτόν που τις ακούει. Οι φωνές συχνά σχολιάζουν το πώς το άτομο που τις ακούει βιώνει τον κόσμο και κατ’ αυτόν τον τρόπο οι φωνές μπορεί να αποτελούν έναν αμυντικό μηχανισμό ενάντια σε αφόρητα και απαγορευμένα συναισθήματα. Οι φωνές συχνά σχετίζονται με την ιστορία ζωής του ατόμου, όπως με ένα τραύμα πρόσφατο ή από την παιδική ηλικία, και τότε μιλούν για αδυναμία και αδικία. Αυτή είναι μία σύνθετη προσωπική εμπειρία και οι φωνές μπορεί να παίζουν ρόλο είτε καθοδηγητικό είτε επικριτικό.

Μπορείς να ελέγξεις τις φωνές; Τι κάνεις με τις φωνές που δεν είναι με το μέρος σου, που σε κακολογούν και σε προσβάλουν ή διακόπτουν τις σκέψεις σου ή σου δίνουν επιβλαβείς συμβουλές και σου λένε να κάνεις ανόητα πράγματα; Το πρώτο πράγμα που πρέπει να συνειδητοποιήσεις είναι ότι, παρόλο που η φωνή μπορεί να παρεμβαίνει στη συνείδησή σου, αυτό δε σημαίνει πως θα πρέπει να ακολουθείς τυφλά ό,τι λέει. Θα έσπευδες να διαπράξεις φόνο, αν κάποιος σου το ζητούσε; Όχι βέβαια.

Οι άνθρωποι που ακούν φωνές έχουν το ίδιο δικαίωμα στην αυτοδιάθεση όπως οποιοσδήποτε άλλος και μπορείς να πεις στις φωνές ακριβώς αυτό. Αν κάποιες από τις φωνές είναι ευχάριστες και φιλικές, τότε μπορείς να συζητάς μαζί τους, αλλά όχι μ’ εκείνες που δε λειτουργούν έτσι. Μπορείς να πεις στις δυσάρεστες φωνές πως δεν τις βρίσκεις ούτε ευχάριστες ούτε χρήσιμες και ότι δεν έχεις λόγο να τις ανέχεσαι αν δεν αλλάξουν. Τι γίνεται με τις κακόβουλες φωνές, που μπορούν να προκαλέσουν οξύτατο ψυχικό πόνο και να σε διατάξουν να κάνεις πράγματα (όπως το να μένεις μέσα και να αποφεύγεις τους ανθρώπους); Μία λύση είναι να απομακρύνεις όσο περισσότερο μπορείς το στρες από τη ζωή σου. Το στρες όχι μόνο αυξάνει τις φωνές αλλά τις κάνει να λένε και πιο δυσάρεστα πράγματα. Δεύτερον, μην αγνοείς τις φωνές, επειδή τότε τείνουν να γίνονται πιο επιθετικές, όμως την ίδια στιγμή μην τις αφήνεις να ρυθμίζουν τη ζωή σου χωρίς την άδειά σου.

ΠΗΓΗ:

http://www.hearingvoices.gr/index.php/el/component/content/article?id=72(accessed 27.6.18)

Αποφυγή πρόωρου θανάτου με τον ύπνο του σαββατοκυρίακου

Οι άνθρωποι που κοιμούνται λίγο κινδυνεύουν να πεθάνουν πρόωρα, εκτός και αν το Σαββατοκύριακο το ρίχνουν πραγματικά στον ύπνο, σύμφωνα με μια νέα σουηδική επιστημονική έρευνα. Η μελέτη δείχνει ότι είναι δυνατό να αναπληρωθεί ο χαμένος ύπνος και αυτό αντισταθμίζει τους κινδύνους για την υγεία.

Οι ερευνητές του ιατρικού Ινστιτούτου Καρολίνσκα του Πανεπιστημίου της Στοκχόλμης, με επικεφαλής τον δρα Τόρμπγιερν 'Ακερστεντ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό για θέματα έρευνας ύπνου "Journal of Sleep Research", σύμφωνα με τη βρετανική «Γκάρντιαν», ανέλυσαν στοιχεία για περισσότερους από 38.000 ανθρώπους, οι οποίοι παρακολουθήθηκαν για διάστημα έως 13 ετών.

