Η ομοφοβία είναι ψυχική ασθένεια;

"Μετά από συζήτηση αιώνων, για το αν η ομοφυλοφιλία πρέπει να θεωρείται ψυχική ασθένεια, για πρώτη φορά, αποδείξαμε ότι η πραγματική ασθένεια που πρέπει να θεραπευτεί είναι η ομοφοβία, που σχετίζεται με δυνητικά σοβαρές ψυχοπαθολογικές, συμπεριφορές" υποστηρίζει ο επικεφαλής συγγραφέας της συγκεκριμένης έρευνας, Dr. Emmanuele A. Jannini, πρόεδρος της Ιταλικής Εταιρείας Ανδρολογίας και Σεξουαλικής Ιατρικής.

Μια νέα μελέτη από το πανεπιστήμιο της Ρώμης Tor Vergata στην Ιταλία, και που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό Journal of Sexual Medicine, μελέτησε την ομοφοβική συμπεριφορά σε σχέση με τους αμυντικούς μηχανισμούς και τα συμπτώματα ψυχοπαθολογίας σε περισσότερους από 500 ομοφοβικούς μαθητές.

Οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα πως υπάρχει συσχέτιση ανάμεσα στα άτομα με υψηλά επίπεδα ομοφοβίας και σε εκείνα που παρουσιάζουν ψυχωσικές τάσεις, ενώ αντίθετα φαίνεται πως οι νευρωτικοί αμυντικοί μηχανισμοί και τα καταθλιπτικά συμπτώματα μειώνουν την πιθανότητα ομοφοβικής συμπεριφοράς.

Πιο συγκεκριμένα, τα συμπεράσματα έδειξαν πως οι ομοφοβικοί άνθρωποι, εκείνοι δηλαδή που είναι έντονα αρνητικοί απέναντι στην ομοφυλοφιλία, έχουν επίσης υψηλότερα επίπεδα ψυχωτισμού και ακατάλληλους αμυντικούς μηχανισμούς σε σχέση με εκείνους που αποδέχονται την ομοφυλοφιλία.

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως όλοι οι ομοφοβικοί παρουσιάζουν ψυχολογικά προβλήματα ή πως οι ομοφοβικοί είναι παράλληλα και ψυχωτικοί, αλλά μάλλον πως υπάρχουν ψυχωτικά χαρακτηριστικά στην προσωπικότητά τους, που κυμαίνονται από την εχθρότητα έως το θυμό και την επιθετικότητα προς τους άλλους.

"Η ομοφοβία είναι ένα σημαντικό κοινωνικό πρόβλημα που αφορά ειδικά χαρακτηριστικά της προσωπικότητας των ατόμων, με μια εγγενή απέχθεια απέναντι στους ομοφυλόφιλους" υποστηρίζουν οι ερευνητές. Όπως μάλιστα αναφέρουν, όταν ένα άτομο νιώθει ασφάλεια και σιγουριά, συνήθως έχει και χαμηλό ομοφοβικό δείκτη, σε αντίθεση με εκείνο το άτομο που κάνει περισσότερο ασταθείς και πιο αυταρχικές σχέσεις.

Τι λένε οι έρευνες για την αιτιολογία της ομοφοβίας;

Προηγούμενες έρευνες υποστήριξαν πως η ομοφοβία είναι ένα πολύπλοκο θέμα, καθώς μερικές μελέτες καταλήγουν στο ότι το ομοφοβικό άτομο μπορεί να είναι ενάντιο στις δικές του επιθυμίες.

Άλλες μελέτες, ωστόσο, αμφισβητούν αυτή την ιδέα, και δείχνουν πως οι ομοφοβικοί άνθρωποι απεχθάνονται την έλξη προς τα άτομα του ίδιου φύλου.

Άλλοι παράγοντες - όπως για παράδειγμα η θρησκεία, η κουλτούρα, ο ηθικός κώδικας, φαίνεται να παίζουν ρόλο στην αρνητική στάση απέναντι στους ομοφυλόφιλους.

