Happy Couples Automatically Use Mental Trick To Stay Faithful

The unconscious process that helps happy couples stay faithful.

People in relationships automatically see tempting others as less attractive, new research finds.


The more satisfied people are with their relationship, the more they downgrade attractive others.

The unconscious process may help couples stay faithful to each other.

Dr Shana Cole, the study’s first author, said:


“Misperceiving attractive people who represent threats to the relationship as less attractive may help people resist the inclination to pursue them.

This is especially important since finding someone physically attractive is a primary reason why people choose to date or romantically pursue someone.”

The research on 131 heterosexual couples showed them various pictures of the opposite sex manipulated to be more or less attractive.

Sometimes study participants were told they were single, other times that they were in a relationship.

When told the person in the profile was single, people in relationships downgraded their attractiveness.

They did this automatically as a defensive mechanism to protect their own relationship.


When told the person in the profile was in a relationship, though, the defensive mechanism did not operate.

In contrast, those not in relationships were unaffected by the relationship status of the profile.

Dr Emily Balcetis, one of the study’s co-authors, said:


“In today’s world, it can be difficult to stick it out with one long-term partner.

This work suggests that there are processes that may take place outside of conscious awareness to make it easier to stay committed to one’s own partner.”

Dr Cole said:


“There are still several questions that are left open.

Future research could see whether perceiving intriguing and available individuals as less attractive affects behavior toward the individual.

It’s possible that if we see tempting others as unattractive, we will flirt less with them or be more reluctant to give out our phone number.”

SOURCE:

http://www.spring.org.uk/2016/06/happy-couples-automatically-use-mental-trick-stay-faithful.php(accessed 8.6.16)

The study was published in the journal Personality and Social Psychology Bulletin (Cole et al., 2016).

You're not addicted to your phone, it's just that you have an anxious attachment style

If you can barely put your phone down for a minute, and you get all panicky when your juice runs out, past psychology research might describe you as being somehow addicted, dependent or that you have a new condition "nomophobia", literally no mobile phone phobia.

But writing this week in Computers in Human Behaviour, a team of researchers from Hungary say this language of extremity or disorder is probably the wrong approach – after all, most people experience nomophobia. Instead, they argue we should view our relationship with our phones in terms of attachment theory. Specifically, they've tested the idea that we all have a certain kind of attachment to our phones, but that people who are anxiously attached in their human relationships (that is, people who are afraid of being abandoned) are also likely to show anxious attachment towards their phones.

For their exploratory study, Veronika Konok and her team asked 142 young Hungarian adults (aged 19 to 25) to complete measures of their attachment style towards humans – whether they are anxiously attached, anxiously avoidant, or secure – and their attachment style towards their phones. This last measure included questions about phone checking and phone separation anxiety, and the ways the participants use their phone.

The results provided partial support for the researchers' predictions. For example, people with an anxious attachment style said they tended to get more stressed than others if they couldn't reach someone on their phone or couldn't answer a call. Anxiously attached people also described using their phones more for accessing social networking sites.

However, against the researchers' predictions, anxiously attached people did not report greater stress when they were separated from their phones. But there's a simple methodological explanation for this null result – nearly all of the participants, regardless of their attachment style, said they felt bad when they were apart from their phones.

"Some features of [people's] attachment to the phone are influenced by their interpersonal attachment style," the researchers concluded. "Specifically, anxiously attached people need more contact through the phone, and perhaps because of this they use the phone more for smart phone functions." The researchers hope more research in a similar vein will now follow, for example using neuroimaging to see if attachment to mobile phones "co-opts the same neuronal circuits as infant-mother or romantic attachment".

SOURCE:

http://digest.bps.org.uk/2016/05/are-you-anxiously-attached-to-your-phone.html(accessed 8.6.16)

Οι κοντινές μας σχέσεις φάρμακο για την υγεία μας?

