Γιατί οι νέοι αυτοτραυματίζονται;

Νέα έρευνα βρήκε ότι ο αυτοτραυματισμός έχει τις ρίζες του στα έντονα συναισθήματα και ότι οι νέοι χρησιμοποιούν τον αυτοτραυματισμό για να εκφράσουν συναισθήματα που νομίζουν ότι πρέπει να κρύψουν.

Ο αυτοτραυματισμός ορίζεται ως η σκόπιμη κακοποίηση του εαυτού μας, αλλά χωρίς την πρόθεση αυτοκτονίας. Τα ευρήματα της έρευνας δείχνουν ότι περίπου το 17% των εφήβων τραυματίζεται από πρόθεση. Τα κορίτσια είναι πιο πιθανό να αρχίσουν να τραυματίζονται σε μικρότερη ηλικία και χρησιμοποιούν πιο σοβαρές μορφές αυτοτραυματισμού. Τα αγόρια είναι πιο πιθανό να τραυματιστούν όταν βρίσκονται υπό την επήρεια ναρκωτικών ουσιών ή αλκοόλη όταν βρίσκονται σε κάποιον κοινωνικό χώρο.

Μια νέα συστηματική ανασκόπηση που δημοσιεύτηκε, εξετάζει τους συγκεκριμένους λόγους για τους οποίους οι νέοι αυτοτραυματίζονται. Ερευνητές από τη Νορβηγία συγκέντρωσαν δεδομένα από 20 μελέτες για τον αυτοτραυματισμό σε εφήβους για να βρουν τους λόγους που ωθούν τους νέους να τραυματίζουν το σώμα τους.

Τα νέα μας ευρήματα δείχνουν ότι τα οι νέοι χρησιμοποιούν τον αυτοτραυματισμό για να εκφράσουν συναισθήματα που νομίζουν ότι πρέπει να κρύψουν, δήλωσε η επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης Line Indrevoll Stanicke, ψυχολόγος στο Πανεπιστήμιο του Όσλο. Ο αυτοτραυματισμός γίνεται ένας τρόπος για να μοιραστούν εκείνα τα δύσκολα συναισθήματα, που πιστεύουν ότι δεν μπορούν να περιγραφούν με λέξεις. Όταν οι έφηβοι πιστεύουν ότι η κοινωνία δεν θέλει να ακούσει για δύσκολα συναισθήματα ή εμπειρίες, μπορεί να αναζητήσουν άλλα μέσα για να τα εκφράσουν, όπως το σώμα τους.
Τέσσερις κύριοι λόγοι που οι έφηβοι βλάπτουν τον εαυτό τους

1. Οι νέοι πιστεύουν ότι ο αυτοτραυματισμός προσφέρει ανακούφιση από τις συναισθηματικές τους δυσκολίες. Περιγράφουν τον αυτοτραυματισμό ως ένα βοηθητικό μέσο για να αισθανθούν καλύτερα για τον εαυτό τους, για να αισθανθούν ζωντανοί ή για να βοηθηθούν να παράξουν θετικά συναισθήματα.

2. Οι αναλυτές βρήκαν ένα πρότυπο εφήβων που προσπαθούν να αποφύγουν ή προσπαθούν να ελέγξουν αρνητικά συναισθήματα όπως ο θυμός και η απογοήτευση.

3. Βρήκαν ότι μερικοί έφηβοι αυτοτραυματίζονται για να αντιμετωπίσουν τα συναισθήματα που δεν πιστεύουν ότι οι άλλοι άνθρωποι θα δεχτούν ή για να προστατεύσουν τους άλλους από τα αρνητικά συναισθήματά τους.

4. Οι αξιολογητές διαπίστωσαν ότι κάποιοι νέοι χρησιμοποιούν τον αυτοτραυματισμό ως τρόπο σύνδεσης με τους άλλους. Συχνά οι νέοι που αυτοτραυματίζονται θα συνδεθούν διαδικτυακά και θα αισθανθούν ότι βρήκαν ανθρώπους που τους καταλαβαίνουν. Αναφορικά με αυτό, μερικοί νέοι αυτοτραυματίζονται ως μία κραυγή για βοήθεια.

