Οι μητέρες με κατάθλιψη που θηλάζουν ενισχύουν τη διάθεση των μωρών, τη νευροπροστασία τους και το αμοιβαίο άγγιγμα

Η τρυφερή φροντίδα ακόμη και από μητέρες με επιλόχειο κατάθλιψη, στο πλαίσιο σίτισης μέσω θηλασμού μπορεί να ανακατευθύνει τον νευροφυσιολογικό, ιδιοσυγκρασιακό και κοινωνικο-συναισθηματικό κίνδυνο μέσω δυαδικών εμπειριών αγγίγματος κατά την πρώιμη ανάπτυξη.

Περίπου 1 στις 9 μητέρες υποφέρουν από μητρική κατάθλιψη, η οποία μπορεί να επηρεάσει τον δεσμό μητέρας-βρέφους καθώς και την ανάπτυξη του βρέφους. Το άγγιγμα παίζει σημαντικό ρόλο στην κοινωνικο-συναισθηματική ανάπτυξη του βρέφους. Οι μητέρες με κατάθλιψη είναι λιγότερο πιθανό να προσφέρουν στα μωρά τους ανακουφιστικό άγγιγμα, είναι λιγότερο ικανές να εντοπίσουν αλλαγές στις εκφράσεις του προσώπου του και είναι πιο πιθανό να δυσκολεύονται να ελέγξουν τα δικά τους συναισθήματα.

Επιπρόσθετα, τα βρέφη μητέρων με κατάθλιψη επιδεικνύουν παρόμοια μοτίβα εγκεφαλικής λειτουργίας με τις μητέρες τους, τα οποία συνδέονται επίσης με χαρακτηριστικά ιδιοσυγκρασίας. Επίσης, διατρέχουν υψηλό κίνδυνο ατυπικής και πιθανώς δυσλειτουργικής κοινωνικής αλληλεπίδρασης.

Η πρώτη μελέτη του είδους, από ερευνητές στο Κολλέγιο Επιστήμης Charles E. Schmidt του Πανεπιστημίου Florida Atlantic, εξέτασε την αναπτυσσόμενη σχέση μητέρας-βρέφους, μελετώντας τη μέθοδο σίτισης (θηλασμό και/ή σίτιση με μπιμπερό) και τα μοτίβα τρυφερού αγγίγματος σε ζευγάρια μητέρων με κατάθλιψη και μητέρων χωρίς κατάθλιψη και των βρεφών τους.

Επίσης εξέτασε την ηλεκτροεγκεφαλική δραστηριότητα (EEG) του βρέφους κατά την ανάπτυξη. Το τρυφερό άγγιγμα κωδικοποιήθηκε στο πλαίσιο της σίτισης μητέρας-βρέφους και περιλάμβανε χάδια και μαλάξεις που ξεκινούσε η μητέρα ή το βρέφος.

Στο πλαίσιο της μελέτης, οι ερευνητές αξιολόγησαν 113 μητέρες και τα βρέφη τους και εξέτασαν συμπτώματα μητρικής κατάθλιψης, τη σίτιση και την ιδιοσυγκρασία ή τη διάθεση. Συγκέντρωσαν μοτίβα εγκεφαλογραφημάτων (ασυμμετρία και δραστηριότητα αριστερού και δεξιού ημισφαιρίου) από βρέφη ηλικίας ενός και τριών μηνών και μαγνητοσκόπησαν δυάδες μητέρων-βρεφών κατά τη διάρκεια σίτισης, για να αξιολογήσουν τα μοτίβα τρυφερού αγγίγματος στη μητέρα και στο μωρό.

Συγκεκριμένα εστίασαν σε μεταβολές σε μοτίβα ενεργοποίησης του ηλεκτροεγκεφαλογραφήματος σε βρέφη κατά την ανάπτυξη, για να καθορίσουν αν η σίτιση και η μητρική κατάθλιψη έχουν σχέση αλληλεπίδρασης με τις αλλαγές στην ασυμμετρία και την ισχύ του μετωπικού εγκεφαλογραφήματος.

