ΗΡΕΜΗ ΔΥΝΑΜΗ

κυκλοφόρησε ένα εξαιρετικό βιβλίο για γονείς και όχι μόνο...

Ο τίτλος του: ΗΡΕΜΗ ΔΥΝΑΜΗ του Haim Omer
Επιμέλεια στα Ελληνικά: Δημήτρης Φιλοκώστας

https://www.protoporia.gr/iremi-dynami-p-480456.html

To Stop Violence, Start at Home

THE pattern is striking. Men who are eventually arrested for violent acts often began with attacks against their girlfriends and wives. In many cases, the charges of domestic violence were not taken seriously or were dismissed.

Before Tamerlan Tsarnaev was suspected of carrying out the bombing of the Boston Marathon, he was arrested for beating his girlfriend. When Man Haron Monis held 17 people hostage at a Lindt Chocolate cafe in Sydney, he had already been charged as an accessory to the murder of his ex-wife. Before George Zimmerman shot Trayvon Martin to death in Florida, his ex-girlfriend accused him of physically assaulting her. He faced no charges, but has been arrested twice for alleged domestic violence since 2013.

A recent study found that more than half of the 110 mass shootings in the United States between January 2009 and July 2014 included the murder of a current or former spouse, an intimate partner or a family member. Everytown for Gun Safety, the group that released the study, found a “noteworthy connection between mass-shooting incidents and domestic or family violence.”

This connection is not limited to mass shootings. An analysis of the criminal justice history of hundreds of thousands of offenders in Washington State suggests that a felony domestic violence conviction is the single greatest predictor of future violent crime among men.

SOURCE:

https://www.nytimes.com/2015/02/03/opinion/to-stop-violence-start-at-home.html?emc=edit_ty_20150203&nl=opinion&nlid=66131930&_r=1(accessed 2.11.18)

Ψυχοσωματικές διαταραχές

Γενικότερα προσπαθεί να κατανοήσει πως το ψυχικό όργανο συνεργάζεται με το σώμα (και το αντίθετο) προκειμένου να εκφράσει μεσω του συμπτωματος, μια ανάγκη η ενα σύνολο αναγκών. Το εύρος του επιστημονικού κλάδου της ψυχοσωματικής ειναι μεγάλο. Εδω θα ασχοληθούμε μόνο με τις σωματόμορφες διαταραχες οι οποίες ανήκουν στο κλασσικό πλαίσιο των ψυχικών διαταραχων.


Σωματόμορφες διαταραχές στην ψυχοσωματική

Το κύριο χαρακτηριστικό των σωματόμορφων διαταραχων ειναι η επαναληπτική εμφανιση σωματικών συμπτωμάτων μαζι με επίμονα αιτήματα για ιατρικές εξετάσεις παρά τα επανειλημμένα αρνητικά ευρήματα και τις καθησυχαστικές διαβεβαιώσεις των γιατρών οτι τα συμπτώματα δεν εχουν σωματική βάση. Εάν πράγματι υπαρχουν οποιεσδήποτε σωματικές διαταραχές, αυτες δεν εξηγούν τη φύση και την έκταση των συμπτωμάτων ή τη δυσφορία και την υπεραπασχόληση του ασθενούς. Ακομα και οταν η εναρξη και η συνέχιση των συμπτωμάτων εχουν στενή σχεση με δυσάρεστα γεγονότα ζωης ή με δυσκολίες και καταστάσεις ενδοψυχικών συγκρούσεων, ο ασθενής συνήθως ανθίσταται στην προσπαθεια να συζητήσει την πιθανότητα ψυχολογικής αιτιολογίας. Αυτο μπορεί να συμβαίνει και στην παρουσία εμφανών καταθλιπτικών και αγχωδών συμπτωμάτων. Ο βαθμός κατανόησης, ο οποίος μπορεί να επιτευχθεί, όσον αφορά την σωματική ή ψυχολογική αιτιολογία των συμπτωμάτων, ειναι συχνά απογοητευτικός και προκαλεί ματαίωση, τόσο στον ασθενη όσο και στον ειδικό.
Διαταραχη σωματοποίησης στην ψυχοσωματική

