Saturday, 28 November 2015

Being true to yourself may protect against the harmful effects of loneliness


A lot has been written about the downward spiral of loneliness. People who crave more social contact often develop behaviours and thinking styles that only serve to accentuate their isolation, such as turning to drink and becoming more sensitive to perceived slights and rejections. Less studied is the question of whether some people have personality traits that give them a buffer against these loneliness-related risks. A new study published in the Journal of Health Psychology finds a promising candidate that appears to fit this description – authenticity, or being true to yourself.

Jennifer Bryan and her colleagues surveyed 537 undergrads (average age 22; age range 18 to 60), nearly three quarters of whom were female. The students filled out questionnaires about how lonely they felt; their mood; any unpleasant physical symptoms they'd experienced in the last month; how much alcohol they typically drank on a daily basis and whether they had a drink problem; and finally their authenticity.

To get a sense of what the researchers really mean by "authenticity" let's look in more detail at that last questionnaire. It consisted of 45-items in four categories: Awareness, which means how much someone is motivated to understand themselves (points are awarded for agreement with statements like "For better or worse I am aware of who I truly am"); Behaviour, which measures how much the person actually acts in accordance with their values and beliefs; Related Orientations, which is about how open and honest the person is in their relationships; and finally, Unbiased Processing, which speaks to how much someone can accurately evaluate themselves without being misled by what other people say or do. The researchers averaged across these subscales to give their participants an overall authenticity score.

The main result is straightforward. Across the whole group of students, feeling more lonely tended to correlate with being feeling more depressed and anxious; having more physical symptoms and more drink problems. Sadly, this is consistent with prior research on the sequelae of loneliness. But here's the thing: among those students who scored more highly on authenticity, these associations were all reduced. That is, if you felt lonely but you also scored highly on authenticity, then your depression and anxiety tended to be lower, so too your drink problems and physical symptoms.

This is a cross-sectional study – it only involved taking measures at one point in time – so we need to interpret the results with caution (we also don't know if the same findings would apply to a different demographic group, such as elderly people). But one hopeful interpretation of these results is that being true to yourself provides a kind of protection against the usual negative effects of being lonely.

Why might this be? Bryan and her colleagues posit a couple of explanations: First, perhaps highly authentic people don't overanalyse their lonely feelings – they don't see their loneliness as some kind of indictment of their personality, it's just the way things currently are. Second, authentic people are likely less inclined to try to get out of their lonely situation by hanging out with people they don't want to be with, or doing stuff they don't want to do. Yes, this might increase their isolation at first, but it probably helps prevent them from growing more bitter and resorting to counter-productive coping mechanisms like drinking too much.

Of course there's a lot of speculation here. We need a replication of the finding with a more robust longitudinal research methodology (that follows people's changing feelings and traits over time), and to test other demographics. What's exciting though, is that if the effect proves to be real, then it hints at a useful way to help lonely people – simply encourage them to be true to themselves. "Such an intervention would be uniquely beneficial," the researchers said, "as it would not require effort from others (who need to interact with the lonely individual)."

_________________________________
SOURCE:
http://digest.bps.org.uk/2015/11/being-true-to-yourself-may-protect.html(accessed 28.11.15)

Bryan, J., Baker, Z., & Tou, R. (2015). Prevent the blue, be true to you: Authenticity buffers the negative impact of loneliness on alcohol-related problems, physical symptoms, and depressive and anxiety symptoms Journal of Health Psychology DOI:10.1177/1359105315609090


Monday, 23 November 2015


Γράφει η Ίντα Ελιάου,

Συμβουλευτική Ψυχολόγος (BSc, MSc, PGDip.,MA)



Γράψτε το όνομά σας σε ένα χαρτί. Ζωγραφίσετε μια ευθεία γραμμή και αριθμήστε την από το 1-10. Εάν το 1 είναι η χαμηλότερη αυτοεκτίμηση που θα μπορούσατε να έχετε για τον εαυτό σας και 10 η μεγαλύτερη η εκτίμηση που θα μπορούσατε να έχετε για τον εαυτό σας, θα ήθελα να σημειώσετε πάνω στη γραμμή που πιστεύεται οτι βρίσκεται η αυτοεκτίμησή σας αυτή τη στιγμή.



Στη συνέχεια, γράψτε το όνομά ενός παιδιού σας στην κορυφή μιας άλλης σελίδας.

Ζωγραφίσετε μια ευθεία γραμμή και αριθμήστε την από το 1-10. Εάν το 1 είναι η χαμηλότερη αυτοεκτίμηση που θα μπορούσε να έχει το παιδί σας και 10 η μεγαλύτερη η εκτίμηση που θα μπορούσε να έχει για τον εαυτό του, θα ήθελα να σημειώσετε πάνω στη γραμμή που πιστεύεται ότι βρίσκεται η αυτοεκτίμησή του αυτή τη στιγμή.



