Struggling To Stick To A Workout Routine? Copying Your Friends Might Help

By Emily Reynolds

Keeping to goals or new habits is not easy — so much so that there’s a cottage industry of life coaches, motivational speakers and stationery companies offering you tricks, hints, motivational journals and other products apparently designed to keep you on the straight and narrow.

But there might be an easier — and considerably cheaper — way of doing things. Rather than trying to motivate ourselves alone, Katie S. Mehr and colleagues from the University of Pennsylvania argue in the Journal of the Association for Consumer Research, copying the strategies that our friends use may provide us with some much needed drive.



The team asked 1,028 participants, all of whom said they wanted to exercise more, how many hours they’d spent exercising in the previous week, before randomly assigning them to one of three conditions.

Participants in the “copy-paste” condition were asked to pay attention to how people they knew motivated themselves to work out, and were told they could ask them directly for strategies and tips. Those in the “quasi-yoked” control condition were told that the research team would “help [them] learn about an effective hack or strategy that motivates people to exercise” — no mention of friends. In another, simple control condition, there was no message.

Two days later, participants completed a second survey, describing what strategies they planned to use in the next week to exercise more. More specifically, those in the copy-paste condition were asked to summarise the strategy they’d copied from a friend, while those in the quasi-yoked condition were provided with one of 358 exercise strategies another participant had copy-pasted in a pilot study.

Finally, a week after the second survey, participants in all conditions were asked how many hours they had spent exercising in the last week and how motivated they had felt to exercise on a scale of one to five.

Those in the copy-paste condition — that is, those who had copied their friends’ fitness strategies — spent significantly more time exercising than those in the simple control (55.8 more minutes on average) and quasi-yoked control condition (32.5 more minutes). They were also more motivated to exercise.

What made copy-paste prompts so effective? To figure this out, the team also asked participants nine questions about the strategies they used, such as how useful, new or appealing the strategies were, and how committed they felt to them. The team found that, compared to the quasi-yoked condition, those in the copy-paste condition found the strategies more useful, were more committed to them, and had more social interactions with others who exercise — and these differences could explain why these participants in turn spent more time exercising.

This makes sense: general advice about exercise or habit-forming may not particularly resonate with someone, while finding appealing strategies from one’s own social circle could be more personally relevant. Further research could look at the nature of the strategies participants “copied and pasted” from their friends: is the motivation of seeking and applying strategies from friends enough to keep somebody interested in their new habit, or do particular types of strategy work better or worse?

Whether copy-paste strategies would work in the long-term is also not yet clear — it’s easy to start a new lifestyle with good intentions and high levels of motivation, but not so easy to keep it up. If you’re looking to change a habit, however, you could do a lot worse than looking to a friend for advice.

SOURCE:

https://digest.bps.org.uk/2020/06/11/struggling-to-stick-to-a-workout-routine-copying-your-friends-might-help/(accessed 16.6.20)

Young Children Believe Intervening In Antisocial Behaviour Is A Universal Duty. Adults Don’t

By Emily Reynolds

When witnessing harmful behaviour, most of us hope for intervention of some kind: if we see someone receiving abuse on public transport, for example, it’s likely we want to see some action taken.

Who we want to intervene in such acts, however, is more divisive. Some believe social norms should be enforced by authorities, whilst others stress that responsibility should be shared amongst us all. An interesting example of this is the discussion around policing, with abolitionists arguing that much of the work done by the police would be better led by communities themselves.

Our politics may inform our stance — and according to a new study in Cognition from Julia Marshall and colleagues at Yale University, so might our age. The team finds that older children and adults tend to see norm enforcement as the responsibility of authorities, while younger children see that duty as universal.

In the first study, a group of 84 four-to-seven-year-olds and 36 adults were presented with a scenario in which an authority figure — a parent or teacher — and an ordinary person witnessed teasing. In one story, someone was teased in a park in front of two witnesses: the transgressor’s mother and someone walking in the park. In the other, set in a school, the teasing was seen by a teacher and by another student in the class. All characters were adults or teenagers.

After seeing the scenarios, both groups were asked questions about how obligated each witness was to do something about the teasing. First, they were asked expectation questions: how likely they felt the authority and peer figures were to intervene. Next were obligation questions, measuring whether the participant felt each figure had a duty to take action. Finally, forced obligation questions asked which of the two figures was more obligated to act.

Results suggested that adults considered the authority figure more obligated to intervene (in fact, they tended to believe that the other bystander did not have a duty to intervene). Older children showed a similar response. And while younger participants also believed authority figures had the greatest obligation, they felt that peers had more of a duty to intervene than did older children or adults — that is, they seemed to believe obligation was more of a universal duty. Children of all ages also expected authorities to intervene, but as they got older became less sure that peers would do so too.