Τα κύρια χαρακτηριστικά της διαταραχής αυτής είναι πολλαπλά, υποτροπιάζοντα και συχνα μεταβαλλόμενα σωματικά συμπτώματα, τα οποία υπάρχουν συνήθως για αρκετά χρόνια πριν ο ασθενής παραπεμφθεί σε ειδικό. Οι περισσότεροι ασθενείς εχουν μακρό και περίπλοκο ιστορικό επαφών, τόσο με ιατρικές υπηρεσίες πρωτοβάθμιας περίθαλψης όσο και με τις ειδικές ιατρικές υπηρεσίες, με πολλές αρνητικές εξετάσεις και άκαρπες επεμβάσεις. Τα συμπτώματα μπορεί να αφορούν οποιοδήποτε μέρος του σώματος αλλα τα συνηθέστερα είναι αισθήσεις από το γαστρεντερικό σύστημα (πόνος, ερυγές, αναγωγές, έμετοι, ναυτία, κτλ) και ανωμαλίες της δερματικής αισθητικότητας (κνησμός, τσούξιμο, κάψιμο, μούδιασμα, πόνος), όπως και ο απο χρωματισμός του δέρματος.



Επίσης, συνήθη είναι τα ενοχλήματα που αφορούν τη σεξουαλική λειτουργία η τα ενοχλήματα τα έχοντα σχέση με την έμμηνο ρύση. Συχνα συνυπάρχουν κατάθλιψη και αγχος. Η κλινική πορεία της διαταραχής είναι χρονία και με διακυμάνσεις. Συχνα συνδέονται με μακροχρόνια απορρύθμιση της κοινωνικής, διαπροσωπικής και ενδοοικογενειακής συμπεριφοράς του ασθενούς. Η διαταραχή αυτή ειναι πολυ πιο συχνή στις γυναίκες απ´ότι στους άνδρες και συνήθως αρχίζει στην πρώτη ενήλικη ζωή. Συχνές περίοδοι χρήσης φαρμάκων για θεραπευτικούς σκοπούς συχνά καταλήγουν σε φαρμακευτική εξάρτηση ή κατάχρηση (συνήθως ηρεμιστικών και αναλγητικών φαρμάκων).
Υποχονδριακή ψυχοσωματική Διαταραχή

Το βασικό κλινικό χαρακτηριστικό της υποχονδριακής διαταραχής είναι η επιμένουσα υπεραπασχόληση με το ενδεχόμενο μιας ή περισσοτέρων σοβαρών και προοδευτικά εξελισσόμενων σωματικών διαταραχων. Οι ασθενείς εκδηλώνουν επίμονες ιατρικές αιτιάσεις και υπεραπασχόληση με την σωματική τους εμφάνιση. Φυσιολογικές η συνηθισμένες αισθήσεις και στοιχεία της εμφάνισης του ασθενούς συχνά ερμηνεύονται από τον ίδιο ως ανώμαλα και προκαλούν δυσφορία, ενώ η προσοχή του συνήθως επικεντρώνεται μόνο σε ένα ή δύο όργανα ή συστήματα του σώματος. Η σωματική διαταραχή ή η δυσμορφία την οποία φοβάται ο ασθενής μπορει να κατονομάζεται από τον ίδιο αλλά ακόμα και τότε ο βαθμός της πεποίθησης για την παρουσία της και η εμφάνιση σε μια διαταραχή, παρά σε κάποια άλλη, συνήθως ποικίλλει μεταξύ των επισκέψεων στον ειδικό. Ο ασθενής συνήθως αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο να υπάρχει μία αλλη η και κάποια πρόσθετη σωματική διαταραχή πέραν αυτής, στην οποία αποδίδει ιδιαίτερη προσοχή.



