The Personality Trait That Makes People Happier

Brain scans reveal that just a little of this personality trait boosts happiness.



Even a small amount of generosity towards others makes people happier, psychological research finds.

In fact, merely promising to be more generous is enough to trigger changes in our brain that lead to greater happiness.


People in the study did not need to be extremely generous to see the benefits to happiness levels.

Dr Philippe Tobler, one of the study’s authors, said:


“You don’t need to become a self-sacrificing martyr to feel happier.

Just being a little more generous will suffice.”

Brain scans revealed that even the intent to be generous was linked to activity in the ventral striatum, an area important in the feeling of happiness.

Dr Tobler said:


“It is remarkable that intent alone generates a neural change before the action is actually implemented.

Promising to behave generously could be used as a strategy to reinforce the desired behavior, on the one hand, and to feel happier, on the other.”

People were also asked about their happiness levels before and after the experiment.

Those who had been more generous during the experiment were happier.


Dr Soyoung Park, the study’s first author, said:


“There are still some open questions, such as: Can communication between these brain regions be trained and strengthened?

If so, how?

And, does the effect last when it is used deliberately, that is, if a person only behaves generously in order to feel happier?”

SOURCE:

https://www.spring.org.uk/2017/07/personality-trait-happier.php(accessed 20.4.18)

Psychologists have profiled the kind of person who is willing to confront anti-social behaviour

“Lower your music, you’re upsetting other passengers.” Without social sanction, society frays at the edges. But what drives someone to intervene against bad behaviour? One cynical view is that it appeals to those who want to feel better about themselves through scolding others. But research putting this to the test in British Journal of Social Psychology has found that interveners are rather different in character.



The French-Austrian collaboration team led by Alexandrina Moisuc conducted a series of studies asking participants to read hypothetical scenarios involving anti-social behaviour such as someone tearing up posters, spitting on the pavement, or throwing used batteries into a flower pot in a shared yard. The use of hypothetical scenarios and intentions can be considered a limitation of the study, as this may not truly reflect real-world action; on the other hand, it allowed the researchers to investigate a broader range of situations.

Participants were asked how they would respond, on scales that ranged from total inaction through sighing to addressing the transgressor mildly or aggressively. They also rated how morally outraged they felt about the transgression, with higher ratings correlating strongly with a desire to intervene. In addition, participants rated themselves on their personality and other traits.

Moisuc’s team thought that one candidate personality profile of an intervener could be the “Bitter Complainer”: a person with low self-esteem who uses hostility towards others to feel better about themselves. There is some limited past evidence to support this view: for instance, experiments that make people feel more insecure lead them to judge others more harshly. Social sanctions are effectively a form of “altruistic punishment” (because they are for the wider social good) and some research on punishment in economic games shows that low-empathy individuals are more willing to punish others. On the other hand, the researchers anticipated that perhaps people with a personality more akin to the archetype of a strong leader might be more inclined to step in.

Moisuc and her colleagues found that traits like self-esteem and low levels of social capital – the “bitter” components – and also traits associated with lashing out, such as aggressiveness, poor emotional regulation, and social dominance orientation (seeing the world as hierarchical and so potentially wanting to put others down to keep yourself up), had no, or even a negative, relationship with preparedness to act. This was true in student samples in Austria and France, and a further French non-student sample; in total around 1100 participants.

The personality factors that were associated with an intention to speak out included extraversion, confidence, persistence, being good at regulating emotions, valuing altruism and being comfortable expressing opinions. Those who already felt socially accepted, and happy to take on social responsibility – such as voting and paying taxes – were also more likely to say they would intervene. This is a very different picture from the Bitter Complainer. These traits are related to successfully managing difficult situations in teams, and to taking the risk to whistle-blow on organisations. Accordingly, Moisuc’s group characterises this as the “Well-adjusted Leader.”

The data also indicated a connection between willingness to intervene and holding anti-prejudicial attitudes: lower “social dominance” was associated with speaking up, both in the more generic scenarios and a subset that involved racist or sexist behaviour.

It can be convenient to explain away other people’s pro-social behaviour as selfishly motivated, as that justifies our own inaction. These findings undermine that negative interpretation, suggesting that those who intervene are those well-adjusted to deal with difficult encounters, and a sense of responsibility toward their environment and the greater good. This is a call to examine ourselves: what do we need to set right in our own lives so that we can defend the world we truly want?