Διαπιστώθηκε ότι όσα άτομα κάτω των 65 ετών κοιμούνταν το πολύ πέντε ώρες το βράδυ και τις επτά μέρες τις εβδομάδες, είχαν κατά μέσο όρο 65% μεγαλύτερη πιθανότητα να πεθάνουν πρόωρα, σε σχέση με όσους κοιμούνταν έξι έως επτά ώρες καθημερινά.


Όμως, δεν υπήρχε αυξημένος κίνδυνος πρόωρου θανάτου για όσους κοιμούνταν έως πέντε ώρες τις καθημερινές, εάν το σαββατοκύριακο (Παρασκευή και Σάββατο βράδυ) κοιμούνταν πάνω από οκτώ ώρες.

Από την άλλη, ο πολύς καθημερινός ύπνος δεν φαίνεται να κάνει καλό. Όσοι κοιμούνταν περισσότερες από οκτώ ώρες και τα επτά βράδια της εβδομάδας, είχαν κατά μέσο όρο 25% μεγαλύτερη πιθανότητα να πεθάνουν πρόωρα, σε σχέση με όσους κοιμούνταν έξι ή επτά ώρες καθημερινά.

Η μελέτη επιβεβαίωσε, επίσης, αυτό που είναι ήδη γνωστό για την τρίτη ηλικία (μετά τα 65), ότι όσο γερνάει κανείς, τόσο κοιμάται λιγότερο και τα σαββατοκύριακα.

ΠΗΓΗ:

http://www.tovima.gr/health-fitness/article/?aid=981716(accessed 27.6.18)

The Colour That Stops You Sleeping Properly

The ‘melanopic display’ is able to reduce or increase the colour.



Cyan — the greenish-blue colour that smartphones and other devices emit — could stop people sleeping properly.

People exposed to screens which emit less cyan felt more sleepy and had higher levels of the ‘sleep hormone’ melatonin in their system, new research finds.


However, those exposed to more cyan felt more awake and had lower levels of melatonin in their system.

The researchers developed a new type of visual display for their tests.

The ‘melanopic display’ is able to reduce or increase the amount of cyan, while keeping colours true.

Here are some different types of cyan:




Professor Rob Lucas, study co-author, said:



“This outcome is exciting because it tells us that regulating exposure to cyan light can influence how sleepy we feel.

Our study also shows how we can use that knowledge to improve the design of visual displays.

We built our melanopic display by adapting a data projector, but we would expect that this design could be applied to any type of display.

Such displays could, for example, help phone obsessed teenagers to fall asleep, or support alertness in people who need to use a computer at night.”

For the study, people watched a movie either with or without cyan.

Both movies looked the same as the technology balances out the other colours.

Melatonin levels were tested from saliva samples and people were asked how sleepy they felt afterwards.


Dr Annette Allen, the study’s first author, said:


“The new display design could actually have a wider benefit, as it seems that this technology also improves image appearance.

Like adding salt to food, we aren’t necessarily aware that it’s been done though we appreciate the effect.

Exploiting metamerism to regulate the impact of a visual display on alertness and melatonin suppression independent of visual appearance”

SOURCE:

https://www.spring.org.uk/2018/06/colour-sleep.php(accessed 24.6.18)

Ο ιός του έρπη παίζει ρόλο για την εκδήλωση Αλτσχάιμερ;

Οι ιοί του έρπη μπορεί να παίζουν ρόλο στην εκδήλωση της νόσου Αλτσχάιμερ. Η θεωρία αυτή είχε προταθεί εδώ και μερικά χρόνια και τώρα μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα ενισχύει τις υποψίες, αν και δεν μπορεί ακόμη να πει κανείς με βεβαιότητα ότι όντως ο έρπης μπορεί να προκαλέσει ή να επιδεινώσει τη μέχρι στιγμής ανίατη νευροεκφυλιστική νόσο.