Γράφει η Ίντα Ελιάου,



Συμβουλευτική Ψυχολόγος (BSc, MSc, PGDip., MA)



Η υγεία μας δεν εξαρτάται μονάχα από εμάς παρόλο που τείνουμε να πιστεύουμε πως είναι μονάχα προσωπική υπόθεση και απόρροια των επιλογών μας. Ο Δρ. Ρόμπερτ Φέρρερ από το Κέντρο επιστημών υγείας του Πανεπιστημίου του Τέξας τονίζει πως οι κοντινοί μας άνθρωποι επηρεάζουν την υγεία μας από κάθε άποψη -γονίδια, δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε, περιβάλλον ζωής, τρόποι συμπεριφοράς που υιοθετούμε-, όπως άλλωστε η δική μας παρουσία επηρεάζει τη δική τους υγεία!

Οι άνθρωποι είμαστε κοινωνικά όντα. Αφιερώνουμε ένα τεράστιο μέρος του χρόνου μας καθημερινά σε άλλους ανθρώπους, μιλώντας με αυτούς ή για αυτούς ή ακόμα και σκεπτόμενοι αυτούς. Διψάμε για κοινωνικούς δεσμούς είτε αυτοί είναι με φίλους, οικογένεια, συναδέρφους, αγαπημένους ή εραστές. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Τι είναι αυτό που παίρνουμε από τους άλλους που φαίνεται να είναι όχι μόνο σημαντικό αλλά αναγκαίο και αναπόσπαστο κομμάτι στη ζωή όλων μας ανεξαρτήτως γένους, ηλικίας, φυλής, θρησκείας, εθνικότητας;

Σχέσεις και ψυχολογική υγεία.

Ερευνητές έχουν βρει πως όπως ακριβώς οι βιταμίνες και άλλα συμπληρώματα διατροφής μας βοηθούν να ξεπεράσουμε ένα κρυολόγημα έτσι ακριβώς και η σκέψη μονάχα αγαπημένων μας ανθρώπων μας βοηθάει να αποφύγουμε ή να καταπολεμήσουμε πιο αποτελεσματικά τις δυσκολίες της ζωής όπως μιας αποτυχίας, ενός πένθους, μιας αρρώστιας...αφού μειώνεται δραματικά η πιθανότητα έκρηξης αγχωτικών καταστάσεων.

Η σημαντικότητα διαφόρων σχέσεων στην ψυχική αλλά και σωματική υγεία μας:

-Οικογένεια/ Γάμος:

Ο Dr. Nicholas Christakis από το Harvard Medical School γράφει πως οι σχέσεις μας με την οικογένεια μας ή κάποιο τραυματικό γεγονός σε κάποιο μέλος της έχει συνέπειες για όλα τα υπόλοιπα μέλη και μπορεί να επιφέρει και βιολογικές ασθένειες παρόλο που οι λόγοι είναι καθαρά κοινωνικοί. Οι χείρες πεθαίνουν σε διπλάσιο ρυθμό από τον κανονικό κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους του πένθους τους, καθώς απομονώνονται περισσότερο και δεν προσέχουν αρκετά τον εαυτό τους. Ο χαμός ενός παιδιού διπλασιάζει την πιθανότητα της μάνας να μπει σε νοσοκομείο λόγω κατάθλιψης, ακόμα και πέντε χρόνια μετά το θάνατο του παιδιού. Παιδιά που έχουν χάσει κάποιο γονέα λόγω θανάτου ή διαζυγίου έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να περάσουν κατάθλιψη και αγχωτικές διαταραχές κατά την ενήλικη ζωή τους, Τα παιδιά των οποίων οι μητέρες έπασχαν από κατάθλιψη έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να εμφανίσουν προβλήματα συμπεριφοράς και άλλες δυσκολίες κατά την εφηβεία τους. Όταν ένας σύντροφος έχει υπέρταση και άσθμα τότε έχει 70% πιθανότητα να εμφανίσει τα ίδια συμπτώματα και ο σύντροφός του/της.

Με παρόμοιο τρόπο, τα θετικά περιστατικά και δεσμοί στην οικογένεια είναι ευεργετικά. Στην ιστοσελίδα Medlook (2009) που παρέχει ενημέρωση σε θέματα υγείας υπάρχουν έρευνες που δείχνουν πως οι καρδιακές παθήσεις, ο καρκίνος, η κίρρωση του ήπατος και οι αυτοκτονίες, παρατηρούνται σε σημαντικά χαμηλότερο ποσοστό μεταξύ των παντρεμένων. Κατ' επέκταση, η διάρκεια ζωής των παντρεμένων είναι μεγαλύτερη σε σύγκριση με αυτούς που μένουν μόνοι.