Τα στοιχεία της δραστηριότητας του εγκεφαλογραφήματος που δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Neuropsychobiology αποκάλυψαν ότι το τρυφερό άγγιγμα μητέρας-βρέφους διέφερε ως συνάρτηση της διάθεσης και της μεθόδου σίτισης (θηλασμός έναντι σίτισης με μπιμπερό), επηρεάζοντας τα αποτελέσματα για βρέφη μητέρων με κατάθλιψη σε σύγκριση με αυτά μητέρων χωρίς κατάθλιψη.


Οι ερευνητές παρατήρησαν μια μείωση στο άγγιγμα από τα βρέφη προς τις μητέρες μόνο στα βρέφη της ομάδας που σιτίζονταν με μπιμπερό και είχαν μητέρες με κατάθλιψη. Το τρυφερό άγγιγμα μητέρων και βρεφών διαφοροποιούνταν ανάλογα με την κατάθλιψη σε αλληλεπίδραση με τον τρόπο σίτισης, με τον θηλασμό να έχει θετική επίδραση στο τρυφερό άγγιγμα και της μητέρας και του βρέφους.

Τα βρέφη μητέρων με κατάθλιψη που θήλαζαν δεν έδειξαν δυσλειτουργία ούτε στη συμπεριφορά ούτε στην ανάπτυξη του εγκεφάλου, η οποία είχε βρεθεί σε βρέφη μητέρων με κατάθλιψη.

Η επικεφαλής της μελέτης Νάνσι Άαρον Τζονς, Ph.D., επίκουρη καθηγήτρια και διευθύντρια στο Εργαστήριο Συναισθήματος FAU WAVES στο τμήμα Ψυχολογίας του Κολλεγίου Επιστήμης Charles E. Schmidt, η οποία είναι και μέλος του Ινστιτούτου Εγκεφάλου FAU, ανέφερε: Στη μελέτη, εστιάσαμε στα μοτίβα τρυφερού αγγίγματος μητέρας-βρέφους κατά τη διάρκεια της σίτισης επειδή το άγγιγμα είναι μια μορφή αμοιβαίας αλληλεπίδρασης, η οποία καθιερώνεται στη βρεφική ηλικία και χρησιμοποιείται για να επικοινωνήσει ανάγκες, να καλμάρει και να ρυθμίσει τις αντιδράσεις στο στρες, και επειδή οι μητέρες και τα βρέφη αφιερώνουν πολύ χρόνο στη σίτιση κατά τη διάρκεια των πρώτων τριών μηνών μετά τον τοκετό.

Καθώς η εμπειρία της διάθεσης της μητέρας και της σίτισης διαπερνούν το πρώιμο περιβάλλον του βρέφους, επιλέξαμε να εξετάσουμε πώς αλληλεπιδρούν αυτοί οι παράγοντες για να επηρεάσουν το τρυφερό άγγιγμα μητέρας-βρέφους, εστιάζοντας επιμελώς στους καίριους ρόλους της ατομικής διακύμανσης στην ιδιοσυγκρασία και στα μοτίβα ενεργοποίησης του εγκεφαλογραφήματος.

Τα μοτίβα ασυμμετρίας σε συγκεκριμένους πληθυσμούς βρεφών, όπως εκείνοι των μητέρων με κατάθλιψη, διαφέρουν από τα μοτίβα ασυμμετρίας των βρεφών και παιδιών τυπικής ανάπτυξης. Ενώ η ασυμμετρία του εγκεφαλογραφήματος μετράει την ισορροπία της δραστηριότητας του δεξιού και αριστερού ημισφαιρίου, τα βρέφη μητέρων με κατάθλιψη επιδεικνύουν μοτίβα δεξιάς μετωπικής ασυμμετρίας, εν μέρει λόγω της υποενεργοποίησης του αριστερού ημισφαιρίου στη μετωπική περιοχή.

Αυτό το μοτίβο εγκεφαλικής ενεργοποίησης (υψηλότερη δεξιά ασυμμετρία) είναι παρόμοιο με το μοτίβο που παρατηρείται σε ενήλικες με κατάθλιψη και θεωρείται ότι αντιπροσωπεύει εντονότερη αρνητική διάθεση καθώς και κινητικές τάσεις για απομάκρυνση και αναστολή των συμπεριφορών προσέγγισης.