Παρόλο λοιπόν, που έχουν γίνει σχετικές έρευνες για την ομοφοβία και την στάση των ομοφοβικών προς την ομοφυλοφιλία, κανείς δεν είχε ποτέ εξετάσει την ψυχική υγεία ή την ύπαρξη ψυχοπαθολογίας των ομοφοβικών ατόμων.

Στη νέα μελέτη, οι ερευνητές ζήτησαν από 551 Ιταλούς φοιτητές του πανεπιστημίου, ηλικίας 18-30 ετών, να συμπληρώσουν ερωτηματολόγια σχετικά με τα επίπεδα της ομοφοβίας, καθώς και την ψυχοπαθολογία τους, συμπεριλαμβανομένων των επιπέδων της κατάθλιψης, του άγχους και ψυχωτισμού. Στην κλίμακα της ομοφοβίας ζητήθηκε από τους συμμετέχοντες να βαθμολογήσουν πόσο έντονα συμφωνούν ή διαφωνούν (σε μια κλίμακα 5 σημείων) με 25 δηλώσεις, όπως:
"Οι ομοφυλόφιλοι με κάνουν νευρικό",
"Νομίζω πως οι ομοφυλόφιλοι δεν πρέπει να εργάζονται με τα παιδιά",
"Πειράζω και κάνω αστεία με τους ομοφυλόφιλους",
"Δεν έχει σημασία για μένα αν οι φίλοι μου είναι ομοφυλόφιλοι ή ετεροφυλόφιλοι".

Οι μαθητές απάντησαν επίσης ερωτήματα σχετικά με τον τρόπο πρόσδεσης που εξηγεί το πώς οι άνθρωποι προσεγγίζουν τις σχέσεις. Ο "υγιής" τρόπος είναι αυτός της ασφαλούς σύνδεσης, στην οποία οι άνθρωποι αισθάνονται άνετα να βρίσκονται κοντά σε άλλους, να πλησιάζουν και να τους πλησιάζουν οι άλλοι. Αντίθετα, οι άνθρωποι που νιώθουν ανασφάλεια, μπορεί να αποφεύγουν την οικειότητα, να γίνουν πολύ κολλώδεις ή να επιθυμούν την εγγύτητα, αλλά να αισθάνονται άβολα να εμπιστευθούν τους άλλους.

Τέλος, οι μαθητές απάντησαν ερωτήσεις σχετικά με τις στρατηγικές αντιμετώπισης - τους μηχανισμούς άμυνας που οι άνθρωποι χρησιμοποιούν όταν αντιμετωπίζουν δυσάρεστες ή δύσκολες καταστάσεις. Οι αμυντικοί μηχανισμοί μπορεί να είναι υγιείς (ώριμοι), ή επιβλαβείς (ανώριμοι). Ένας άνθρωπος με ώριμους αμυντικούς μηχανισμούς για παράδειγμα, θα μπορούσε να ρυθμίζει τα συναισθήματα του, να μην εξαρτάται και να μην αναζητά από άλλους την επιβεβαίωση. Από την άλλη, ένας άνθρωπος με ανώριμους αμυντικούς μηχανισμούς, μπορεί να λειτουργεί παρορμητικά, παθητικό-επιθετικά ή να αρνείται την ύπαρξη ενός προβλήματος.

Οι ερευνητές κατέληξαν στα ακόλουθα συμπεράσματα:
Όσο καλύτερη είναι η ψυχική υγεία ενός ατόμου (με βάση τις απαντήσεις στο ερωτηματολόγιο), τόσο λιγότερες πιθανότητες υπάρχουν να είναι ομοφοβικό.
Άτομα με φοβική και αποφευκτική συμπεριφορά, που έχουν την τάση να αισθάνονται άβολα σε στενές σχέσεις με τους άλλους, παρουσιάζονται σημαντικά πιο ομοφοβικοί σε σχέση με εκείνους που ένιωθαν ασφαλείς στις στενές σχέσεις.
Άτομα με υψηλότερα επίπεδα των μηχανισμών ανώριμης άμυνας ήταν πιο ομοφοβικά από εκείνα με πιο ώριμους αμυντικούς μηχανισμούς.
Τα υψηλά επίπεδα εχθρότητας και θυμού μετρούμενα ως ενδείξεις ψυχωτισμού, επίσης συνδέονται με την ομοφοβία
Άλλα θέματα ψυχικής υγείας είχαν αντίθετη συσχέτιση: η κατάθλιψη και οι νευρωτικοί αμυντικοί μηχανισμοί (όπως η υποχονδρίαση) συνδέονται με χαμηλότερα επίπεδα ομοφοβίας.