Σε μία έρευνα που έγινε στο Πανεπιστήμιο Yale, άντρες και γυναίκες που ένιωθαν πως αγαπιόταν και είχαν στήριξη από αγαπημένους ανθρώπους εμφάνισαν λιγότερο κλειστές τις αρτηρίες της καρδιάς τους. Ανάλογα αποτελέσματα έδειξαν και έρευνες που έγιναν πάνω σε 10.000 παντρεμένους άντρες, από το Case Western Reserve University. Αυτοί που απάντησαν 'ναι' στο αν η γυναίκα τους εκδηλώνει την αγάπη της εμφάνιζαν λιγότερα συμπτώματα πόνου στο στήθος τους (angina). Όταν άλλοι ερευνητές μελέτησαν άντρες και γυναίκες με παθήσεις στην καρδιά βρήκαν πως αυτοί που ήταν ελεύθεροι ήταν τρεις φορές πιο επιρρεπείς στο να πεθάνουν μέσα σε πέντε χρόνια.

-Φιλία:
Ο Δρ. Θάνος Ασκητής και οι συνεργάτες του (2008) έχουν μιλήσει για πολλές μελέτες που έχουν αποδείξει τον καταλυτικό ρόλο της φιλίας στη ζωή μας. Μια καλή φιλία μπορεί να διώξει το άγχος, την κούραση και το στρες και να μας προστατεύσει από πλήθος διαφόρων ασθενειών ακόμα, ξεκινώντας από απλό κρυολόγημα και τελειώνοντας με καρκίνο. Για παράδειγμα, νοσηλευόμενοι ασθενείς που τους επισκέπτονται όχι μόνο συγγενείς αλλά και φίλοι παρουσιάζουν πολύ πιο γρήγορη καλυτέρευση στην υγεία τους από εκείνους που τους επισκέπτονται μόνο συγγενείς. Σε μια άλλη έρευνα στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ στην Καλιφόρνια, αποδείχτηκε πώς οι γυναίκες με καρκίνο στο στήθος που μοιράζονταν τον πόνο και τα συναισθήματά τους με τις φίλες τους, έζησαν διπλάσιο χρονικό διάστημα από αυτές που δεν είχαν την κατάλληλη ηθική υποστήριξη.

Επομένως, οι κοντινές μας σχέσεις αποτελούν από μόνες τους πηγή ψυχολογικής προστασίας όπως ακριβώς ένα χοντρό παλτό που βρίσκεται πάντα σε ετοιμότητα να μας προστατέψει με τη θέρμη του από το διαπεραστικό ψύχος κατά τις όποιες απρόσμενα παγερές βραδιές του χειμώνα.

Γιατί συμβαίνει αυτό;