Επιπλέον των αλλαγών στη συμπεριφορά αγγίγματος, τα βρέφη αυτής της μελέτης παρουσίασαν διαφορικά μοτίβα ενεργοποίησης εγκεφάλου, ως συνάρτηση της μητρικής κατάθλιψης και της ομάδας σίτισης. Τα μοτίβα του εγκεφαλογραφήματος των βρεφών επηρεάστηκαν από την κατάθλιψη της μητέρας τους, και επιπλέον η σταθερή εμπειρία θηλασμού αλληλεπίδρασε με την ομάδα κατάθλιψης επηρεάζοντας τα μοτίβα του εγκεφαλογραφήματος κατά τη διάρκεια της πρώιμης ανάπτυξης.

Η αριστερή μετωπική ασυμμετρία σε βρέφη συσχετίστηκε με μη καταθλιπτική μητέρα και εμπειρίες βρεφικής φροντίδας με τη μορφή σταθερού θηλασμού. Η αριστερή μετωπική δραστηριότητα συσχετίστηκε με προοδευτική ωριμότητα, θετικά συναισθήματα, καθώς και δεξιότητες επεξεργασίας υψηλότερου επιπέδου.

Είναι αξιοσημείωτο ότι τα μοτίβα εγκεφαλογραφήματος των βρεφών με μητέρες με κατάθλιψη παρουσίασαν δεξιά μετωπική ασυμμετρία, όμως εντοπίστηκαν μεταβολές σε μεγαλύτερη αριστερή μετωπική ενεργοποίηση (αλλαγή στην αριστερή μετωπική υπερενεργοποίηση) σε εκείνα τα βρέφη με σταθερές εμπειρίες θηλασμού.

Η ανάλυση της μελέτης αποκάλυψε επίσης ότι η διάρκεια του θηλασμού του βρέφους και τα θετικά χαρακτηριστικά της ιδιοσυγκρασίας προέβλεπαν τα μοτίβα τρυφερού αγγίγματος του βρέφους, δείχνοντας ότι οι πρώιμες εμπειρίες του βρέφους και ευρύτερα οι υποκείμενες διαδικασίες νευροχημικής ρύθμισης κατά τη διάρκεια της σίτισης θα μπορούσαν να επηρεάσουν την ανάπτυξη της φυσιολογίας και της συμπεριφοράς του βρέφους, ακόμη και για βρέφη μητέρων με κατάθλιψη.

Όπως αναφέρει η Άαρον Τζονς: Τελικά, η μελέτη μας παρέχει στοιχεία ότι η τρυφερή φροντίδα που προσφέρεται, ακόμη και από μητέρες με επιλόχειο κατάθλιψη, στο πλαίσιο σίτισης κατεξοχήν μέσω θηλασμού μπορεί να ανακατευθύνει τον νευροφυσιολογικό, ιδιοσυγκρασιακό και κοινωνικο-συναισθηματικό κίνδυνο μέσω δυαδικών εμπειριών αγγίγματος κατά την πρώιμη ανάπτυξη.


Έρευνα: Jillian S. Hardin et al, Affectionate Touch in the Context of Breastfeeding and Maternal Depression Influences Infant Neurodevelopmental and Temperamental Substrates, Neuropsychobiology (2021).
Απόδοση: Έφη Μεσιτίδου
Επιμέλεια: Ισμήνη Τσοχαλή-Επιμελήτρια κειμένων

Πηγή:

https://www.psychologynow.gr/arthra-psyxologias/oikogeneia-kai-paidi/vrefos/10207-oi-miteres-me-katathlipsi-pou-thilazoun-enisxyoun-ti-diathesi-ton-moron.html(accessed 11.6.21)

Πως μπορώ να ξέρω αν ένας επαγγελματίας είναι πράγματι Ψυχολόγος.