Συμπερασματικά, φαίνεται πως η ομοφοβία ως χαρακτηριστικό παρουσιάζεται περισσότερο σε ανθρώπους με δυσλειτουργική προσωπικότητα. Η ομοφοβία είναι μια «ασθένεια του πολιτισμού" δήλωσε ο Jannini, φαίνεται πως τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας ίσως αλληλεπιδρούν με παράγοντες όπως η θρησκεία και συντηρητικές αξίες.

Συνεχίζοντας ο Dr. Jannini ανέφερε πως η μελέτη θα επεκταθεί και στους φοιτητές της γειτονικής Αλβανίας, καθώς θα ερευνήσουν επίσης και το πώς ο φόβος του "να μην είναι αρκετά άνδρας κάποιος" μπορεί να επηρεάσει την ομοφοβική συμπεριφορά.



Πηγή: 

http://www.askitis.gr/psychichealth/view/i_omophovia_einai_psichiki_astheneia(accessed 18.9.17)

Learning more about yourself could help you better understand others

The intervention used in this research was based on the Internal Family Systems model that sees an individual’s personality as made up of different sub-personalities



As social creatures, accurately recognising and understanding the mental states of others (their intentions, knowledge, beliefs, etc.) is crucial to our social bonds and interactions. In fact, in today’s multi-cultural world and strongly divided political climate, this skill – known as Theory of Mind – is perhaps more important than ever. A recent study published in the Journal of Cognitive Enhancement proposes that an effective way to develop our Theory of Mind lies in learning to better understand ourselves.



Anne Böckler and colleagues, based at the Max Planck Institute for Human Cognitive and Brain Sciences in Leipzig, recruited 141 participants to take part in a three-month long contemplative training course that teaches people to take the perspective of the different aspects of their own personalities.

Before they started, the participants completed a test of their Theory of Mind: they watched short video clips of people describing autobiographical events, then answered a questionnaire about the storyteller’s intentions, thoughts and goals.

Next, the participants were taught to identify and label six ‘inner parts’ or sub-personalities within themselves, for example ‘the caring part’, ‘the inner happy child’, ‘the vulnerable part’. They could modify or add to this list at any time during the training course.

The course itself consisted of two key components that the participants practised daily for thirty minutes, and at a two-hour guided weekly training sessions. The first component was an ‘observing-thoughts’ meditation, in which participants observed their thoughts objectively, de-identified from them (i.e. observed them in a detached way), then classified the thoughts into categories of me/other, past/future or positive/negative. The second component was a perspective-taking exercise which participants conducted in pairs, alternating between the role of speaker and listener. The speaker recounted an event from their day from the perspective of one of their randomly selected inner parts. Aware of the speaker’s various inner parts, the listener had to guess which one was talking.

These perspective-taking exercises and the concept of ‘inner parts’ are based on the Internal Family Systems (IFS) model; an approach used in psychotherapy. The model sees an individual’s personality as made up of different sub-personalities, each with its own set of behaviours, cognitions and affects. The current study is part of a larger research project which draws from the model’s principles, successfully implemented in a therapeutic setting (such as with rheumatoid arthritis patients), and applies them to a non-clinical, healthy, adult population with the aim of improving mental well-being and social intelligence.

On average, the participants in the current study identified 11 inner parts to their personalities, of which 44 per cent were labelled by independent judges as negative traits and 56 per cent were positive traits. The researchers organised the participants’ different personality parts into related trait types according to the IFS model, the most common being: Protectors (12 per cent), Managers and Pleasure Parts (both 11 per cent), Inner Critics (9 per cent), and Vulnerable Parts (8 per cent).