A second study introduced the idea of punishment. A total of 148 children and 40 adults were shown two sets of stories, which depicted someone being teased in a park or at a school. In one version of the stories, the perpetrator’s parent or a teacher was the only witness; in the other, the witness was a peer. The participants answered the same expectation, obligation and forced obligation questions, this time focused on the duty of the witness to punish the perpetrator (e.g. “Do you think this person … has to get Jessica in trouble for saying something mean?”).

As in the first study, adult participants believed the authority figure was more obligated to punish than the peer. This was also the case for older children — but while four-year-olds also felt authority figures were obligated to help, they again felt that peers also had a duty to step in.

It seems, therefore, that young children have broader beliefs about who is obligated to intervene in unpleasant situations. But this isn’t because they don’t understand the difference in power between authority figures and average onlookers, the team argues. Instead, the authors suggest that expecting or valuing community or peer intervention is universal, but that certain cultures — like that of the United States where this study took place — end up replacing these “default” beliefs with deference to authority.

Future work which looks at the same factors across cultures could clarify how universal these changes are during child development — and what cultural and interpersonal factors lead to such changes.

SOURCE:

https://digest.bps.org.uk/2020/06/08/young-children-believe-intervening-in-antisocial-behaviour-is-a-universal-duty-adults-dont/#more-39742(accessed 9.6.20)

Women Are More Likely Than Men To Be Told “White Lies” In Performance Reviews

By Emily Reynolds

It’s not uncommon to tell a white lie at work: why you took a slightly too-long lunch break or how much you’ve really done on that big project. Often, white lies are socially useful — telling someone that you like what they’re wearing is probably a kinder option than admitting that you hate it, for example.

When it comes to performance reviews, however, white lies are less beneficial. The whole point of such a review is to help improve how someone is working and identify and mitigate potential problems, so lying defeats the object. And according to a new study from Cornell University’s Lily Jampol and Vivian Zayas, published in Personality and Social Psychology Bulletin, it’s women who most often bear the brunt of untruthful performance reviews.

To build on previous research suggesting that women and men receive different kinds of performance evaluations, the team recruited 182 participants who read a hypothetical scenario in which a manager was giving feedback to an underperforming employee. They learnt that the manager had six feedback options to choose from, ranging from the most truthful and harshest statement (which most closely matched the manager’s actual evaluation of the employee’s poor performance), to the nicest but least truthful statement. Participants were randomly assigned to one of six conditions in which they saw a check mark next to the feedback that was actually given.

Participants then guessed whether the employee was male or female, and were asked to indicate what the manager’s perceptions were of the worker’s warmth, sincerity, confidence and competence. They also rated how likely the manager would be to assign an important task to the employee in the future.

As expected, participants tended to assume that employees shown less accurate but kinder feedback were women: two-thirds of participants believed that an employee given the least truthful but nicest evaluation was a woman, for instance, while just 7% thought that an employee given the most truthful and harshest feedback was female. Results also suggested some stereotyping around gender and traits: those who believed the employee was a woman also believed that the manager perceived her to be less confident, and as feedback got kinder and less accurate were more likely to assume the manager perceived her as warm.

A second study looked at whether people would actually be more likely to tell white lies to under-performing women than under-performing men. First, 66 participants read and rated two mediocre essays they were told had just been written by a pair of students participating remotely (in actual fact, there were no real writers taking part). Initially, participants evaluated these essays from 0 to 100% on dimensions like “focus” and “logic”, providing feedback only to the researchers.

At this point, the first names of each writer were revealed: Sarah and Andrew. Participants were then asked to provide ratings directly to each writer, and give some feedback, which independent coders rated on positivity and constructiveness. Participants also rated the writers on warmth, competence and future ability, and indicated what percentage of the truth they believed they had told Sarah or Andrew.

Mirroring results from the first study, participants were more likely to tell white lies to the writer they believed was a woman, with participants giving Sarah more favourable evaluations during the second phase of the experiment than during the first. Participants rating Andrew showed no difference in evaluation. Feedback for Sarah was also more positive than feedback for Andrew. Interestingly, the majority of participants (65%) were aware of having told white lies, but also reported that they gave equally truthful feedback to Sarah and Andrew, suggesting a lack of awareness of the gendered dimension.

Given the biases many women still face in the workplace, the results seem counterintuitive – surely women are rated less kindly than male colleagues? The team argues that gender stereotypes are at play here. Women are often perceived as less confident than their male counterparts, as this study showed. A manager may therefore decide to lie because they believe they will be boosting a female employee’s low confidence. Another suggestion is that women are still seen as a low-powered group: criticism, therefore, may be perceived as needless denigration.