Οι επιστήμονες διευκρίνισαν ότι η νέα μελέτη δεν δείχνει ότι η νόσος Αλτσχάιμερ είναι μεταδοτική. Επίσης, επεσήμαναν ότι, σε κάθε περίπτωση, υπάρχουν πολλοί άλλοι παράγοντες, πέρα από τους ιούς, που μπορεί να εμπλέκονται στη νόσο Αλτσχάιμερ, την κυριότερη αιτία άνοιας παγκοσμίως.

Οι ερευνητές της Ιατρικής Σχολής του Ορους Σινά της Ν. Υόρκης και του Πανεπιστημίου της Αριζόνα, με επικεφαλής τον αναπληρωτή καθηγητή γενετικής Τζόελ Ντάντλεϊ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο νευρολογικό περιοδικό «Neuron» (Νευρών), μελέτησαν τους εγκεφάλους σχεδόν 1.000 πεθαμένων ανθρώπων και ανακάλυψαν αυξημένη παρουσία - έως διπλάσια - δύο ερπητοϊών (των HHV-6A και HHV-7) στα άτομα με νευροπαθολογία Αλτσχάιμερ, σε σχέση με όσους δεν είχαν Αλτσχάιμερ, όταν πέθαναν.

Το Εθνικό Ινστιτούτο Γήρανσης των ΗΠΑ, που χρηματοδότησε την έρευνα, σε ανακοίνωσή του τόνισε την ανάγκη το θέμα να διερευνηθεί περαιτέρω, ώστε να εξαχθεί οριστικό συμπέρασμα κατά πόσον ο έρπης μπορεί να «πυροδοτήσει» το Αλτσχάιμερ ή να βοηθήσει στην εξάπλωσή του. Προς το παρόν, πάντως, τόνισε ότι «τα ευρήματα δεν αποδεικνύουν πως οι ιοί προκαλούν την εμφάνιση ή την επιδείνωση της νόσου Αλτσχάιμερ».

Αυτό που φαίνεται να δείχνει η μελέτη είναι ότι ο ιός του έρπη αλληλεπιδρά τόσο με τα μοριακά «μονοπάτια» όσο και με τα γονίδια κινδύνου για Αλτσχάιμερ. «Η υπόθεση ότι οι ιοί παίζουν κάποιο ρόλο στη νόσο του εγκεφάλου δεν είναι καινούρια, αλλά για πρώτη φορά μια μελέτη παρέχει ισχυρές ενδείξεις περί αυτού» δήλωσε ο διευθυντής του Εθνικού Ινστιτούτου Γήρανσης Ρίτσαρντ Χόουντς.

Ηδη από τη δεκαετία του 1980 έχει προταθεί ότι τα μικρόβια και οι ιοί μπορεί να βάζουν το «χεράκι» τους στη διαδικασία νευροεκφύλισης του εγκεφάλου. Η νέα μελέτη δίνει «πόντους» σε αυτή τη θεωρία και γι αυτό θα αναζοωγονήσει τις σχετικές έρευνες πάνω στη σχέση έρπη - Αλτσχάιμερ.

Οι δύο ύποπτοι ερπητοϊοί HHV 6A και 7 είναι πολύ κοινοί και οι άνθρωποι εκτίθενται σε αυτούς από μικρή ηλικία, ενώ η μόλυνση συχνά δεν προκαλεί καθόλου συμπτώματα. Στην πορεία μπορεί να προκαλέσουν εγκεφαλίτιδα και άλλες χρόνιες παθήσεις.

Πάνω από έναν αιώνα μετά την ανακάλυψη του Αλτσχάιμερ, δεν υπάρχει ακόμη αποτελεσματική πρόληψη ή θεραπεία για τη νόσο, ούτε καν σαφής αιτιολογία της. Ορισμένοι επιστήμονες ελπίζουν ότι στο μέλλον μπορεί να ανακαλύψουν νέους διαγνωστικούς βιοδείκτες σχετικούς με τους ιούς του έρπη και τελικά νέες θεραπείες.

ΠΗΓΗ:

http://www.kathimerini.gr/970887/article/ygeia/ygeia-epikairothta/o-ios-toy-erph-paizei-rolo-gia-thn-ekdhlwsh-altsxaimer(accessed 24.6.18)