Μήπως συμπίπτουν οι δύο γραμμές; Εάν όχι, μήπως η αυτοεκτίμηση του παιδιού σας θυμίζει την αυτοεκτίμηση που εσείς θα θέλατε να έχετε ή φοβάστε μήπως και έχετε; Τροφή για σκέψη!





Τι είναι η 'Αυτοεκτίμηση' για εσάς; Πώς ξέρετε εάν το παιδί σας ή εσείς έχετε υψηλή ή χαμηλή αυτοεκτίμηση;



Αυτοεκτίμηση' ορίζεται ως μια θετική ή αρνητική στάση απέναντι στον εαυτό μας. Πρόκειται για μια ενδοπροσωπική αξιολόγηση για το κατά πόσο πιστεύουμε ότι είμαστε ικανοί, σημαντικοί, επιτυχημένοι και άξιοι. Ο A. Maslow (1908-1970), κρίνει την σημασία της αυτοεκτίμησης ενός ανθρώπου ως την τέταρτη βασική ανάγκη του ατόμου μετά από την ικανοποίηση των βασικών αναγκών του.



Έχει αποδειχτεί πως ο τρόπος που βλέπουμε και συμπεριφερόμαστε στον εαυτό μας

αντικατοπτρίζει τον τρόπο που βλέπουμε και αντιδρούμε στους γύρω μας, όπως και στα παιδιά μας. Όταν η αυτοεκτίμησή μας είναι υψηλή εργασιακά παράγουμε περισσότερο, συνδεόμαστε ερωτικά καλύτερα, διατηρούμε ισχυρότερες φιλίες, είμαστε ποιο αποτελεσματικοί και τρυφεροί γονείς και δάσκαλοι. Η κριτική δεν μας διαλύει και είμαστε ανοιχτοί και επικοινωνιακοί. Ο Coopersmith υποστηρίζει πως τα παιδιά μας μαθαίνουν να αντιμετωπίζουν τον εαυτό τους με σεβασμό, εκτίμηση και αγάπη μέσω της μίμησης προτύπων, κυρίως των γονέων τους, και αργότερα και των διδασκάλων τους, παρατηρώντας πώς αυτοί φέρονται στους εαυτούς τους και κατ'

επέκταση και στους άλλους ανθρώπους, εσωτερικεύοντας έτσι από μόνα τους αυτές τις συμπεριφορές. 'Το μήλο κάτω από τη μηλιά θα πέσει'.










Παιδιά που βλέπουν τους γονείς τους να αθλούνται τείνουν να αθλούνται τα ίδια. Παιδιά που μεγαλώνουν σε σπίτι που κακοποιούνται τείνουν να εμπλέκονται σε κακοποιητικά περιβάλλοντα (κακοποιούν τα ίδια ή κακοποιούνται) αργότερα στη ζωή τους. Παιδιά που μεγαλώνουν με γονείς που έχουν χαμηλή αυτοεκτίμησή τείνουν να έχουν και τα ίδια χαμηλή αυτοεκτίμησή, ενώ αυτά που μεγαλώνουν με γονείς με υψηλή αυτοεκτίμησή τείνουν να έχουν και τα ίδια υψηλή αυτοεκτίμησή. Αναλόγως, έχει αποδειχτεί πως εκπαιδευτικοί που έχουν υψηλή αυτοεκτίμησή είναι πιο αποτελεσματικοί στην ανύψωση, τόσο της αυτοεκτίμησής, όσο και της σχολικής επίδοσης των μαθητών τους (Stephens, 2004).





Ποιος είναι λοιπόν ο ρόλος μας ως γονείς ή δάσκαλοι για την αυτοεκτίμηση του παιδιού μας;

Πρέπει να δούμε τον εαυτό μας ως πρότυπα. Αλλά τι σημαίνει 'πρότυπο' για εμάς;

Ποια είναι ή ήταν τα δικά μας πρότυπα; Μονάχα εάν απαντήσουμε σε ερωτήσεις σαν και αυτές θα κατανοήσουμε τη μεγάλη επιρροή που έχουμε ακόμα και άθελά μας επάνω στα παιδιά μας.



