Fantasy-based pretend play is beneficial to children's mental abilities

To prepare our children to meet the goals of a complex world, we should pull them out of their managed world and plop them in the mermaid’s court. That’s the verdict of a randomised control trialpublished recently in the Journal of Experimental Child Psychology that found American pre-schoolers who engaged in fantastical pretend play showed improvements to their executive function – the suite of cognitive abilities that organises thought and actions to achieve goals.

The study involved daily 15-minute play sessions across five weeks, in which a research assistant led 39 children aged three to five through a fantastical script, such as going to the moon. After the five week period, the pretend play kids showed greater gains in their ability to memorise lists of digits (a classic test of working memory, itself a core component of executive function) as compared with 32 age-matched children in a standard play condition, who spent their sessions singing songs and passing a ball around a circle.

The pretend play group also showed a bigger improvement on an executive function attention-shift task, which involved switching from sorting blocks by colour to shape. This result squeaked through thanks to the standard-play group’s scores actually creeping down over time as the pretend group scores crept up, but note that on its own terms, the pre-to-post change in pretend group performance wasn’t itself statistically significant. On a third executive function measure – “inhibition of responses” (children had to follow a tricky instruction to label a nighttime scene as day, and a daytime scene as night) – there was no effect of the pretend play.

What might be driving the improvements to executive function that were found? Pretend play involves the adoption of certain mental scripts, such as “I’m a dragon and should flap my arms when I’m moving,” that don’t carry across to the real world, which means players have to selectively adopt and switch between these scripts and default norms of behaviour. Drawing on past evidence, lead author Rachel Thibodeau and her colleagues said they suspected that it’s the fantastical elements of pretend play that are the most liable to hothouse executive function development, as they involve managing specific, unique scripts and larger leaps from the everyday than, say, answering a toy telephone.

The researchers’ interpretation was supported in a followup analysis that coded the style of play each child displayed over the 25 sessions: children whose pretending was more fantastical did better at the working memory task. Also, greater overall engagement in the pretend play activity was associated with two outcomes: larger improvements in executive function, as well as firmer beliefs in fantastical entities like the tooth fairy.

I mentioned this was a controlled study, but have so far avoided talking about the third control group, which comprised children who didn’t enjoy any kind of play but simply continued their lessons. My reason is that comparisons between the pretend play group and no-play control group tended to be statistically non-significant. The control group’s executive function scores were in between the play groups – meaning that they actually did better than the standard play condition.

Future research might show that pretend play is better than no play at all, but the best-supported conclusion from the current study is different: that play that gives children scope to exercise their imagination is more valuable than rote, managed play experiences, such as another rousing chorus of “the wheels on the bus.” After all, during class-time at least you can grab a minute to daydream about dragons. I know I did.

_________________________________

SOURCE:

http://digest.bps.org.uk/2016/04/fantasy-based-play-is-especially-good.html(accessed 12.4.16)

Thibodeau, R., Gilpin, A., Brown, M., & Meyer, B. (2016). The effects of fantastical pretend-play on the development of executive functions: An intervention study Journal of Experimental Child Psychology, 145, 120-138 DOI: 10.1016/j.jecp.2016.01.001

People with schizophrenia-like traits can tickle themselves (whereas most people can't)

Go ahead, try tickling yourself on your inner forearm or neck. If you're like most people, you'll find it doesn't work. The sensation would make you shiver or giggle with ticklishness if someone else did it, but when you do it yourself, it no longer has any tickle power.

The inability of most people to tickle themselves has been documented by psychologists for a while, and it's thought be due to the fact that the brain creates predictions of the sensory consequences of our own actions, and then cancels them out. Although it might be fun to be able to tickle ourselves, on balance it's probably a good thing that our brains work this way most of the time – it helps us pay more rapid attention to other people's actions rather than our own, and it contributes to our sense of self.

At the turn of the century, neuroscientist Sarah Jayne-Blakemore and her colleagues showed that some patients diagnosed with schizophrenia can tickle themselves. This fitted with other features of their illness – for example, the patients who could self-tickle also experienced hallucinations and the feeling that other people were controlling their actions. One theory is that the apparent failure of these patients' brains to adequately cancel out the sensory consequences of their own actions could be contributing both to their symptoms and to their self-tickling ability.

Now a team of psychologists in France has extended these findings, showing for the first time that psychologically healthy people who score highly in schizophrenia-like personality traits – for example, they have vivid imaginations and are prone to mild paranoia – are also capable of tickling themselves. The findings are in the journal Consciousness and Cognition.