SOURCE:

https://digest.bps.org.uk/2018/03/19/psychologists-have-profiled-the-kind-of-person-who-is-willing-to-confront-anti-social-behaviour/(accessed 20.4.18)

Εφηβοι με αλλεργία στους γονείς

Η συνεχής αγάπη των γονιών προς τα παιδιά τους αποτελεί αναγκαία συνθήκη για την ομαλή εξέλιξη των εφήβων.


Πραγματική αλλεργία στους γονείς τους αναπτύσσουν πολλοί έφηβοι. Παρότι το φαινόμενο αυτό εμφανίζεται συνήθως γύρω στην ηλικία των 13 ετών και διαρκεί για μερικούς μήνες, σε μερικές περιπτώσεις η αλλεργία στους γονείς μπορεί να κρατήσει ακόμη και χρόνια.

Η ενηλικίωση προϋποθέτει τον χωρισμό του παιδιού από τους γονείς του. Η διαδικασία αυτή ξεκινά συνήθως στην πρώιμη εφηβεία με μία απότομη και έντονη ανάγκη του εφήβου να διαχωρίσει τη θέση του από τους ενήλικες στο σπίτι.

Καθώς οι έφηβοι αρχίζουν να απομακρύνονται από τους γονείς, κατατάσσουν τις προτιμήσεις και τις συνήθειες των γονέων τους σε δύο κατηγορίες: αυτές που απορρίπτουν και αυτές που σκοπεύουν να υιοθετήσουν.

Μπορεί να μη σκεφτόμαστε καθόλου εάν θα φορέσουμε παλαιά αθλητικά παπούτσια. Τι θα γινόταν, όμως, εάν το έφηβο παιδί μας βρίσκει τη συνήθειά μας αυτή αφόρητη; Γιατί θα πρέπει το παιδί μας να νοιάζεται τι θα φοράμε στα πόδια μας; Γιατί η ταυτότητά του παραμένει αλληλένδετη με τη δική μας, έως ότου αναπτύξει τις δικές του ενδυματολογικές συνήθειες και προτιμήσεις.

Η αλλεργία στους γονείς πρέπει, όμως, να αντιμετωπιστεί ως καθησυχαστική ένδειξη κανονικής ανάπτυξης. Παρότι γνωρίζουμε διαισθητικά ότι τα παιδιά μας δεν θα μας θαυμάζουν για πάντα και δεν θα απολαμβάνουν για πάντα την παρέα μας, όπως όταν ήταν μικρά, η μετάβαση στη νέα φάση είναι ευκολότερη αφού συνειδητοποιήσουμε ότι οι αλλεργίες αυτές των εφήβων μας προμηνύουν το επόμενο κεφάλαιο της σχέσης μας μαζί τους.

Ακόμη, όμως, κι αν αντιμετωπίσουμε ψύχραιμα την αλλεργία των παιδιών μας, η εμφάνισή της παραμένει ιδιαίτερα οδυνηρή. Σε όσους εφήβους η αλλεργία αυτή εκδηλώνεται με ασέβεια και αγένεια, ο καλύτερος τρόπος αντιμετώπισής της είναι η θέσπιση συγκεκριμένων κανόνων.
Μόλις οι έφηβοι βρουν χρόνο και χώρο για να αναπτύξουν τις δικές τους δεξιότητες, ενδιαφέροντα και γούστα, η αλλεργική τους αντίδραση απέναντι στους γονείς συνήθως εξαφανίζεται. Την ίδια στιγμή, η ταχύτατη νευρολογική ανάπτυξη των εφήβων λειτουργεί καταπραϋντικά στις ορμές και τις απότομες κρίσεις οργής τους. Καθώς μεγαλώνουν οι έφηβοι, οι γνωσιολογικές ικανότητές τους τους επιτρέπουν να δουν την πραγματική εικόνα των γονέων τους.

Οι έφηβοι είναι τότε έτοιμοι να μας αντιμετωπίσουν με ωριμότητα και να ανεχθούν τις μέχρι τότε εκνευριστικές μας ιδιαιτερότητες. Η στιγμή είναι κατάλληλη να επανασυνδεθούμε με τα παιδιά μας και να μάθουμε να μοιραζόμαστε και να καλλιεργούμε κοινά ενδιαφέροντα μαζί τους.