'Πρότυπο' θα πρέπει να σημαίνει αντικείμενο θαυμασμού και μίμησης για τη συμπεριφορά που υιοθετούμε την κάθε στιγμή της ζωής μας. Σημαίνει να μπορούμε να παίξουμε και εμείς οι ίδιοι με τους κανόνες του παιχνιδιού που ορίζουμε και προσπαθούμε να επιβάλλουμε στα παιδιά μας. Είναι πολύ εύκολο να επιβάλουμε λόγω της θέσης ισχύος μας, αναρίθμητα 'ΜΗ' στα παιδιά μας. Μη καπνίζεις, Μη πίνεις, Μη μιλάς άσχημα, Μη λες ψέματα. Είναι πολύ πιο δύσκολο και θέλει πολύ

περισσότερο σθένος χαρακτήρος να τα δείξει κανείς αυτά στα παιδιά του, να του παρέχει ένα παράδειγμα προς μίμηση. Εάν λοιπόν δεν θέλουμε τα παιδιά μας να πεθάνουν από καρκίνο στα πνευμόνια, πρέπει να σταματήσουμε εμείς οι ίδιοι το κάπνισμα. Εάν δεν θέλουμε τα παιδιά μας να λένε ψέματα, πρέπει σταματήσουμε εμείς τα ψέματα. Εάν δεν θέλουμε τα παιδιά μας να είναι μίζερα, ας απολαμβάνουμε εμείς την κάθε στιγμή. Ο καλύτερος λοιπόν τρόπος να πετύχουμε την ενίσχυση της αυτοεκτίμησής του παιδιού μας όσο παράδοξο και αν ακούγεται, είναι κοιτώντας και ισχυροποιώντας τον ίδιο μας τον εαυτό. Όταν εμείς έχουμε χαμηλή αυτοεκτίμηση τότε τους μεταδίδουμε τα δικά μας άγχη, τις δικές μας ανασφάλειες, τις δικές μας συνήθειες. Ο τρόπος με τον οποίο σκεφτόμαστε για τον εαυτό μας, την αξία μας

μεταφράζεται στο πως διαπαιδαγωγούμε, δείχνουμε και μεταδίδουμε τα στοιχεία αυτά στα παιδιά μας.





Η πρόληψη λοιπόν, ξεκινάει πρώτα από εμάς. Αφορά το κατά πόσο ο κάθε γονιός ή ο κάθε δάσκαλος, δηλαδή ο κάθε 'σημαντικός άλλος' στη ζωή του παιδιού, φροντίζει τον εαυτό του, τις δικές του ανάγκες και σχέσεις, την προσωπική του εξέλιξη, τα οποία τονώνουν τη δική του αυτοεκτίμηση και του επιτρέπουν να συνεργάζεται και περισσότερο με τους υπόλοιπους ΄σημαντικούς άλλους' της ζωής του παιδιού. Όσο μεγαλύτερη είναι η αυτοεκτίμηση η δική μας η οποία απορρέει από την ικανοποίηση που αντλούμε από τη ζωή μας, τις σχέσεις μας, τη δουλειά μας, τόσο πιο αυτόνομα, με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και εκτίμηση για τον εαυτό τους, θα είναι τα παιδιά μας. Επίκεντρό μας λοιπόν δεν πρέπει να είναι τι τεχνικές να χρησιμοποιήσουμε ως γονείς για να χτίσουμε την αυτοεκτίμηση του παιδιού μας, αλλά πως μπορούμε να βιώσουμε εμείς οι ίδιοι τα δυνατά μας στοιχεία, να γίνουμε μια ομάδα με τους ΄σημαντικούς άλλους' της ζωής του παιδιού μας, για να παρέχουμε έτσι την ευκαιρία στα παιδιά μας να χτίσουν την δική τους αυτοεκτίμηση.

ΠΗΓΗ:

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα, ‘Καστοριανή Εστία’, 19.11.15, Αριθμός Φύλλου: 734, σελ.10-11.




Wednesday, 18 November 2015

Smart Women Are Only More Sexy To Men Sometimes — Here’s When





This confirms what smart women always suspected about men.

Men prefer smarter women, but only in theory, a new study finds.

When a real living, breathing smarter women is close by, men shy away, preferring women of lower intelligence.


Dr Lora Park, who led the study, said:




“There is a disconnect between what people appear to like in the abstract when someone is unknown and when that same person is with them in some immediate social context.”

The research tested the difference between abstract and actual intelligence.

Dr Park explained the results of the study:


“We found that men preferred women who are smarter than them in psychologically distant situations.

Men rely on their ideal preferences when a woman is hypothetical or imagined.

But in live interaction, men distanced themselves and were less attracted to a woman who outperformed them in intelligence.”


Perhaps we should avoid laying all the blame on men, though.



The study just happened to look at men’s attraction towards women, it didn’t examine women’s attraction towards men.

Dr Park said:


“That’s a question for future research.

But presumably, anyone who is outperformed by someone close to them might feel threatened themselves.

We just happened to look at men in a romantic dating context.”

In the research 650 young adults were given a range of different scenarios in six separate studies.

Some men were only shown profiles of women, others expected to meet women while some actually met women in real life.

Dr Park said:


“In each case, how much you like someone or how much you are attracted to them is affected by how intelligent that person is relative to you and how close that person is relative to you.”