Η Janis Whitlock, επιστημονική ερευνήτρια στο Κέντρο Διακρατικών Ερευνών Bronfenbrenner και Διευθύντρια του Ερευνητικού Προγράμματος Cornell για τον Αυτοτραυματισμό και την Αποκατάσταση, υποστηρίζει ότι η νέα ανασκόπηση προσφέρει σημαντική επικύρωση της ιδέας ότι οι νέοι που αυτοτραυματίζονται, το κάνουν για να νιώσουν καλύτερα.

Για πολλούς νέους, ο αυτοτραυματισμός είναι ένας τρόπος για να ξαναβρούν την ισορροπία τους ή για να συνδεθούν με άλλους, αναφέρει. Αποτελεί παρανόηση ότι οι νέοι που αυτοτραυματίζονται θέλουν να δώσουν τέλος στη ζωή τους.

Πηγή:
https://www.psychologynow.gr/arthra-psyxikis-ygeias/psyxikes-diataraxes/aftoktonia/5282-giati-oi-neoi-aftotravmatizontai.html(accessed 29.4.20)

​Γιατί βρίσκουμε κάποιον ελκυστικό;

Πολλές επιστημονικές μελέτες έχουν καταπιαστεί με το θέμα της έλξης ανάμεσα σε δύο ανθρώπους. Είναι επιλογή; Είναι μοιραίο; Είναι συνδυασμός; Γιατί κάποιοι άνθρωποι μας ελκύουν περισσότερο ακόμα και αν δεν είναι ιδιαίτερα εμφανίσιμοι; Είναι απλά θέμα «γούστου»; Τα πιο ενδιαφέροντα ευρήματα των ερευνών που καταπιάστηκαν με τη μελέτη της έλξης συνοψίζονται ως εξής:
Η έλξη δεν είναι μόνο σωματική. Ελκόμαστε από τους άλλους και ανάλογα με τις δεξιότητές τους και τις διαπροσωπικές τους συμπεριφορές.
Μερικές φορές αυτό που θα μας ελκύσει στον άλλον, είναι το ίδιο χαρακτηριστικό που τελικά θα αποτελέσει το λόγο για να τερματιστεί η σχέση. Για παράδειγμα το «διασκεδαστικός» μετατρέπεται σε «χαζός», το «δυνατός» σε «καταπιεστικός», το «αυθόρμητος» σε «απρόβλεπτος» και η λίστα συνεχίζεται. Η διαδικασία ορίζεται ως «μοιραία έλξη» και περιγράφει πως τα χαρακτηριστικά ή οι συμπεριφορές που κάποτε μας «τράβηξαν» στον σύντροφό μας, αργότερα μπορεί να μας απωθήσουν.
Η έλξη όμως είναι και σωματική αφού ακόμα και τα βρέφη προτιμούν να κοιτάζουν «όμορφους» ανθρώπους. Έρευνα έδειξε πως τα μωρά μένουν προσηλωμένα σε μια φωτογραφία για περισσότερο χρόνο, όταν απεικονίζει ελκυστικά πρόσωπα.
Τα αντίθετα δεν έλκονται. Στην πραγματικότητα η ομοιότητα είναι η κινητήριος δύναμη που φέρνει τους ανθρώπους κοντά. Όσο πιο πολλά κοινά έχεις με τον άλλον (κοινωνικοοικονομικό επίπεδο, θρησκεία, ενδιαφέροντα κλπ) τόσο πιο πιθανόν είναι να σε ελκύσει αλλά και να παραμείνεις μαζί του στη σχέση.
Οι άνθρωποι τείνουν να φλερτάρουν και να δημιουργούν σχέσεις με ανθρώπους που είναι εξίσου ελκυστικοί με τους ίδιους (με βάση την αξιολόγηση της εκάστοτε κοινωνίας). Το φαινόμενο περιγράφεται με τον όρο «Matching Hypothesis», που προέρχεται από την Κοινωνική Ψυχολογία, και αποτελεί μια από τις παλαιότερες υποθέσεις για τους λόγους που ελκόμαστε από τον σύντροφό μας.