Οι ειδικοί έχουν επισημάνει πολλούς παράγοντες που επιδρούν θετικά ανάμεσα σε ανθρώπους που έχουν δυνατές σχέσεις γύρω τους είτε αυτές είναι σχέσεις φιλίας, οικογένειας, συναδέλφων κ.α.. Μια καλή δικτύωση δημιουργεί αναπόφευκτα ένα ασφαλές πλαίσιο όπου το άτομο μπορεί να ανθίσει. Είναι σαν ένα λουλούδι να αναπτύσσεται κάτω από ένα υπόστεγο και όχι στο ύπαιθρο όπου θα είναι έρμαιο δυνών καιρικών συνθηκών. Η κοινωνική στήριξη και η αλληλοβοήθεια που είναι πάντα διαθέσιμες συμβάλλουν στη μείωση του στρες που αποτελεί ένα πολύ βασικό στοιχείο μεταξύ των βασικών ωφελημάτων που προσφέρει η υγιής κοινωνική ζωή καθώς είναι γνωστοί οι βιοχημικοί και ορμονικοί μηχανισμοί διαμέσου των οποίων το χρόνιο ανεξέλεγκτο στρες επηρεάζει αρνητικά το καρδιαγγειακό σύστημα, μειώνει τη άμυνα του οργανισμού και προκαλεί ευπάθεια στις μολύνσεις και προδιάθεση για καρκίνο. Η μείωση και ο καλύτερος χειρισμός του στρες που απορρέει όταν άτομα συνενώνουν τις δυνάμεις τους για να αντιμετωπίσουν τις πολλαπλές απαιτήσεις της καθημερινής ζωής φαίνεται ότι είναι οι σημαντικότεροι λόγοι για τους οποίους οι δικτυωμένοι άνθρωποι με υγιείς και δυνατές σχέσεις, απολαμβάνουν καλύτερη ποιότητα ζωής. Φυσικά αυτό ισχύει μόνο για υγιείς σχέσεις καθώς οι προβληματικές δεν φέρουν ευεργετικές επιδράσεις αλλά περισσότερο αρνητικές όπως στρες, κατάθλιψη, μείωση των δυνατοτήτων του συστήματος άμυνας του οργανισμού, επιθετικότητα, αρνητισμός και εχθρότητα κυρίως όταν πρόκειται για συζυγικές σχέσεις. Οι υγιείς σχέσεις χαρακτηρίζονται από σεβασμό, αγάπη, αλληλοεκτίμηση, ισχυρό αίσθημα αφοσίωσης του ενός προς τον άλλο και καλή ποιότητα επικοινωνίας, και μόνο αυτές είναι ευεργετικές για την ψυχική και σωματική υγεία των ανδρών και των γυναικών, (Medlook, 2009).

Τι πρέπει να κάνουμε.

Επομένως, οτιδήποτε συμβαίνει σε εμένα επηρεάζει και τους ανθρώπους γύρω μου. Οτιδήποτε συμβαίνει σε κάποιον από τους ανθρώπους του περιβάλλοντός μου, επηρεάζει και εμένα. Έτσι, πρέπει να μάθουμε πρώτα απ'όλα να φροντίζουμε τους εαυτούς μας.

Φροντίζω τον εαυτό μου όταν φροντίζω τη σχέση μου με τον εαυτό. Άλλωστε, ο τρόπος που σχετίζομαι με τον εαυτό μου είναι μια μικρογραφία του τρόπου που σχετίζομαι με τους άλλους. Για παράδειγμα, οι άνθρωποι που δυσκολεύονται να εμπιστευτούν τους άλλους συνήθως δυσκολεύονται να πάρουν αποφάσεις διότι δυσκολεύονται να εμπιστευτούν τον εαυτό τους. Αυτοί που δεν έχουν μάθει να 'ακούν' τα συναισθήματά τους επαναλαμβάνονται όταν μιλάνε στους άλλους καθώς πιστεύουν πως δεν ακούγονται, κ.ο.κ.!

Επομένως, είναι βασικό να αναγνωρίσω και να αποδεχτώ τις ανάγκες μου ως άτομο. Για παράδειγμα, όταν κάποιος δικός μας αρρωσταίνει ή περνάει δύσκολα πρέπει να μάθουμε πως εκτός από τη δική του στήριξη πρέπει να φροντίσουμε και για τη δική μας στήριξη.

Μόνο έτσι θα καταφέρω να ικανοποιήσω τις ανάγκες μου διεκδικώντας τα θέλω μου. Θα μάθω να θέτω τα όριά μου. Θα μάθω να λέω όχι. Θα μάθω να αγαπώ τον εαυτό μου για τις δυνατές αλλά και τις αδύναμες πτυχές του. Μόνο μαθαίνοντας να αγαπάω εμένα θα μάθω να αγαπάω και εσένα.

Όταν μάθουμε να αγαπάμε τον εαυτό μας μπορούμε να στραφούμε και στις σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους. Θα έχουμε μάθει πως μια σχέση δεν εμφανίζεται ξαφνικά από το πουθενά όπως ένα χαμένο δεκά ευρω στο χειμερινό μας πανωφόρι, αλλά γεννιέται και διαμορφώνεται με κόπο και θυσίες όπως ακριβώς διαμορφώνεται ο χαρακτήρας ενός μικρού παιδιού.