Either way, such “benevolent sexism” is not helpful. Though on the surface a kinder performance evaluation may seem positive, it may be holding women back, failing to explain how they could improve at work. It can also feed into ideas that women are inferior or subordinate to men and therefore need protecting.

Whereas other parts of HR or management processes have used techniques such as blind hiring to remove bias, it’s harder to see what kinds of adaptations could be made to tackle these tendencies – you can’t give blind performance evaluations, after all. Understanding more about how women experience benevolent and non-benevolent sexism is a start, but there’s much more work to be done to eradicate many obstacles in their way.

SOURCE:

https://digest.bps.org.uk/2020/06/02/women-are-more-likely-than-men-to-be-told-white-lies-in-performance-reviews/#more-39708(accessed 3.6.20)

6 λόγοι να χαρίσετε ένα αδελφάκι στο μοναχοπαίδι σας

"

Μήπως έχετε ήδη ένα υπέροχο παιδί και συλλογίζεστε διαρκώς το αν και το πότε θα μεγαλώσετε κι άλλο την οικογένεια; Σταματήστε τώρα να το αναλύετε και μην βασανίζεστε άλλο, αφού, αν αφήσετε στην άκρη τα εύλογα άγχη που αντιμετωπίζει κάθε γονιός, το σπιτικό σας μόνο πιο χαρούμενο μπορεί να γίνει με ακόμη ένα ζουζούνι να τρέχει εδώ κι εκεί. Και το μοναχοπαίδι σας θα είναι διπλά ευτυχισμένο και θα σας ευγνωμονεί για πάντα γι’ αυτό το υπέροχο δώρο που θα του έχετε χαρίσει. Αν το σκέφτεστε ακόμη, αυτά τα 6 σημεία ίσως σας βοηθήσουν να αποφασίσετε.
Θα αποκτήσει ένα φίλο για πάντα

Και να μεγαλώσει μόνο του, το μοναχοπαίδι σας δεν πρόκειται να μείνει χωρίς φίλους και μάλιστα καρδιακούς. Αλλά με το αδερφάκι του θα είναι πολύ διαφορετικά και η σχέση τους δεν θα είναι σαν καμία άλλη. Θα μεγαλώσουν μαζί, θα μοιραστούν τις πιο υπέροχες στιγμές τους και θα ξέρουν τα πάντα το ένα για το άλλο. Και θα είναι αχώριστα για μια ζωή, αφού θα τα ενώνει ο πιο σημαντικός δεσμός, ο αδελφικός.
Θα έχει πάντα παρέα

Όσοι είναι μοναχοπαίδια, θυμούνται σίγουρα εκείνα τα μακρινά ταξίδια με το αυτοκίνητο που πέθαιναν από τη βαρεμάρα στην πίσω θέση. Λοιπόν, με ένα αδερφάκι το μοναχοπαίδι σας δεν θα χρειαστεί ποτέ να περάσει αυτήν την απαιτητική δοκιμασία, αφού θα έχει πάντα κάποιον για να πειράζονται και να φαντάζονται διάφορους τρόπους να σκοτώσουν την ώρα τους στο αυτοκίνητο. Όχι μόνο στα ταξίδια φυσικά, αλλά και στο σπίτι, στο χωριό και παντού!


Θα γίνει πιο υπεύθυνο

Από τη στιγμή που αποκτά μικρότερο αδερφάκι, ένα παιδί αποκτά σταδιακά και την αίσθηση ότι, ως μεγαλύτερο, πρέπει να είναι παράδειγμα για εκείνο, να το προσέχει και να το φροντίζει. Αμέσως, γίνεται η προέκταση της γονεϊκής μέριμνας, ωριμάζει γρηγορότερα και γίνεται πιο υπεύθυνο. Όχι ότι τα μοναχοπαίδια δεν γίνονται υπεύθυνοι ενήλικες, αλλά είναι αλλιώτικο να καλλιεργείται η υπευθυνότητα μέσα από αληθινές ευθύνες και εμπειρίες.
Θα μάθει να μοιράζεται όσα έχει

Όταν ένα παιδί είναι το μοναδικό της οικογένειας απολαμβάνει εκ των πραγμάτων μια αποκλειστικότητα που είναι στο χέρι των γονιών το αν θα γίνει επιζήμια ή όχι για τον χαρακτήρα του. Με ένα αδερφάκι στο σπίτι, όμως, ένα παιδί μαθαίνει από νωρίς πως ούτε τα παιχνίδια, ούτε η προσοχή και η φροντίδα των γονιών είναι μόνο για εκείνο. Και μαθαίνει να μοιράζεται όσα έχει και να δίνει όσα δεν χρειάζεται.
Το σπίτι θα γεμίσει γέλια και φωνές (και τσιρίδες)