Επανεμφάνιση

Οι ιδιότυπες αλλεργίες των εφήβων μπορεί να ξανακάνουν την εμφάνισή τους σε στιγμές κατά τις οποίες οι έφηβοι επιθυμούν να έχουν τον απόλυτο έλεγχο της προσωπικής τους ζωής, όπως κατά τη διάρκεια επισκέψεων των γονέων στο πανεπιστήμιο. Οι κρίσεις αυτές έχουν, όμως, μικρή διάρκεια και δεν πλήττουν το αίσθημα τρυφερότητας των εφήβων απέναντι στους γονείς.

ΠΗΓΗ:

http://www.kathimerini.gr/958943/article/epikairothta/kosmos/efhvoi-me-allergia-stoys-goneis(accessed 15.4.18)

What are the psychological effects of losing your religion?

For many, their religion is a core part of their identity, the meaning they find in life, and their social world. It seems likely that changing this crucial aspect of themselves will have significant psychological consequences. A devout person would probably predict these will be unwelcome – increased emotional distress, isolation and waywardness. A firm atheist, on the other hand, might see the potential positives – perhaps the “deconvert” will grow in open-mindedness and thrive thanks to their newfound free thinking and spiritual freedom.

A new study in Psychology of Religion and Spirituality is among the first to investigate this question systematically and over time. The findings, which are focused on Protestant Christians, paint a complex picture. At least for this group, there is no single pattern of changes associated with losing or changing one’s religious faith, and the predictions of both the devout person and the atheist are, to some extent, accurate.



Harry Hui at the University of Hong Kong and his colleagues asked their Christian Protestant participants, all Chinese, to complete the same set of psychological questionnaires on six separate occasions over a three-year period. These questionnaires measured their personality, values, beliefs and psychological symptoms.

Over 600 participants provided complete data and, of these, 188 stopped describing themselves as Christian at some point through the study. Just over 82 per cent switched to describing themselves as non-believers, a few re-identified as Catholic, Buddhist or Taoist, and the remainder changed their self-label to “other”.

Hui’s team were most interested in any psychological changes that were different in kind or magnitude between those who lost or changed their religious identity and those that kept it (they ensured both groups were matched for gender and age and student status – a majority of both groups were students).

Perhaps surprisingly, there were no clear differences in personality change between the continuously religious and those that lost or altered their religious identity (for some reason the sample as a whole showed some decline in extraversion and agreeableness over time, but this was no different for the two groups). In terms of values and beliefs, the religious exiters increased more in “fate control” (believing that fate governs what happens in life, but that it is also possible to intervene in this process); and not surprisingly, they also showed a sharper decline in religiosity.

The most striking difference between the groups was that those who lost their Christian Protestant identity showed much greater variation in their mental well-being over time. About half of the “de-converts” showed a reduction in depression and anxiety compared with the consistently religious group, and about half showed a greater increase in depression and anxiety, although within these broad strokes were further variations in their precise emotional “trajectory”. The de-converts as a whole also showed a greater improvement in their sleep than the consistently faithful.

A key factor seemed to be the de-converts’ personality and psychological state prior to losing their religion. If they were more extraverted and had adequate psychological resources, losing their faith seemed to be an opportunity for growth and even greater psychological resilience. In contrast, those who were neurotic and more mentally and physically vulnerable prior to losing their faith were more likely to experience greater psychological distress after becoming a non-believer (or in a small minority of cases, a believer in a different faith).

“Any theory asserting that all faith exiters change in the same way should be viewed with suspicion,” the researchers said. “Religious disengagement does not reduce anxiety for all faith exiters; however a reduction does occur for some people.” This contrasts with research on converts to Christianity, which suggested a more straightforward picture in which most people showed improvements in psychological symptoms. “The process of faith exit should not be regarded as psychologically similar to or merely a reversal of religious conversion,” the researchers said.

The data also allowed the researchers to look for psychological differences at the start of the study among those who subsequently lost their faith as compared with those who stayed in the same religion. Those participants who exited their religion were more likely to start out scoring lower on emotional stability, to be less trusting of others, and they tended to place less value on conformity, tradition and benevolence, and more value on self-direction, hedonism and the pursuit of power.

It will be up to future research to see if these findings replicate with people exiting other religions in other cultures. The researchers added that “future research with a longer time frame should address questions such as how long the change in psychological symptoms would last and whether they are only transitory for some people.”