Αγαπάω τον εαυτό μου σημαίνει:

· μαθαίνω να συζητάω μαζί του (τι θα μπορούσα να έχω κάνει διαφορετικά;)

· μαθαίνω να είμαι ειλικρινής μαζί του (δεν ήμουν αρκετά ευγενικός/κοινωνικός/σκληρός μαζί της/του)

· μαθαίνω να διαφωνώ μαζί του (θα μπορούσα να το χειριστώ καλύτερα το θέμα)

· μαθαίνω πότε και πώς πρέπει να τον στηρίζω σε δύσκολες στιγμές (πόσο θα αντέξω ακόμα αυτήν την κατάσταση; τι μπορώ να κάνω να ελαφρύνω το βάρος που κουβαλάω;)

· τον σέβομαι (πρέπει να πω όχι γιατί αυτό με καταπιέζει)

· τον κατανοώ (είμαι κουρασμένη/ος γιατί δούλεψα σκληρά)

· τον εμπιστεύομαι (αισθάνομαι πως χρειάζομαι ένα διάλειμμα και αποφάσισα να πάρω άδεια)

Ακριβώς τα ίδια είναι τα συστατικά της διαμόρφωσης σχέσεων με τους γύρω μας. Όταν τα βρω, συνειδητοποιήσω τη σημαντικότητά τους και μάθω να τα χρησιμοποιώ στις σωστές αναλογίες για τον εαυτό μου τότε ξέρω να τα χρησιμοποιώ σωστά με όλους. Είναι όπως τα μπαχαρικά που όχι μόνο δίνουν γεύση αλλά είναι απαραίτητα για να φτιάξουμε το φαγητό μας.

Δημοσιεύτηκαν στα:
http://kastoriani-estia.blogspot.gr/2016/05/blog-post_96.html (26.5.16)
και
http://fouit.gr/2016/06/11/%CE%BF%CE%B9-%CE%BA%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BD%CE%AD%CF%82-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CF%83%CF%87%CE%AD%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%86%CE%AC%CF%81%CE%BC%CE%B1%CE%BA%CE%BF-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7/(11.6.16)

Experiences of psychosis

Watch the videos:




http://www.healthtalk.org/peoples-experiences/mental-health/experiences-psychosis/topics







In this section you can find out about the experience of psychosis by seeing and hearing people share their personal stories on film. Our researchers travelled all around the UK to talk to 34 people (including 3 carers) in their own homes. Find out what people said about issues such as childhood, diagnosis, support and views about causes. We hope you find the information helpful and reassuring.

You can start viewing topics by clicking 'Next Topic' above, or selecting from the list on the left. You can also view 'People's Profiles' from the tab above.

You may also be interested in our other mental health sections and our section on young people’s experiences of depression and low mood.


Read more: http://www.healthtalk.org/peoples-experiences/mental-health/experiences-psychosis/topics#ixzz4AXjyMWgw
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial No Derivatives
Follow us: @healthtalkorg on Twitter | healthtalk.org on Facebook

It's easy to implant false childhood memories, right? Wrong, says a new review

During the 1990s, groundbreaking work by psychologists demonstrated that human memory is flexible and vulnerable and that it’s very easy for people to experience “false memories” that feel real, but which are actually a fiction. One major implication of this was in the evaluation of adults’ accounts of how they’d been abused in childhood. In a recent journal editorial, for instance, one of the pioneers of false memory research argued that the same techniques used by therapists to recover repressed memories of abuse have been shown in the lab to “produce false memories in substantial numbers of research participants”.

But there are some experts who believe the false memory researchers have gone too far. Chris Brewin and Bernice Andrews are two British psychologists with these concerns. In their new systematic review inApplied Cognitive Psychology they have taken a hard look at all the evidence, and they argue that we need to rethink the idea that false memories are so easily induced.