Θέκλα Βασιλείου

Πηγή:

https://www.askitis.gr/relations/view/%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CF%84%CE%AF-%CE%B2%CF%81%CE%AF%CF%83%CE%BA%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5-%CE%BA%CE%AC%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%BF%CE%BD-%CE%B5%CE%BB%CE%BA%CF%85%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C(accessed 28.4.20)

We’re Not Good At Spotting When Someone Has A False Memory Of Committing A Crime

By Emily Reynolds

Our memories are not always reliable. But sometimes they’re rich, textured and vivid — even if they didn’t happen. Research has suggested false memories often have the descriptive, multisensory elements of real memories, a fact that obviously poses both interesting questions about memory itself and difficulties for those relying on eyewitness encounters for evidence.

But beyond the question of how people remember is another quandary: are we, as observers, able to tell whether someone’s memory is true or false? It’s a question tackled by UCL’s Julia Shaw in a new study published in Frontiers in Psychology — and she finds that not only are we susceptible to having memories planted, we’re not very good at working out when someone else’s memory is false either.

Shaw has worked on false memory and our susceptibility to it before. In 2015, she co-authored a paper that claimed to have successfully implanted false memories of having committed a crime in 70% of participants; these crimes ranged from petty theft to the much more serious assault with a weapon. Videos of these participants recalling true and false memories formed the stimuli for the new work.

(It’s important to note that the findings from Shaw’s 2015 study have been subject to much debate, with some psychologists arguing that the coding scheme used in the study led to wildly inflated results. However, all videos of false memories included in this paper were also classified as false memories in a re-analysis by critics.)

In the first study, 124 participants saw videos of someone recalling both a real and a false memory of events that had (supposedly) happened during their adolescence. In one condition, participants saw the person recalling an emotive false memory (e.g. being attacked by an animal, being bullied or the death of a parent) while in the other condition, the false memory related to committing a crime (e.g. an assault with a weapon). Participants were told before watching the videos that “all, some, or none of the videos” involved memories of real accounts. Afterwards they were told one memory was real and one was false, and were asked to identify which was the false one.

In the second study, participants were shown the same videos — only this time, one set of participants watched the video with sound, one listened just to the audio, and a final set watched the video without audio.

The results suggest that participants are not better than chance at classifying false memories — about 57% of false memories were identified in the first study, and only 44% in the second. Numbers were similar across conditions: criminal false memories were identified 55% of the time in study one and 44% in study two. In study two, accuracy was highest when participants were given video with audio (53% accuracy) and worst with just audio (32%) .

Shaw argues that the study’s results demonstrate that false memories look real to an observer: even though participants knew that one memory was false and one was true, they were still unable to accurately tell the difference.

This could have serious implications for judges, police officers, lawyers and others involved with gathering evidence and interviewing eyewitnesses. Shaw points to judges in particular, who should “never assume they can tell when someone has a false memory … and should consider the entire process to see if there was any risk of contamination of a defendant or witness’ memories.”

The results should almost be beside the point — judges, lawyers and police officers should already try to assume they can’t always tell whether someone’s memory is accurate or not. So it will be interesting to see exactly how these findings are taken by legal and law enforcement officials. Memory, for better or worse, is a key part of evidence; being cautious before we make any firm conclusions about it may be vital to ensuring that evidence is as watertight as possible.

SOURCE:

https://digest.bps.org.uk/2020/04/28/were-not-good-at-spotting-when-someone-has-a-false-memory-of-committing-a-crime/#more-39534(accessed 28.4.20)

your body language may shape who you are

https://www.ted.com/talks/amy_cuddy_your_body_language_may_shape_who_you_are#t-400902

(NOTE: Some of the findings presented in this talk have been referenced in an ongoing debate among social scientists about robustness and reproducibility. Read "Criticisms & updates" below for more details as well as Amy Cuddy's response.) Body language affects how others see us, but it may also change how we see ourselves. Social psychologist Amy Cuddy argues that "power posing" -- standing in a posture of confidence, even when we don't feel confident -- can boost feelings of confidence, and might have an impact on our chances for success.

The gift and power of emotional courage

https://www.ted.com/talks/susan_david_the_gift_and_power_of_emotional_courage?language=en

Psychologist Susan David shares how the way we deal with our emotions shapes everything that matters: our actions, careers, relationships, health and happiness. In this deeply moving, humorous and potentially life-changing talk, she challenges a culture that prizes positivity over emotional truth and discusses the powerful strategies of emotional agility. A talk to share.