SOURCE:

https://digest.bps.org.uk/2018/04/06/what-are-the-psychological-effects-of-losing-your-religion/(accessed 15.4.18)

Το φιλί της αγάπης

Η γιορτή του Πάσχα αγκαλιάζει έντονα και ουσιαστικά, μέσα από το θρησκευτικό συναίσθημα που ο καθένας μας ζει και βιώνει, το νόημα του έρωτα και της συναισθηματικής ολοκλήρωσης (αγάπη). Κάθε φορά που ένας άνθρωπος σήμερα «κοιτάει» τον εαυτό του, ίσως να βλέπει τα δύο σημαντικά πρόσωπα που ζουν μαζί του: αυτός που είναι αλλά και αυτός που θα ήθελε να είναι. Αν αυτό πραγματικά το βάζαμε σε μια σχέση δύο ανθρώπων, τότε πράγματι η συναισθηματική εικόνα αυτού του ανθρώπου προβάλλει και αναζητά την ικανοποίησή του μέσα από τον άλλον που επενδύει, ενισχύει και ζει.

Ως γιατρός, στα πολλά χρόνια που ασκώ το επάγγελμά μου, συνειδητοποιώ μέσα στο κάθε μέρα της ζωής ότι ένας άνθρωπος φθάνοντας στο γραφείο του ειδικού, ψάχνει απαντήσεις γύρω από το συναίσθημά του, ενώ παράλληλα προσπαθεί να βρει λύσεις για να επικοινωνήσει και να εκφραστεί με το περιβάλλον του. Όλα αυτά, σε πολλές περιπτώσεις, τον κάνουν να νιώθει αδύναμος, ανεπαρκής αλλά και λίγος, μέσα στην δική του διαδρομή που τελικά δεν ξέρει αν βαδίζει στον σωστό ή λάθος δρόμο, γιατί ακριβώς εκεί δείχνει μπερδεμένος, ένοχος αλλά και πολλές φορές ηττημένος, μπροστά στις προσδοκίες και τις απαιτήσεις που τόσο ο ίδιος όσο και οι άλλοι επιβάλλουν. Σε αρκετές περιπτώσεις βλέποντας, ως γιατρός, την ανάγκη λύσεων στις προτάσεις των ανθρώπων που με επισκέπτονται, η αναζήτηση του ιδανικού σκοντάφτει υποκειμενικά στο τι ο καθένας θα ήθελε να ακούσει αλλά και στο τι θα έπρεπε να κάνει. Αυτό μάλιστα ενισχύεται με το ανάλογο κόστος στην ίδια την ανθρώπινη σχέση που οι ρόλοι της προκαθορίζουν σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις ένα επιθυμητό αποτέλεσμα και αυτό γιατί;



Γιατί το κόστος είναι πολύ μεγάλο εάν το λάθος επαναλαμβάνεται αλλά και τιμωρείται. Άλλωστε πολλοί άνθρωποι στο κυνήγι της τελειότητας βλέπουν την ατέλειά τους, στην προσπάθεια να ενοχοποιηθούν βλέπουν την αποφυγή τους, στην ανάγκη τους να εκφραστούν βλέπουν την απόρριψη. Ακόμη ηχεί στα αυτιά μου η φράση ενός 58χρονου πατέρα που είχε χωρίσει προ δεκαετίας να του λέει ο 25χρονος γιός του πόσο λάθος πατέρας υπήρξε γιατί ακριβώς έφυγε από το σπίτι και του στέρησε την αγάπη, όπως χαρακτηριστικά τον χρέωσε. Για αυτό και η αγάπη, που ανήμερα το Πάσχα κυριαρχεί ως η πιο σημαντική πλευρά της ζωής αλλά και η πιο μηνυματική εξέλιξή της, μας επιτρέπει να σκεφτούμε ότι κάθε φορά που η ζωή μας αντλεί δυναμικά και μας επιβάλλει καθοριστικά την στάση της, ο νους μας οφείλει να τρέφεται με λίγο από αυτήν γιατί έτσι καταλαβαίνουμε την αξία της, ζούμε από την δύναμή της και την μοιραζόμαστε με κάποιον άλλον που την χρειάζεται όσο και εμείς! Κάθε «ρούφηγμα» της αγάπης που ένα φιλί προβάλλει, όπως η συγκεκριμένη μέρα το ζητάει, δίνει μια ακόμα ανάσα απέναντι στη πνιγμονή της σκληρής πραγματικότητας, κάνοντας όλους μας να δούμε τον εαυτό μας τρυφερό, αδύναμο και μοναδικό, μέσα στο χρόνο που κυλά ανελέητα και χωρίς επιστροφή.