Key to this reevaluation is the question of what exactly is a false memory. It seems fair to require that it involves a person recollecting an experience, including sensory details, and believing confidently that this is a memory (rather than a dream or imagining) of something that really happened. But studies in this area that involve inducing false memories often adopt a more liberal definition, such as a subtle shift in a person’s willingness to believe that a given event described to them could possibly have happened in their childhood.

Consider one key experimental technique known as “imagination inflation”, which aims to provoke false memories in participants simply by asking them to write about fictitious events as if they had really happened.

As a first step participants are surveyed about a range of things that might happen in a typical childhood, and then they are asked to use their imagination to write about one of these events that they believe didn’t actually happen in their own childhood. After this writing task, participants are asked again to rate how likely it is that they actually experienced this event in their own childhood.

Overall, after completing the imaginative writing task, most people tend to shift their beliefs, to think that it’s more plausible that they may actually have experienced the event they wrote about. But in 13 of 14 the published datasets that Brewin and Andrews reviewed where this technique was used, belief only changed by one point or less on an eight-point scale (from strongly believing it didn’t happen on one end of the scale, to strongly believing it did on the other). As these shifts in belief often weren’t enough to tip participants over the scale’s half-way point, this supposed induction of "false memories" involved the sowing of doubt but not the creation of a new memory – most participants still considered that the events they’d written about hadn’t happen to them, it’s just that they were less confident in that belief.

Another issue with these research paradigms is that, especially for studies that provided fairly general childhood events (e.g. "you gave someone a gift for no special reason"), the imagination writing task may actually have triggered genuine memories that didn’t pop up the first time around, which are then misclassified by researchers as false.

Another technique to induce false memories is to use an authority figure, such as a therapist, to apply social pressure to a participant that an event was likely to have happened in their childhood. There are problems with this method too. Again, the data mostly involve participants’ increased belief in the possibility of a past event having occurred, rather than any changes in their recollection per se. Again, in 14 of 15 previously published datasets, belief did not shift beyond the midpoint.

Looking at only the most susceptible participants, in some cases there were strong changes in belief, but these tended to be for low-intensity events, such as eating and disliking a particular foodstuff; for more specific events, beliefs were less committed.

Five previously published datasets also looked at actual changes in remembering. At the high end, new recollection (after hearing testimony from an authority figure that an event had occurred in the participants' childhood) was seen in around 30 per cent of the sample – again for fictitious food-related events – but at the lowest end, just two per cent of participants reported new recollections.

The most powerful technique used to induce false memories is memory implantation. This approach involves parents and authority figures conniving over multiple sessions to persuade a participant that an event really happened in their childhood, going as far in some cases as doctoring photographs to produce incontrovertible proof. These studies often produce new recollections of some kind – up to 78 per cent of participants report new, false memories when doctored photographs are used – but Brewin and Andrews show that when an even more stringent definition of a false memory is used – that it must involve mental images – then this rate of new recollection drops to 25 per cent, and regarding memories that the participant is actually confident in, to only 15 per cent.

Overwhelmingly, most participants in these studies disbelieve the childhood event ever happened, and they doubt any apparently new memories that arise, despite the pressure to think otherwise. Tellingly, when studies have collected ratings of the strength of any new memories from both the participants and the researchers, the researchers’ ratings are routinely higher. After hearing their parents’ stories, the participants typically become better able to narrate a plausible and even elaborate account that persuades the researcher a memory has been created. But often the participants themselves aren't buying it, and they can draw the distinction between memory-like content and a true memory.

It’s clear that false memory paradigms can shift how we evaluate past events, and can for a minority of participants provoke memory-like experiences. But the rates are very low and the effects variable, and the one that produces the strongest effect – memory implantation – is also the most invasive, and least likely to match the experiences of people in normal life or within a therapy session. Brewin and Andrews suggest their review “indicates that the majority of participants are resistant to the suggestions they are given” and that the rhetoric that false beliefs are easy to instil should be re-examined.

_________________________________

SOURCE:

http://digest.bps.org.uk/2016/05/its-easy-to-implant-false-childhood.html(accessed 3.6.16)

Brewin, C., & Andrews, B. (2016). Creating Memories for False Autobiographical Events in Childhood: A Systematic Review Applied Cognitive Psychology DOI: 10.1002/acp.3220