Εντάξει, είναι αλήθεια ότι και ένα παιδί φτάνει να γεμίσει το σπίτι χαρά, γέλια και εκείνη την παιδική ξεγνοιασιά που τόσο πολύ μας χαλαρώνει κι εμάς. Φανταστείτε, λοιπόν, όλη αυτή την έκρηξη ευτυχίας και πολλαπλασιάστε την επί 2... κι ύστερα, αν πάρετε φόρα, επί 3. Το σπίτι σας δεν θα είναι ποτέ πια ήσυχο ή τακτοποιημένο, θα είναι όμως ολοζώντανο και γεμάτο ενέργεια, χαρά και παιδικό αυθορμητισμό.
Είναι το καλύτερο δώρο που θα του έχετε κάνει ποτέ

Τα παιδιά λατρεύουν τα δώρα και είναι σίγουρο ότι το μοναχοπαίδι σας θα έχει την ευκαιρία να δεχτεί πολλά δώρα στη ζωή του, από συγγενείς και φίλους, και φυσικά από εσάς. Εσείς όμως έχετε τη δυνατότητα να του κάνετε το καλύτερο δώρο που θα μπορούσε να λάβει ποτέ. Ένα υπέροχο αδερφάκι με το οποίο θα μοιραστεί τις πιο ευτυχισμένες οικογνειακές στιγμές και ως γνωστόν: η ευτυχία που μοιράζεται είναι διπλή!

ΠΗΓΗ:

https://www.msn.com/el-gr/lifestyle/family/6-λόγοι-να-χαρίσετε-ένα-αδελφάκι-στο-μοναχοπαίδι-σας/ar-BB14RgZA?ocid=spartanntp(accessed 1.6.20)

Αγχώδεις διαταραχές - Φοβίες και σεξουαλικότητα

Το άγχος είναι μία δυσάρεστη κατάσταση και ανησυχία, όπου το άτομο απορρυθμίζεται και δεν μπορεί να λειτουργήσει, να χαρεί και να ζήσει θετικά ότι συμβαίνει στη ζωή του. Δεδομένου, ότι το άγχος έχει δημιουργικό χαρακτήρα και χτίζει τις προσδοκίες της ανθρώπινης ζωής, γίνεται παθολογικό, όταν δηλητηριάζει την δημιουργικότητα του ανθρώπου.

Οι αγχώδεις διαταραχές είναι μια ομάδα ψυχικών διαταραχών, που χαρακτηρίζονται από συναισθήματα αγωνίας και φόβου. Το άγχος είναι μια ανησυχία για γεγονότα που εκλαμβάνονται ως απειλητικά και πρόκειται να συμβούν στο μέλλον, ενώ ο φόβος είναι μια αντίδραση σε άμεσα ερεθίσματα που απειλούν το άτομο. Το άγχος συνοδεύεται από έντονη διέγερση του νευρικού συστήματος με την πηγή του άγχους να είναι είτε άγνωστη, είτε μικρής έντασης συγκριτικά με την αντίδραση που προκαλεί. Ο φόβος από την άλλη, προκαλεί σύσπαση των μυών και προετοιμασία του ατόμου για μυϊκή δραστηριότητα (fight or flight) ως απάντηση στην απειλή.

Τα συναισθήματα αυτά μπορούν να προκαλέσουν και έντονα σωματικά συμπτώματα, όπως είναι η ταχυπαλμία, η εφίδρωση και η στομαχική δυσφορία. Το άτομο τείνει συχνά να αποφεύγει καταστάσεις ή αντικείμενα, καθοδηγούμενο από το άγχος του, με αποτέλεσμα η επαγγελματική, οικογενειακή και κοινωνική του ζωή να διαταράσσονται σε σημαντικό βαθμό.