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΨΥΧΟΛΟΓΩΝ Επιστημονικός-Επαγγελματικός Φορέας των Ψυχολόγων (ν.991/79, 2646/98, 2005/36/ EK) Έτος Ιδρύσεως 1963 – Μέλος E.F.P.A Λεωφ. Βασιλίσσης Αμαλίας 42, 10558 Αθήνα, τηλ.: 2106913500, fax.: 2106913053 www.seps.gr, info@seps.gr 

Ο Σύλλογος Ελλήνων Ψυχολόγων είναι ο αντιπροσωπευτικός επαγγελματικός-επιστημονικός φορέας των Ψυχολόγων της χώρας μας, θεσμικός εταίρος της Πολιτείας για τον κλάδο των Ψυχολόγων σύμφωνα με τους νόμους 991/79-άρθρο 8, 2646/98, την Κοινοτική Οδηγία 2005/36, την γνωμάτευση του Υπουργείου Παιδείας (15404/ΙΑ/14-2-2012). Αριθμεί πάνω από 3.000 μέλη και είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Συλλόγων Ψυχολόγων – EFPA από το 1988. Η EFPA αποτελεί επίσημο συμβουλευτικό όργανο του Συμβουλίου της Ευρώπης, συμμετέχουν 40 ευρωπαϊκές χώρες, όπου εκπροσωπούνται περισσότεροι από 400.000 Ψυχολόγοι (http://www.efpa.eu). 

Αθήνα, 10-06-2021 Αρ. Πρωτ.: 14276 Ανακοίνωση προς το Κοινό. Αναζητώ με ασφάλεια Ψυχολόγο.

 Ο Σ.Ε.Ψ. προκειμένου να διασφαλίσει το κοινό και τους επαγγελματίες ψυχολόγους από τις ψευδεπίγραφες χρήσεις του τίτλου του Ψυχολόγου, οι οποίες παραπλανούν τους πολίτες, έχει προβεί στα κάτωθι μέτρα: 

1. Ταυτότητα Επαγγελματία Ψυχολόγου. 

Ο Σ.Ε.Ψ. εκδίδει, για τους ψυχολόγους μέλη του, Ταυτότητα Επαγγελματία Ψυχολόγου, αυτομάτως με την εγγραφή τους στον Σ.Ε.Ψ. και την ανανεώνει δωρεάν κάθε τρία χρόνια. Ο πολίτης μπορεί να ζητήσει από τον Ψυχολόγο να του επιδείξει την Ταυτότητά του. 

2. Πιστοποίηση του Επαγγελματία Ψυχολόγου. 

Ο Σ.Ε.Ψ., επιπλέον της απαραίτητης Βεβαίωσης ή Αδείας Ασκήσεως Επαγγέλματος Ψυχολόγου, ήδη από το 2000, εδώ και 20 χρόνια, εφοδιάζει τους επαγγελματίες ψυχολόγους μέλη του με την Πιστοποίηση Επαγγελματία Ψυχολόγου. Η Πιστοποίηση αναρτάται στην εξώθυρα του ιδιωτικού γραφείου των ελευθέρων επαγγελματιών ή τοποθετείται ευδιάκριτα στον εσωτερικό χώρο του γραφείου των ψυχολόγων που εργάζονται είναι σε σχέση εξαρτημένης εργασίας (μισθωτοί). Η Πιστοποίηση αυτή διασφαλίζει στους πολίτες ότι απευθύνονται σε εξειδικευμένο επιστήμονα Πανεπιστημιακής εκπαίδευσης, ο οποίος κατέχει όλα τα προσόντα που απαιτούνται από την Πολιτεία, για να ασκεί νόμιμα το επάγγελμα του Ψυχολόγου. Οι πολίτες μπορούν να ζητούν να δουν την Πιστοποίηση αυτή, αν δεν είναι εμφανής στο γραφείο του Ψυχολόγου.

3. Ηλεκτρονική Βάση Δεδομένων Ελευθέρων Επαγγελματιών & Ηλεκτρονική Επαγγελματική Κάρτα.

 Ο Σ.Ε.Ψ. στην ιστοσελίδα (www.seps.gr) από το 2000, εδώ και 20 χρόνια, έχει δημιουργήσει Ηλεκτρονική Βάση Δεδομένων Ελευθέρων Επαγγελματιών, όπου οι πολίτες δύνανται μέσω της μηχανής αναζήτησης της ιστοσελίδας («Αναζητώ Ψυχολόγο») να επιλέξουν κατά περιοχή ή κατ’ αλφαβητική σειρά επαγγελματίες Ψυχολόγους. Το μέτρο αυτό κρίθηκε αναγκαίο, διότι οι επαγγελματικοί οδηγοί/πλατφόρμες, που κυκλοφορούν στην Ελληνική αγορά, είναι, κατά κανόνα, αναξιόπιστοι, αφού καταχωρούν τους ελευθέρους επαγγελματίες στο ανάλογο επάγγελμα μόνο σύμφωνα με τη δική τους δήλωση και όχι κατόπιν ελέγχου των τίτλων τους. 