The researchers, led by Anne-Laure Lemaitre, first identified from an initial pool of 397 students, 27 students who scored very highly on the Schizotypal Personality Questionnaire, and 27 students who scored very low on the same measure. The questionnaire includes questions on things like unusual beliefs and strange perceptual experiences. None of the students had ever been diagnosed with a psychiatric condition. They also completed a questionnaire about their experience of feelings of passivity, measured with items like "feeling you were a robot or zombie without a will of your own".

Next, the students took part in different tickle tasks involving a brush. The participants either tried to tickle their own forearm with the brush, or the brush was controlled by the researcher. In each case, the participants rated how ticklish the brush movements felt on their arm.

Overall, the students who scored high in schizotypic traits were no more ticklish than the low schizotypic students. Crucially, however, the highly schizotypic students found the self-tickling condition more ticklish than did the low schizotypic students, and they also found the self-tickling condition just as ticklish as when the researcher applied the tickling, whereas the low schizotypic students found the self-tickling condition less ticklish than when the researcher did it.

A limitation of the study that jumps out immediately is that there was no control group with intermediate levels of schizotypic traits, meaning that if you were to interpret these results in isolation, it's possible the low schizotypic students were unusually non-ticklish in the self-tickle condition, rather than the high schizotypic students being unusually self-ticklish.

But of course, it makes sense to interpret these new findings in light of past research, including the Blakemore finding of self-tickling ability in patients with schizophrenia, and another paper from 2010 that showed high scorers on schizotypy were poor at controlling their own strength to match the force produced by a machine (another indication of diminished self-monitoring).

Moreover, in the current research, the more self-tickling sensations that the high schizotypic students reported, the more they tended to agree with items related to suspicion and unusual perceptual experiences on the Schizotypy questionnaire, such as "I'm sure I'm being talked about behind my back" and "I often hear a voice speaking my thoughts aloud", and the higher they scored on the passivity scale.

These findings don't mean that if you can tickle yourself you are likely to develop schizophrenia. However, they are consistent with the idea that the same brain processes (involved in movement control and monitoring) that may contribute to the symptoms experienced by patients with schizophrenia, may also contribute to schizophrenia-like beliefs and experiences in healthy people.

The researchers said their results show that "non-clinical subjects with schizophrenia-like symptoms have an abnormal subjective experience of willed actions". They added: "When considering a continuum ranging from the absence of a disorder to the full-blown symptoms of schizophrenia, our data provide a basis for understanding the illusions of control experienced by schizophrenic patients."

_________________________________ 

SOURCE:

http://digest.bps.org.uk/2016/03/self-tickling-ability-is-linked-with.html(accessed 4.4.16)

Lemaitre, A., Luyat, M., & Lafargue, G. (2016). Individuals with pronounced schizotypal traits are particularly successful in tickling themselves Consciousness and Cognition, 41, 64-71 DOI: 10.1016/j.concog.2016.02.005

600.000 Έλληνες πάσχουν από διπολική διαταραχή

Είναι η πιο σοβαρή ψυχική διαταραχή της διάθεσης που χαρακτηρίζεται κυρίως από επεισόδια μανίας και κατάθλιψης - Πότε εμφανίζεται και ποιους προσβάλλει «Αφιερωμένη» σε 600.000 Έλληνες είναι η σημερινή ημέρα, η Παγκόσμια Ημέρα Διπολικής Διαταραχής - ημέρα με έντονο συμβολισμό καθώς στις 30 Μαρτίου γεννήθηκε ο καλλιτέχνης Vincent Van Gong ο οποίος θεωρείται ότι έπασχε από τη διπολική διαταραχή.

Η διπολική διαταραχή (μανιοκατάθλιψη είναι ο παλαιότερος ιατρικός όρος) είναι η πιο σοβαρή ψυχική διαταραχή της διάθεσης. Χαρακτηρίζεται κυρίως από επεισόδια Μανίας (ανεβασμένης και εκτός ελέγχου διάθεσης) και επεισόδια Κατάθλιψης (πεσμένης διάθεσης με σημαντική δυσκολία στη λειτουργία).

Υπολογίζεται ότι σε κάποια από τις πολλές μορφές της πάσχουν από τη νόσο το 1-5% του ενήλικου πληθυσμού παγκοσμίως. Στην Ελλάδα το ποσοστό αυτό αντιστοιχεί σε περίπου 600.000 Έλληνες ασθενείς. Η διαταραχή εμφανίζεται συνήθως στο τέλος της εφηβείας ή στην αρχή της ενήλικης ζωής. Προσβάλλει με την ίδια συχνότητα άνδρες και γυναίκες και μάλιστα κυρίως άτομα υψηλού οικονομικού και κοινωνικού επιπέδου.