But it’s vital that the quality — in this case intelligence — is important to you, said Dr Park:




“The domain matters.

If you don’t care about the domain, you might not be threatened.

Yet, if you care a lot about the domain, then you might prefer that quality in somebody who is distant, then feel threatened when that person gets close to you.”

So, in this case it seems intelligence really does matter.

The study was published in the journal Personality and Social Psychology Bulletin (Park et al., 2015).

SOURCE:
http://www.spring.org.uk/2015/11/smart-women-are-only-sexy-to-men-sometimes-heres-when.php(accessed 18.11.15)

Ενδειξη άνοιας η μεταβολή του χιούμορ





Δεν είναι καθόλου αστείο, αλλά η μεταβολή της αίσθησης του χιούμορ μπορεί να υποδεικνύει την επερχόμενη γεροντική άνοια, αναφέρουν Βρετανοί επιστήμονες.

Στη μελέτη, η οποία εκπονήθηκε από τους επιστήμονες του University College London και δημοσιεύεται στην επιθεώρηση Journal of Alzheimer’s Disease, συμμετείχαν ασθενείς που έπασχαν από μετωποκροταφική άνοια.

Oπως αποκαλύπτουν τα ερωτηματολόγια που συμπλήρωσαν οι συγγενείς και οι φίλοι των 48 συμμετεχόντων αρρώστων, υπήρχε σαφής διαφορά στην αίσθηση του χιούμορ του αρρώστου χρόνια πριν κάνει την εμφάνισή της η ασθένεια. Ανάμεσα στα πιο αξιοπρόσεκτα σημεία ήταν ότι οι ασθενείς γελούσαν ακόμη και όταν μάθαιναν τραγικά συμβάντα. Οι ειδικοί, βέβαια, υποστηρίζουν πως υπάρχει ανάγκη να πραγματοποιηθούν περαιτέρω έρευνες προκειμένου οι επιστήμονες να καταφέρουν να κατανοήσουν τόσο το πόσο όσο και το πότε μεταβάλλεται το χιούμορ, καθώς και το πότε αυτή η μεταβολή θα μπορούσε να θεωρηθεί «σημάδι» της επερχόμενης άνοιας.

Υπάρχουν πολλοί τύποι γεροντικής άνοιας και η μετωποκροταφική είναι μία από τις σπανιότερες μορφές της. Η περιοχή του εγκεφάλου που επηρεάζεται διαδραματίζει ρόλο στην προσωπικότητα και τη συμπεριφορά. Οι άνθρωποι που πάσχουν από αυτήν τη μορφή άνοιας συχνά χάνουν τις αναστολές τους, γίνονται περισσότερο παρορμητικοί και καταβάλλουν προσπάθεια για να αντεπεξέλθουν στις διάφορες κοινωνικές καταστάσεις.

Η δρ Καμίλα Κλαρκ και οι συνεργάτες της επέλεξαν 48 ασθενείς που πήγαιναν στην πανεπιστημιακή κλινική άνοιας. Ζήτησαν από φίλους και συγγενείς των αρρώστων να αξιολογήσουν την αγάπη του πάσχοντος για κάποιες μορφές κωμωδίας, π.χ. τον Mr Bean, το «Υes Minister» ή τις κωμωδίες των Μόντι Πάιθον, αλλά και κάποιες κοινωνικώς απαράδεκτες μορφές χιούμορ. Ολοι απάντησαν ότι είχαν αντιληφθεί κάποια αλλαγή στην αίσθηση του χιούμορ περίπου εννιά χρόνια προτού διαγνωστεί η άνοια.

Οπως διαπιστώθηκε, πολλοί από τους ασθενείς ανέπτυξαν ένα μάλλον «μελανό» χιούμορ και γελούσαν με τραγικά γεγονότα που έβλεπαν στις ειδήσεις ή ακόμη και στην ίδια τους τη ζωή. Επίσης, οι πάσχοντες από άνοια αρέσκονταν περισσότερο σε κωμωδίες τύπου Mr Bean παρά στις σάτιρες όπως το «Yes Minister  


ΠΗΓΗ:
http://www.kathimerini.gr/838237/article/epikairothta/ygeia/endei3h-anoias-h-metavolh-toy-xioymor(accessed 18.11.15).

Sunday, 15 November 2015

Για όσους ακούνε φωνές ή θέλουν να κατανοήσουν αυτή την εμπειρία

Ο κλινικός ψυχολόγος Dr Charlie Harriot-Maitland και οι συνεργάτες από το τμήμα 
Ψυχολογίας του King’s College του Πανεπιστημίου του Λονδίνου έφτιαξαν ένα βίντεο με τίτλο:
 Συμπόνια για τις φωνές, μια ιστορία γενναιότητας και ελπίδας.

https://www.youtube.com/watch?v=VRqI4lxuXAw