Η αγάπη ως λέξη, ακούγεται όπως το κουδούνισμα σε ένα σχολείο την ώρα του διαλείμματος, που τα παιδιά ξεχύνονται από τις τάξεις τους στο κενό προαύλιο για να χαλαρώσουν και να φύγουν από το καταπιεσμένο πρόγραμμα της διδακτικής ώρας που μόλις τελείωσε. Η φωνή τους και το βουητό τους δείχνουν τον αυθορμητισμό και την ανεμελιά που το διάλειμμα τους προσφέρει στα λίγα λεπτά, προτού ξαναγυρίσουν στην επόμενη δύσκολη ώρα. Και αυτό επαναλαμβάνεται συνεχώς.

Έτσι είναι και η αγάπη, μια αναγκαιότητα που δύο άνθρωποι ως εραστές, σύντροφοι και γονείς, υπόσχονται στο ιδανικό της γνωριμίας, ζουν στην πορεία του έρωτά τους και απαιτούν στα χρόνια της φθοράς του κύκλου της ζωής τους.

Το ανθρώπινο σύστημα λοιπόν, ζει μέσα από αυτή την συνεχή ανατροφοδότηση που σε πολλές περιπτώσεις χρεώνει και καταθλίβει τους ανθρώπους, όταν αισθάνονται ότι την χάνουν ή ότι δεν την εννοούν. Φαίνεται λοιπόν ότι η αγάπη είναι μία συνταγή με ημερομηνία λήξης, ή για να μην με θεωρήσετε τις Πασχαλινές μέρες κυνικό, ότι είναι μία συνταγή που χρειάζεται ανανέωση. Δεν πιστεύω ότι θα υπάρξει άνθρωπος που θα διαφωνήσει με την άποψη ότι η αγάπη δεν είναι κάτι άυλο, πνευματικό και υποσχόμενο, χωρίς την πρακτική εφαρμογή μιας πιο ρεαλιστικής βάσης που όλοι την ψελλίζουμε χαμηλόφωνα ή και λίγο πιο δυνατά:
«Σ’αγαπώ γιατί κι εσύ μ’αγαπάς»
«Δεν γίνεται εγώ να σ’αγαπώ κι εσύ να με πονάς»
«Ακόμη κι αν είναι έτσι, κάποια στιγμή θα φύγω από σένα γιατί αν μείνω, ο θάνατός μου είναι η πορεία μου…»

Ο καθένας που «παίζει» με αυτή την λέξη, ίσως την χρησιμοποιεί σαν μια τυπωμένη κάρτα αυταπόδειξης που την μοιράζει θεατρικά και ναρκισσιστικά σε αυτόν που γνωρίζει και εντυπωσιάζεται αλλά και για να αλλάξει γνώμη πολλές φορές το επόμενο πρωί. Στον άλλον όμως, έμεινε η κάρτα του και η υπόσχεσή του, μη γνωρίζοντας όμως ότι αυτός που σ’αγαπάει σήμερα, μπορεί να σε έχει ξεχάσει αύριο.

Η αγάπη μου για σένα, ξεκινάει από μένα, που πιστεύω και ως γιατρός και ως άνθρωπος, καθορίζει την ωριμότητά μου που χρειάζομαι να την επενδύσω σε σένα που έχω επιλέξει. Είναι υγιές να το ζητάω, είναι επίσης υγιές και να φύγω, αν εσύ δεν μπορείς να μου την δώσεις. Αρκεί εγώ να ξέρω τι θέλω από μένα για να σε βοηθήσω να το καταλάβεις και να σου ζητήσω να με στηρίξεις.

Η ημέρα του Πάσχα, το φιλί της αγάπης, η ανθρώπινη στιγμή του χρόνου που κυλάει. Το παιδί που σε κοιτάει και ζει μέσα από σένα, το ψυχικό σου δικαίωμα να αγαπάς και να στηρίζεις τον εαυτό σου μέσα από έναν άνθρωπο. Σήμερα όλα αυτά είναι μπροστά σου. Ζήσε τα. Σκέψου το αύριο. Φίλησε τον σύντροφό σου σήμερα. Κάνε τον να νιώσει μαζί σου και το αύριο. Όλα αυτά είσαι εσύ.

Θάνος Ασκητή

SOURCE:

https://www.askitis.gr/monthly/view/to_phili_tis_agapis(accessed 7.4.18)