Καθώς το φάσμα των διπολικών διαταραχών είναι ευρύ, είναι σημαντική η σωστή θεραπεία τους η οποία βασίζεται στη σωστή και πρώιμη διάγνωση καθώς και στην εξειδικευμένη ψυχοκοινωνική και φαρμακευτική παρέμβαση.

Η ενημέρωση αποτελεί σημαντικό κομμάτι της καλής πορείας της Διπολικής διαταραχής και βοηθάει και στην αποστιγματοποίησή της.

«Η Παγκόσμια Ημέρα Διπολικής διαταραχής είναι σημαντική ημέρα για να θυμόμαστε τους ανθρώπους με διπολική διαταραχή αλλά και για την ευαισθητοποίηση του ευρύτερου κοινού» επισημαίνει η Ελληνική Διπολική Οργάνωση (ΕΔΟ) η οποία υποστηρίζει την Παγκόσμια Ημέρα Διπολικής Διαταραχής.

Η Ελληνική Διπολική Οργάνωση οργανώνει ενημερωτικές και ψυχαγωγικές δράσεις με στόχο την ενημέρωση των ασθενών, των συγγενών τους καθώς και του ευρύτερου κοινού.

Συγκεκριμένα, οργανώνει:

1. Ενημερωτική ημερίδα με θέμα τη θεραπεία της Διπολικής διαταραχής (ελεύθερη είσοδος)
(16 Απριλίου Σάββατο 12:00 – 4:00 μμ, Aegean College, Πανεπιστημίου 17, Αθήνα)

2. Δωρεάν ψυχομετρικές εξετάσεις διάθεσης για ανθρώπους που έχουν δυσκολίες με την διάθεσή τους
(Καθόλη τη διάρκεια του Απρίλη με τηλεφωνικό ραντεβού στα γραφεία της ΕΔΟ)

3. Ψυχαγωγική ταινία και συζήτηση με θέμα τη Διπολική διαταραχή
(14 Μαϊου Σάββατο 12:00 – 3:00μμ, Λέσχη Κινηματογράφου, Aegean College, Πανεπιστημίου 17, Αθήνα)

Όσοι ενδιαφέρονται να παρακολουθήσουν και να συμμετέχουν στις ενημερωτικές και ψυχαγωγικές δράσεις μπορούν να κάνουν εγγραφή στη λίστα συμμετοχής της ΕΔΟ http://register.bipolar.gr ή τηλεφωνικά στο 210-8815970.

ΠΗΓΗ:

http://www.protothema.gr/ugeia/article/566033/600000-ellines-pashoun-apo-dipoliki-diatarahi-/(accessed 4.4.16)

What is it like to "come out" as asexual?

Participants were recruited via online asexuality communities

Sex, or talk of it, is everywhere, whether filling our TV screens or the conversations at the bar after work. Imagine then that you're one of the estimated one per cent of the population who actually don't have any sexual desire – an increasingly recognised status usually referred to as being "asexual". What is it like for such people to "come out" and tell the world that this is the way they are?

For a new study published in the Archives of Sexual Behavior, Nicolette Robbins at Yale University and her colleagues asked 169 self-identified asexual people to write an open-ended account of the development of their asexual identity and the disclosure of that identity to others. The participants were predominantly, but not exclusively, young women and they were recruited through three online asexual communities: AVEN, Apositive.org and Asexuality Livejournal.

Their answers give insights into their motives for coming out, their frequent relief at finding and sharing their identity, and they provide examples of how their disclosures were received, both positively and negatively.

The participants wrote about strong feelings of validation and liberation upon discovering online asexual communities. Many said they subsequently decided to come out as asexual so that their friends and family could understand them better, and to counter the pressure to meet cultural expectations to engage in sexual relationships. Other participants had only disclosed to their romantic partners, as a way to negotiate the terms of their relationship.

While the overall message from the study is of coming out as a positive, empowering experience, many participants described experiencing negative reactions from others. For example, one woman said: "My friends didn't believe me. One friend's exact response was 'you're not a tree'". Others spoke of the way people frequently told them it was "just a phase" and that they'd feel differently once they met the "right person".

Some participants had sought support from lesbian or gay friends, not always with much success: "I came out to my lesbian friend. She laughed at me and told me that I was being ridiculous ... My local gay switchboard told me that asexuality doesn't exist and that everyone wants to f*** someone."