4. Πιστοποιημένος EuroPsy Basic Ψυχολόγος. 

Η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Συλλόγων των Ψυχολόγων – EFPA έχει δημιουργήσει για τους ευρωπαίους ψυχολόγους την Πιστοποίηση EuroPsy, η οποία καθορίζει τα υψηλά κριτήρια επάρκειας για την ακαδημαϊκή εκπαίδευση και την επαγγελματική κατάρτιση του σύγχρονου Ευρωπαίου Επαγγελματία Ψυχολόγου. Οι Έλληνες Ψυχολόγοι, που πληρούν τα κριτήρια αυτά, καταχωρούνται από το 2014 στο Ευρωπαϊκό Μητρώο Ψυχολόγων της EFPA, το οποίο είναι προσβάσιμο στο κοινό (http://www.europsy-efpa.eu/ κ http://www.seps.gr/index.php/europsy?showall=&start=10 ). 

5. Συστάσεις για τους Πολίτες.

 Ο Σ.Ε.Ψ. συστήνει στους πολίτες, όταν επισκέπτονται Ψυχολόγο, να ζητούν να τους επιδείξει την Βεβαίωση ή Άδεια Άσκησης Επαγγέλματος, αν δεν είναι αναρτημένη στο γραφείο του. Στην περίπτωση που ο επαγγελματίας κάνει χρήση του τίτλου του Ψυχολόγου, χωρίς να μπορεί να επιδείξει την Βεβαίωση ή Άδεια Άσκησης Επαγγέλματος, οι πολίτες μπορούν να το αναφέρουν στο Υπουργείο Υγείας. Για το Διοικητικό Συμβούλιο, H Πρόεδρος Η Γεν. Γραμματέας Σ ΛΥ ΛΟ ΓΟΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΨΥΧΟΛΟΓΩΝ 1 9 6 3 3 Βασιλική Δ. Μπουκουβάλα Βασιλική Δ. Καραγιάννη Κλινικός Ψυχολόγος Κλινικός Ψυχολόγο

ΠΗΓΗ:

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΨΥΧΟΛΟΓΩΝ (11.6.21)

People Prefer More Attractive Financial Partners — Even Ones Who Lose Them Money

By Emma Young

Physically attractive people are routinely judged to be “superior” in other ways — to be more trustworthy, for example, and honest, and intelligent. However, evidence for the unwarranted “attractiveness halo” effect has tended to come from studies that have involved snap-judgements with no feedback or repercussions for the people doing the judging. Gayathri Pandey and Vivian Zayas at Cornell University, US, wanted to explore how this bias plays out in the longer term, when contradicted by actual data. If, say, we’re given information that an attractive investor is actually losing us money, while an unattractive investor is securing profits, surely we’ll quickly drop that bias in relation to these individual people at least? Alarmingly, the pair’s new paper in the British Journal of Psychology suggests not.

In an initial study, 91 students were each shown four photos of purported “financial partners” (all of the same gender). Two of the composite faces had independently been rated as attractive and two as unattractive. The students were given a hypothetical $2000 and told to make as much money as possible. Across 50 trials with all male partners and another 50 with all female partners, they had to click on a face to choose one with whom to invest the money, and each time, they got feedback as to whether they’d lost or gained money.

Before they started, the students were informed that some of the partners would be more helpful than others. They were also encouraged to try them all, to find out which were better and which worse. What they were not told was that there were in fact two equally disadvantageous partners (who delivered some relatively large immediate gains but smaller long-term profits or even long-term losses) — one attractive and one unattractive — and two advantageous partners (who conferred better long-term profits), again, one attractive and one not.

As expected, the students started out favouring the attractive partners. But even after receiving 50 trials’ worth of feedback about the performance of each individual, they were still swayed by attractiveness. In fact, they preferred the attractive-disadvantageous partner over the unattractive-advantageous partner. They also reported finding the attractive partners more helpful. (There was some evidence of improved performance in the second block of trials, though the team’s analysis suggests that this reflected better use of the feedback, rather than getting significantly better at discounting attractiveness.)