After completing the training course the participants re-took the same Theory of Mind test that they’d taken at the start of the study. Improvement in Theory of Mind was correlated with the number of different inner personality parts identified – the more facets the participants were able to recognise within themselves, the better they seemed to become at understanding others. This is reflected in neuroimaging research, where the processes of perspective-taking of the self and others utilise shared neural mechanisms.

Interestingly, the correlation between number of parts of self identified and improvement in Theory of Mind was even stronger in those who identified more negative parts. The researchers propose that this supports the theory that people are naturally resistant to looking for negative aspects of their personality, therefore those who do are thought to be working more profoundly to better understand themselves. In addition to the result of a better understanding of the mental states of others, this deeper work also improves psychological wellbeing, as it is widely acknowledged in clinical psychology that accepting negative emotions is beneficial to mental health.

The purpose of identifying the different aspects of our personalities is to understand that through them one can view a single situation through a handful of different outlooks; we learn to see the self as multifaceted and can detach and de-identify from one sole personal perspective. Consequently, we’ll also be more open to the different points of view of others, and less likely to assume that a person’s perspective remains consistent across different life situations. It’s likely this increased interpersonal understanding will in turn encourage greater respect and compassion for others, facilitate communication and reduce the ostracism and stigmatisation of groups with alternative outlooks.

So it seems a little soul searching is required to better understand the people around us. Why not have a go at reflecting on your own psyche, and see what you can recognise in others?

SOURCE:

https://digest.bps.org.uk/2017/09/08/learning-more-about-yourself-could-help-you-better-understand-others/(accessed 18.9.17)

Happier People Are Raised By Parents Who Do These Two Things

Poor parenting still resonating with people now in their 60s as much as the death of a loved one.



Children of parents who are warmer and less controlling grow up happier, a new study finds.

In contrast, parents who are overly controlling tend to bring up children with worse mental well-being.

Dr Mai Stafford, one of the study’s authors, said:


“We found that people whose parents showed warmth and responsiveness had higher life satisfaction and better mental wellbeing throughout early, middle and late adulthood.”

The study tracked 5,362 people from their birth in 1946.

Over sixty years later, 2,000 of them completed a series of follow-up surveys including one asking about how controlling their parents were.

Controlling parents did not allow their children to make their own decisions and fostered too much dependence on them.

Controlling parents also invaded their children’s privacy and didn’t allow them to have their own opinions.

The negative effect of controlling parents was still felt by people in their 60s.

The researchers likened the damaging effect to the death of a loved one.

The other problematic factor — lack of parental warmth — makes it difficult to have a strong bond with parents.

A strong emotional attachment to parents provides a better base from which children can explore the world.

The study was published in The Journal of Positive Psychology(Stafford et al., 2015).

SOURCE:

http://www.spring.org.uk/2015/09/happier-people-are-raised-by-parents-who-do-these-two-things.php(accessed 13.9.17)

The Type of Music That Boosts Creativity

This type of music helps you search longer and harder for a creative solution.



Listening to happy, energetic music increases people’s creativity, a new study finds.

Researchers found that listening to the violin concerto “The Four Seasons” by Antonio Vivaldi helped their divergent creativity.

Divergent creativity refers to creating lots of potential answers to a problem.

For example, try to think of as many uses as you can for a brick.

Building a house is the obvious one, but you might also list sitting on it, using it to smash open a coconut, or painting a face on it and using it as a puppet (admittedly not a very expressive puppet!).

The more you can come up with, the more divergent creativity you display.


Vivaldi’s “Four Seasons” was compared with, among other pieces, Samuel Barber’s “Adagio for String”, which is a sad and melancholic piece by comparison.


The study’s authors explain their results:


“The main conclusion of the results we obtained is that listening to ‘happy music’ (i.e., classical music that elicits positive mood and is high on arousal), as compared to a silence control condition, is associated with an increase in divergent thinking, but not convergent creativity.”

Convergent creativity is the type where you are trying to reach one specific solution.

Examples of this might include a math problem, a riddle or a crossword.

Here your brain is trying to ‘converge’ on the solution.

Happy classical music had little effect on this type of creativity.

Why, then, does upbeat music have this effect on divergent creativity?