Other participants said they'd been pathologised: "I've been called unnatural, and had people attempt to fix me by taking me to psychologists and therapists without my consent."

But there were also accounts of positive reactions: "When I told my parents, my mom was ecstatic. She knew that I had little to no sexual feelings growing up, so she thought it was great that I found the term asexual to legitimise myself." Another participant said: "When I told my friends none of them were really shocked. They had figured it out long before I did."

Not all the participants had chosen to come out, mainly because some just didn't see their asexual status as a big deal: "My orientation is not an important enough part of my identity for me to need to share it with others."

Based on their participants' accounts, the researchers have proposed a model of the asexual coming out experience with six stages from "identity confusion" all the way to "identity integration" with many of the ideas resembling similar theories proposed for the emergence of gay and lesbian identities. But Robbins and her team acknowledge this is all very preliminary – after all, their sample was confined to people who have participated in online forums – and they do not meant to impose or suggest there is a normal way for asexual identity to emerge. "Additional research on asexuality is needed before conclusions can be drawn about how identities emerge within this community," they said.

_________________________________ 

SOURCE:

http://digest.bps.org.uk/2016/03/what-is-it-like-to-come-out-as-asexual.html (accessed 1.4.16)

Robbins, N., Low, K., & Query, A. (2016). A Qualitative Exploration of the “Coming Out” Process for Asexual Individuals Archives of Sexual Behavior, 45 (3), 751-760 DOI:10.1007/s10508-015-0561-x

Η «οικογενειακή πολυκατοικία»

Η Ελλάδα είναι γεμάτη από «δεμένες» οικογένειες, από «παιδιά» 20, 30, 40, 50 χρόνων που συμβιώνουν συναισθηματικά και κυριολεκτικά στην ίδια πολυκατοικία.

Ακούω συχνά στην αίθουσα των ψυχοθεραπευτικών συνεδριών: «Είμαστε μια πολύ δεμένη οικογένεια…». Εννοώντας έχουμε μια «πολύ καλή» οικογένεια. Η υπενθύμιση «Είμαστε πολύ δεμένη οικογένεια» κρύβει τη διευκρίνιση-απειλή: «Κανένας από αυτή την οικογένεια δεν είναι έτοιμος-ώριμος να αποχωριστεί κανέναν». Όσο πιο αδύναμα καθιστούν οι γονείς τα μικρότερα ηλικιακά μέλη της οικογένειας, τόσο πιο «δεμένη» και «καλή», την αντιλαμβάνονται. 

Στη σημερινή Ελλάδα, οι γονείς της «καλής» οικογένειας διατηρούν τρόπους εκπαίδευσης και συμπεριφοράς που ευνουχίζουν τη συναισθηματική ωριμότητα των παιδιών. Μέσα στο πλαίσιο της υπερβολικής προστασίας και προσφοράς, αρνούνται να τα αφήσουν να εξελιχθούν και να αναλάβουν τον εαυτό τους. Η αυτονόμηση αποκλείεται ως δυνατότητα. Γεμάτη η Ελλάδα από «δεμένες» οικογένειες, από «παιδιά» 20, 30, 40, 50 και άνω χρόνων που συμβιώνουν συναισθηματικά και κυριολεκτικά -σε κάποιο διαμέρισμα της ίδιας, ιδιόκτητης πολυκατοικίας, με κάτοχο την οικογένεια καταγωγής τους. «Παιδιά» που αρνούνται να σχετιστούν αυθεντικά με τους γονείς τους, επιλέγοντας την υποκριτική δοσοληψία υλικών αγαθών, ως προκάλυμμα της σιωπηλής και άρρητης συμφωνίας του αμοιβαίου ψυχικού βολέματος. Νέοι που αρνούνται να γίνουν υγιείς ενήλικες, προτάσσοντας την ενοχή -μήπως με τη διεκδίκηση της ελευθερίας τους βλάψουν τους «καλούς» τους γονείς- ως άλλοθι και προκάλυμμα φόβου. Επιλέγουν μία από τις δύο εκδοχές του δίπολου της συναισθηματικής ανωριμότητας -την υποταγή ή την αναρχία-, διστάζοντας ψυχικά να αυτενεργήσουν μπρος τον κίνδυνο της υπαρξιακής μοναξιάς. Συνήθως, προέχουν αξιολογικά οι ανάγκες της Ελληνίδας μητέρας, που δεν καλύπτονται από τη συναισθηματική παρουσία του πατέρα-συζύγου. Οι μητέρες, αρνούμενες να εγκαταλειφθούν από το παιδί, επειδή το επιλέγουν ως συναισθηματικό σύντροφο, προβάλλουν σε κείνο τη δική τους υποσυνείδητη -ή ενσυνείδητη- επιθυμία ως ανάγκη του παιδιού, ενώ το δικό τους αίτημα το βαφτίζουν «αγάπη»: «Μας έχει ανάγκη βλέπεις, μας λατρεύει το παιδί. Δεν θέλει να φύγει από κοντά μας». Πώς όμως ένα παιδί που έμαθε να επιλέγει ως «φίλο» τον πατέρα ή τη μητέρα του μπορεί να αποφασίσει να αποκτήσει εραστή και σύντροφο, όταν έρθει η εποχή γι’ αυτό;