Συχνά συνυπάρχουν έντονη κατάθλιψη και άγχος. Οι υποχονδριακές διαταραχές σπανίως εμφανίζονται για πρώτη φορά μετά την ηλικία των 50 ετών και η κλινική πορεία τόσο των συμπτωμάτων όσο και της προκύπτουσας αναπηρίας, είναι συνήθως χρονία και διακυμαινόμενη. Το παρον σύνδρομο συναντάται τοσο στις γυναικες οσο και στους ανδρες.
Ψυχοσωματική Σωματόμορφη δυσλειτουργία του αυτόνομου νευρικού συστήματος

Πρόκειται για ενα σύνδρομο στο οποιο ενώ δεν υπαρχουν ενδείξεις σημαντικής διαταραχής της δομής και λειτουργίας ενος οργάνου η συστήματος, ο ασθενής βιώνει συμπτώματα αυτόνομης διέγερσης οπως αίσθημα παλμών, ιδρώτες, τρόμο, ερύθημα του προσώπου, τα οποια ειναι επίμονα και ενοχλητικά. Ο ασθενής υπέρ απασχολείται και δυσφορεί με την πιθανότητα σοβαρής διαταραχης του συστήματος στο οποιο αναφέρεται.
Ψυχοσωματική – Η συμβολική αναφορά των συμπτωμάτων

Η μετάθεση των ψυχολογικών συμπτωμάτων στο σώμα είναι μία συμβολική διαδικασία. Ένας θυμός μετατρέπεται σε πονοκέφαλο, μία απώλεια μετατρέπεται σε πανικό, μια αποτυχία μετατρέπεται σε στομαχόπονο.



Οι ασθενείς συνήθως κάνουν οργανικές εξετάσεις οι οποίες είναι αρνητικές. Κανείς δεν μπορεί να τους εξηγήσει πως συμβαίνει να είναι καλά οργανικά καί παρόλαυτά να έχουν συμπτώματα. Μέσω της ψυχοθεραπείας τα συμπτώματα υποχωρούν καί το άτομο εστιάζει καί δουλεύει επάνω στα συμβολικά εκείνα στοιχεία τα οποία δημιούργησαν το σύμπτωμα.

ΠΗΓΗ:

http://psychotherapy.net.gr/psychosomatikes-diataraxes(accessed 2.11.18)

Παραπληγικοί περπάτησαν χάρη σε πρωτοπόρα νευροτεχνολογική μέθοδο αποκατάστασης

Στο μέλλον οι παραπληγικοί δεν θα είναι καταδικασμένοι στο αναπηρικό αμαξίδιό τους και η παράλυση δεν θα πρέπει να θεωρείται ανίατη. Τρεις παράλυτοι άνδρες, που επί χρόνια έπασχαν από παραπληγία, κατάφεραν να περπατήσουν ξανά χάρη σε μία νέα ελβετική νευροτεχνολογική μέθοδο αποκατάστασης, η οποία ενεργοποιεί με ηλεκτρικά ερεθίσματα τον νωτιαίο μυελό μέσω ασύρματου εμφυτεύματος.

Οι επιστήμονες της Ελβετικής Ομοσπονδιακής Πολυτεχνικής Σχολής της Λωζάννης (EPFL) και του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου της πόλης (CHUV/Unil), με επικεφαλής τους νευροεπιστήμονες Γκρεγκουάρ Κερτίν και Ζοσελίν Μπλοχ, έκαναν δύο δημοσιεύσεις στα περιοδικά «Nature» και «Nature Neuroscience».

Οι τρεις παραπληγικοί ασθενείς είχαν υποστεί τραυματισμό της σπονδυλικής στήλης και του νωτιαίου μυελού τους, έχοντας μείνει παράλυτοι στα κάτω άκρα για πάνω από τέσσερα χρόνια. Τώρα, για πρώτη φορά, μετά από μερικούς μήνες συνδυασμένης θεραπείας (ηλεκτρική επισκληρίδια διέγερση και φυσικοθεραπεία με βάρη) κατάφεραν να ελέγξουν τους προηγουμένως τελείως παράλυτους μυς τους.

Έτσι, κατάφεραν να βαδίζουν έως για μία ώρα με κάποιο υποστήριγμα, όπως πατερίτσες ή περιπατητήρα, ακόμη και όταν δεν υπήρχε πλέον η τεχνητή ηλεκτρική διέγερση στον οσφυικό νωτιαίο μυελό τους.