Perhaps 50 trials weren’t enough for the participants to accurately discriminate between helpful vs unhelpful partners, and discount attractiveness, the researchers reasoned. So they ran another experiment, this time with 135 participants who each completed 100 trials (with either all male or all female partners).

The results were different — but not drastically so. As the participants progressed through the 100 rounds of feedback, they did come to show a preference for the advantageous partners. However, after suffering a loss, they were still quicker to return to an attractive vs unattractive partner, and by the end, the attractive-disadvantageous partner was still as popular a choice as the unattractive-advantageous one. “Even with more opportunity to learn about partners’ profitability, time did not appreciably moderate the effect of attractiveness,” the researchers write.

The participants were asked afterwards about how trustworthy they perceived the four partners to be. The attractive two were clearly favoured. In fact, the researchers’ analysis suggests that a perceived association between attractiveness and trustworthiness explained the results — we seem to use attractiveness as a signal of trustworthiness, and rely on it, even in the face of financial losses (albeit hypothetical ones).

It’s possible of course that with more trials, which could provide a clearer picture of trends in financial gains and losses, the attractiveness bias would have been eliminated. Only further research will tell. And as the researchers themselves note, a study that involved American college students, just White faces and hypothetical rather than real money is only a starting point for research in this area, rather than the final word. However, the new work certainly does suggest that the attractiveness halo colours our judgements, at a cost to ourselves, for far longer than might have been assumed.

SOURCE:

https://digest.bps.org.uk/2021/06/09/people-prefer-more-attractive-financial-partners-even-ones-who-lose-them-money/#more-42524(accessed 10.6.21)

It’s Surprisingly Common To Misremember Where You Were On A Specific Time And Date

By Emma Young

Where were you at 8am two Tuesdays ago? If it’s a little tricky to recall, what if I presented you with a map with four location flags to choose from, each about 3-4 km apart, with one marking your actual location on that time and date? Are you confident that you’d pick the right one?

If you are confident, the good news from a new paper in Psychological Science is that you’re more likely to be right than if you’re not too sure. The bad news is that when a group of students in Melbourne, Australia was tested in this way, they picked the wrong location 36% of the time. The study shows that this type of memory is pretty fallible — and yet it’s the type, of course, that’s needed for a criminal alibi. Failures in recalling where you were have no doubt contributed to serious miscarriages of justice, write Elizabeth Laliberte at the University of Melbourne and her colleagues.

The 51 students all downloaded onto their phones an app that had been developed by two of the researchers. Over a four week period, this app continuously tracked their movement and orientation, and also took GPS location and audio snapshots every ten minutes. Software stripped any speech from these audio files, but preserved background noise, such as birdsong or building work. (The app was designed to keep raw participant data confidential from even the researchers, and the participants were able to pause data collection for periods.)

After a week’s delay, the participants were tested, again via the app. For each of 72 trials, they had to pick where they were on a specific time and date from four markers on a Google map. (They were able to zoom in and out and pan as they pleased). One of these markers represented the correct location, and the other three represented places they’d been on other occasions.

The team’s analysis revealed that, as a group, the students were correct only about two-thirds of the time. Accuracy did increase with confidence, a finding that supports the idea that (under certain circumstances) greater confidence is linked to better memory. But the far from perfect performance of these university students, with presumably fairly regular schedules, doesn’t bode well for the rest of us — especially people without regular office hours.

The team highlights the case of American man Ronald Cotton, who in 1985 was convicted on charges of rape and burglary and sentenced to life plus 50 years in prison. Ten years after the conviction, DNA evidence exonerated him. Cotton’s initial defence had not been helped when his alibi had been shown to be false. “Rather than report where he’d been at the time of the crime, Cotton mistakenly recalled where he had been the week before. The error probably contributed significantly to his wrongful conviction,” the researchers write.

The team’s analysis suggests that this error is relatively common: choosing a “right-day, wrong-week” location accounted for 19% of their participants’ errors. Participants also frequently chose a location that matched the stipulated hour but got the day wrong — this error accounted for 8% of the mistakes. (They also sometimes picked an incorrect location in which they had made similar patterns of movement or where the background sounds were similar to the correct location — though these errors were less common). “Both of these figures are well above chance rates and suggest that the error that Ronald Cotton made might be quite common,” the team writes.