The study’s authors write:


“…creative ideation is a function of persistence and flexibility, and that situational variables can influence creativity either through their effects on persistence, on flexibility, or on both.”

In other words: happy music encourages you to try harder for longer and to search in more places.

SOURCE:

http://www.spring.org.uk/2017/09/music-creativity.php(accessed 13.9.17)

Τι κάνουμε όταν ακούσουμε τι φράση: «Μαμά θέλω να μου πάρεις κινητό τηλέφωνο»;

Είναι δεδομένο ότι το να αγοράσετε στο παιδί σας smartphone δεν είναι μία εύκολη απόφαση. Όμως, σήμερα, τα περισσότερα παιδιά έχουν μία νέα μορφή επικοινωνίας μεταξύ τους, μέσω κινητού τηλεφώνου. Η επικοινωνία δεν σταματά ποτέ, αλλά ξετυλίγεται μέσα από αλληλουχίες μηνυμάτων, με τους δικούς τους κώδικες και τη δική τους γλώσσα.

Τα παιδιά, μέσω αυτού, έχουν την αίσθηση ότι διαχειρίζονται, χωρίς παρεμβάσεις το καθημερινό τους πρόγραμμα, κανονίζουν ραντεβού με τους φίλους τους, μιλούν με όποιον και όσο θέλουν, χωρίς τον έλεγχο ή την επίβλεψη του γονιού απαραίτητα. Ωστόσο, οι γονείς θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί και να λαμβάνουν υπόψη τους πολλές παραμέτρους για το συγκεκριμένο θέμα:
Kατ’αρχάς, θα πρέπει να εκτιμούν την αναπτυξιακή ωριμότητα του παιδιού πριν προχωρήσουν στη συγκεκριμένη παροχή, δεδομένου ότι δεν συνιστάται η χρήση κινητού από παιδιά ηλικίας μικρότερης των 8 ετών.
Θα πρέπει να είναι πάντα σε θέση να επιβλέπουν και να γνωρίζουν το πώς επικοινωνεί το παιδί, ώστε να το συμβουλεύουν ανάλογα.
Θα πρέπει να ενημερώνουν το παιδί ότι πρέπει να αποφεύγει τη φύλαξη του κινητού σε τσέπες ή στη ζώνη και να προτιμά τη φύλαξη σε τσάντα. Επίσης, πρέπει να αποτρέπεται η χρήση του κινητού στο αυτοκίνητο.
Θα πρέπει να συζητούν με τo παιδί για τις επαφές και τις δραστηριότητες που έχει μέσω τηλεφώνου.
Θα πρέπει να προσέχουν αν το παιδί επικοινωνεί υπερβολικά μέσω του τηλεφώνου, περιορίζοντας τις πρόσωπο με πρόσωπο στιγμές που έχει με τους φίλους του. Αν συμβαίνει αυτό, θα πρέπει να περνούν περισσότερο χρόνο ουσιαστικής επαφής και επικοινωνίας μαζί του και να το ενθαρρύνουν να έχει και ζωντανές, πρόσωπο με πρόσωπο στιγμές με τους φίλους του, όχι μόνο μέσω του κινητού και του Internet.
Επίσης, θα πρέπει να του εξηγήσουν ότι έχουν την ευθύνη κατοχής του κινητού και ότι δεν πρέπει ποτέ να το δίνουν σε αγνώστους. Ο κωδικός κλειδώματος της SIM κάρτας είναι αυστηρά προσωπικός και το παιδί δεν πρέπει να απαντά σε κλήσεις από άγνωστους αριθμούς ή από γραμμές με απόκρυψη, καθώς και να μην ανταλλάσσει γραπτά μηνύματα ή οποιουδήποτε άλλου είδους περιεχόμενο με αγνώστους.
Τέλος, θα πρέπει να συζητήσουν με το παιδί για την ύπαρξη αριθμών αυξημένης χρέωσης.

ΠΗΓΗ:

http://www.kathimerini.gr/925203/article/ygeia/afierwmata/ti-kanoyme-otan-akoysoyme-ti-frash-mama-8elw-na-moy-pareis-kinhto-thlefwno(accessed 13.9.17)