Η νέα θεραπεία με την ονομασία STimulation Movement Overground (STIMO) εμφυτεύει στον νωτιαίο μυελό μία διάταξη ηλεκτροδίων, η οποία στέλνει άκρως εστιασμένα ηλεκτρικά ερεθίσματα στους μυς των κάτω άκρων, μιμούμενη τα ηλεκτρικά σήματα που στέλνει ο εγκέφαλος ενός υγιούς ανθρώπου στα πόδια του.

Μετά από πέντε εβδομάδες εκπαίδευσης, οι τρεις παραπληγικοί ήταν σε θέση να κινούν εθελούσια τους μυς των ποδιών τους και στη συνέχεια να περπατούν με εξωτερικό βοήθημα, αλλά χωρίς την ανάγκη εξωσκελετού, όπως σε άλλες θεραπευτικές προσεγγίσεις. Επίσης, ακόμη και όταν σταματούσε η αποστολή των ηλεκτρικών σημάτων από το εμφύτευμα, οι ασθενείς μπορούσαν να περπατούν, αντίθετα με παλαιότερες περιπτώσεις που, μόλις σταματούσε η ηλεκτρική διέγερση, ο ασθενής αδυνατούσε πλέον να κινηθεί μόνος του. Αυτό σημαίνει ότι, χάρη στη νέα μέθοδο, ο εγκέφαλος συνεργάζεται πλέον με τον νωτιαίο μυελό, έχοντας αποκαταστήσει σε έναν βαθμό τη νευρική σύνδεση μαζί του. Με άλλα λόγια, φαίνεται πως πολλοί παράλυτοι είναι δυνατό να ανακτήσουν την ικανότητά τους να περπατούν ξανά, χωρίς να χρειάζεται συνεχώς να βασίζονται σε μία τεχνητή ηλεκτρική διέγερση.

Ήδη, οι ερευνητές έχουν συστήσει τη start-up εταιρεία GTXmedical για να αξιοποιήσουν εμπορικά τη νέα μέθοδο, ώστε να καταστεί ευρέως διαθέσιμη σε νοσοκομεία και κλινικές σε όλον τον κόσμο. Για «τη νευροτεχνολογία της επόμενης γενιάς… που θα είναι ευρέως προσβάσιμη», έκανε λόγο ο Γκρεγκουάρ Κερτίν.

ΠΗΓΗ:

http://www.kathimerini.gr/992768/article/ygeia/ygeia-epikairothta/paraplhgikoi-perpathsan-xarh-se-prwtopora-neyrotexnologikh-me8odo-apokatastashs(accessed 1.11.18)

The Best Way To Overcome Loneliness

This works better than improving social skills, being around more people or even having more social support.



The most effective way to overcome loneliness is changing how lonely people think about social situations, many studies find.

It is more effective than improving social skills, being around more people or even having more social support.


The reason is that lonely people tend to expect social situations to go badly.

Lonely people expect to feel bad when socialising and believe they depress others.

This expectation transmits itself to others, who become more wary of an embarrassing or uncomfortable encounter — and so loneliness perpetuates itself.

The results come from a review of 50 separate studies of loneliness conducted over several decades, including thousands of people around the world.


The study’s authors explain how lonely people experience social situations:



“…lonely individuals have increased sensitivity to and surveillance for social threats, preferentially attend to negative social information, remember more of the negative aspects of social events, hold more negative social expectations, and are more likely to behave in ways that confirm their negative expectations.

This loop has short-term self-protective features but over the long term heightens cognitive load, diminishes executive functioning, and adversely influences physical and mental health and well-being.”

Loneliness is contagious, the authors write, because:



“…lonely individuals not only communicate negativity to others but also elicit it from others and transmit it through others.

This perpetuates a cycle of negative interactions and affect in the lonely individual and also transmits negativity to others to affect their interactions as well.”

While it seems obvious that bringing lonely people together will make them less lonely, this is not that effective:


“…simply bringing lonely people together may not result in new friendships because the thoughts and behaviors of lonely individuals make them less attractive to one another as relationship partners.”

SOURCE:

https://www.spring.org.uk/2018/10/overcome-loneliness.php(accessed 1.11.18)