Clearly, the findings could have practical, legal applications. Knowing just how fallible this type of alibi memory is — and understanding the most common errors that people make — could help lawyers to ask the right questions of defendants and witnesses, to try to get closer to the truth of where someone really was at a certain time.

But there are more general implications for understanding memory, and for the way that memory research is done. Experiments are often lab-based, raising questions about real-world applicability. Passive, unobtrusive, privacy-conscious monitoring technologies like this new app could be used to gather and analyse all kinds of real-world data. As the researchers write, “We are now able to capture the ground truth of people’s lives and to test their ability to retain those events.” And this, they hope, could change how a good deal of memory research is done.

SOURCE:

https://digest.bps.org.uk/2021/06/07/its-surprisingly-common-to-misremember-where-you-were-on-a-specific-time-and-date/#more-42494(accessed 7.6.21)

Even Some Meat-Eaters Are Disgusted By Meat — And Encouraging Those Feelings Could Help Reduce Consumption

By Emily Reynolds

While some vegetarians yearn for meat (and occasionally give into temptation), others who eschew animal products find meat repulsive. Those who go veggie for moral reasons — as opposed to those who do it for their health — are particularly likely to find meat disgusting, even if they previously enjoyed its taste.

According to a new study from a University of Exeter team, it isn’t just vegetarians who find the look of meat disgusting, either — sometimes, meat-eaters do too. And in a world where many of us are being encouraged to give up meat for the sake of the environment, the researchers suggest that harnessing this disgust could be a way of reducing intake when other techniques fail.

The 711 participants in the study were a mix of people with different diets — 56% identified as omnivores, 28% as flexitarians (i.e. those who are sometimes vegetarian and sometimes omnivorous), and 15% vegetarians, some of whom were vegan and some pescatarian.

First, an implicit association task (IAT) measured implicit attitudes towards meat. Participants were presented with a series of images of foods, which they had to classify as meat or carbs, and words like “foul” or “mouth-watering”, which they had to classify as “delicious” or “disgusting”. The participants sorted both images and words into categories using left and right keys on their keyboard: for example, on one side they might see “carbs OR disgusting” and on the other “meat OR delicious” (in other trials, “meat” was paired with “disgusting” instead). If you find meat delicious, then responding should be faster when “meat” and “delicious” share the same key, the logic goes (though the IAT itself has faced controversy).

Next, the team looked at explicit responses to meat. The same pictures of meat and carbs were used, with participants asked to rate the images on a scale from 0 to 100 according to taste, how likely they would be to eat the food, and feelings of disgust. Finally, the team measured self-control, how much meat participants ate, and how long they had followed their particular diet. A follow-up survey, six months later, repeated these measures.

Vegetarians exhibited the highest level of disgust in both the explicit and implicit tests, with flexitarians second highest above omnivores. Carbs, on the other hand, were liked equally across all groups.

Vegetarians don’t like meat: it’s hardly breaking news. But what was interesting about the results was the relationship between meat disgust and intake in the other two groups. In both the omnivore and flexitarian sample those who felt higher explicit meat disgust also had lower meat intake.

The follow-up study provided further evidence that disgust has a tangible impact on how people eat. Flexitarians who showed an increase in their levels of explicit disgust of meat over the six month period had also decreased their meat intake by the time of the second survey.

Encouraging disgust of meat could, therefore, be a way of encouraging people to cut down on meat. The team points to previous research that suggests many omnivores simply repress feelings of disgust around eating sentient, emotional creatures: harnessing this knowledge and increasing disgust could be one way of persuading someone that life is better vegetarian. However, it may not be a foolproof strategy — at present, it’s not clear in which direction the effect is working. Is disgust causing people to cut down on meat, or is cutting down on meat increasing disgust? Further research could look more closely at the direction of cause-and-effect.

SOURCE:

https://digest.bps.org.uk/2021/06/03/even-some-meat-eaters-are-disgusted-by-meat-and-encouraging-those-feelings-could-help-reduce-consumption/#more-42446(accessed 3.6.21)