 Έτσι, τα παιδιά επιλέγουν να συμβιώνουν με τους γονείς, κυριολεκτικά ή συναισθηματικά, μέχρι ιδιαίτερα μεγάλες ηλικίες. Ακόμα κι όταν αποκτούν σύζυγο, σχεδόν ποτέ δεν απεκδύονται της συναισθηματικής τους εξάρτησης από την οικογένεια της καταγωγής τους, ώστε να επενδύσουν στην καινούργια. Μέσα από την ανεπίγνωστή τους προσπάθεια να βιώσουν συναισθηματικά την ασφάλεια της αγάπης, οι γονείς διεκδικούν από τα παιδιά τους να γίνουν «σύντροφοι» του πατέρα ή της μητέρας, «θεραπευτές» της οικογένειας, «αποδιοπομπαίοι τράγοι» της, ή καλούνται να βάλουν σε τάξη την «οικογενειακή αταξία». Ανώριμοι δηλαδή συναισθηματικά γονείς ψάχνουν ενήλικους -αλλά συναισθηματικά παιδιά- για να τους «νταντέψουν». Έτσι, δυστυχισμένοι και ανώριμοι γονείς κατασκευάζουν δυστυχισμένα και ανώριμα παιδιά, που, με τη σειρά τους, -αν δεν σπάσουν την αλυσίδα- αναπαράγουν με τα δικά τους παιδιά τον κύκλο του εγκλεισμού στην ανωριμότητα.

 Υπάρχει βλέπετε ο κίνδυνος να ωριμάσουν ψυχικά -αμφότεροι-, όταν οι νέοι αποφασίσουν να αποκαθηλώσουν τους εξιδανικευμένους γονείς τους -και μαζί με τους «απυρόβλητους» γονείς τους, την αντίστοιχη θέση που έχει μέσα τους η παιδική τους ηλικία ως άπαρτο φρούριο αέναης και ακατάρριπτης ανεμελιάς-ανωριμότητας. Αμφισβητώντας την αδηφάγα -καταλυτική της ελευθερίας και ψυχικής ισορροπίας τους- σχέση που έχουν με τους «καημένους» τους γονείς τους. Γονείς που πνιγμένοι, από πάντα, πριν καν γίνουν γονείς, μέσα στην ανεπίγνωστή τους υπαρξιακή ραθυμία και αδιέξοδο, αδυνατούν να τοποθετηθούν αυτόνομα στην προσωπική τους ζωή, αναλαμβάνοντας την ευθύνη της ψυχικής τους τεμπελιάς κι απραξίας, της φοβικής τους στάσης απέναντι στην ατομική τους ζωή κι ελευθερία. Μεταθέτουν ασυνείδητα την -πολύ πιο επώδυνη- διαδικασία αναζήτησης προσωπικού νοήματος στην υποκατάστατη ανάγκη για υπερέλεγχο των δεκτικών παιδιών τους. 

Γονείς -και παιδιά- που αρνούμενοι να μεγαλώσουν, τελικά αποποιούνται το δυναμικό τους που η ψυχή τους, στην υγιή της κατάσταση, τους επιτάσσει: Οι γονείς, πληρωμένοι υγιώς από τον γονεϊκό τους ρόλο να τον εναλλάσσουν λειτουργικά με αυτό των συζύγων, και τα παιδιά, χορτασμένα από την υγιή -όχι καταναγκαστική- γονεϊκή φροντίδα, να αναγνωρίζουν το δικαίωμά τους να επιλέγουν την αυτονόμησή τους ως δυνατότητα ενηλικίωσης και προόδου. 

Πηγή: http://www.doctv.gr/page.aspx?itemID=SPG9199(accessed 1.4.16)