Μια άλλη ψυχική κατάσταση που συνδέει το άγχος και τον φόβο, είναι το στρες. Ουσιαστικά είναι η σωματική και ψυχική διέγερση του ατόμου μπροστά σε συνθήκες δυσάρεστες και έντονα δυσφορικές που η απάντηση έρχεται με πληθώρα σωματικών και ψυχικών αντιδράσεων. Συγκεκριμένα, ο άνθρωπος στη λειτουργικότητά του θωρακίζεται από το αυτόνομο νευρικό σύστημα με τους δύο άξονες που το αποτελούν, δηλαδή: το συμπαθητικό και το παρασυμπαθητικό. Το στρες εγκλωβίζεται και παράγεται σε ένα φαύλο κύκλο εξωγενών και ενδογενών ερεθισμάτων που ενεργοποιούνται τα δύο αυτά συστήματα προκαλώντας αρκετές σωματικές και ψυχικές εκδηλώσεις. Υπάρχουν άνθρωποι που ενεργοποιούν πιο εύκολα το αυτόνομο νευρικό σύστημα κάτω από συνθήκες στρες και βιώνουν πιο έντονα τις ψυχοσωματικές επιδράσεις αυτής της αντίδρασης.

Στη ψυχιατρική υπάρχει η διάγνωση του μετατραυματικού στρες που αναλύεται στην οξεία αντίδραση του ανθρώπου μπροστά σε μια επώδυνη ψυχική ή σωματική κατάσταση που γίνεται δυσλειτουργική η ζωή του, κουβαλώντας το «τραύμα» για μεγάλο χρονικό διάστημα ή και εφ’ όρου ζωής, προκαλώντας δυσκολία προσαρμογής και αδυναμία στη συνέχεια, βγαίνοντας μπροστά ως αρνητική εμπειρία, σε κάθε βήμα της επόμενης μέρας του (π.χ. βιασμός).

Κλασσικά συμπτώματα που καθηλώνουν τον άνθρωπο στην καθημερινότητά του κάτω από συνθήκες ψυχοκινητικής διέγερσης ή σωματικής ανισορροπίας είναι: ταχυκαρδία, εφίδρωση, αύξηση της συχνότητας της ούρησης, διάχυτοι νευρομυϊκοί πόνοι, κεφαλαλγίες, δυσφορία της αναπνοής, αίσθημα ζάλης και αστάθεια, φόβο της καρδιακής λειτουργίας και άλλα πολλά που αποτυπώνουν την έντονη αντίδραση μπροστά σε πιθανό δυσφορικό αίσθημα φόβου και θυμού που η σκέψη παράγει και το σώμα απαντά. Και οι τρεις δείκτες, άγχος, φόβος, στρες, εκφράζονται σε ανθρώπους που δεν θεωρούνται ψυχικά άρρωστοι. Εάν όμως παραχθεί έντονη συμπτωματολογία απορρύθμισης και το άτομο υποφέρει ή αποδιοργανώνεται στην καθημερινότητά του, οδηγείται σε ψυχοσωματική νόσο (π.χ. διαταραχές ύπνου, αρρυθμίες, διαταραχές του πεπτικού συστήματος και πλήθος σωματικών νοσημάτων που εμπλέκονται με αρκετές φαρμακευτικές αγωγές, χωρίς αρχή και τέλος).



Επιδημιολογία





Οι αγχώδεις διαταραχές είναι οι συνηθέστερες ψυχιατρικές διαταραχές και επηρεάζουν περίπου το 13,6% έως 28,8% των ενηλίκων κατά τη διάρκεια ζωής τους.
Οι γυναίκες προσβάλλονται δύο φορές πιο συχνά από ό,τι οι άνδρες
Συγκαταλέγονται μεταξύ των ψυχιατρικών διαταραχών με το μεγαλύτερο επιπολασμό



Αιτιολογία





Η αιτιολογία των διαταραχών άγχους είναι ένας συνδυασμός γενετικών και περιβαλλοντικών παραγόντων. Βασικοί παράγοντες κινδύνου είναι:
η παιδική κακοποίηση
η κοινωνική σύγκριση και αλληλεπίδραση των εφήβων
η υπερβολική κατανάλωση καφεΐνης, αλκοόλ και βενζοδιαζεπινών
η παρουσία ψυχικών διαταραχών στο οικογενειακό ιστορικό
τα στρεσσογόνα γεγονότα ζωής (οικονομικά, σωματική νόσος, διαζύγιο, πένθος)
ορμονικοί παράγοντες (υπερθυρεοειδισμός)



Κλινικές εικόνες




Διαταραχή άγχους αποχωρισμού
το υπερβολικό συναίσθημα άγχους και ανησυχίας, που νιώθει κάποιος όταν απομακρύνεται από ένα συγκεκριμένο πρόσωπο ή τόπο
το άτομο έχει συχνές σκέψεις ότι κοντινά του πρόσωπα θα πάθουν κακό ή εκείνο μπορεί να χαθεί ή να απαχθεί αν απομακρυνθεί από αυτά
το άτομο προβάλλει αντίσταση στο να φύγει από το σπίτι του, να κοιμηθεί εκτός ή να μεταφερθεί σε άλλο χώρο
μπορεί να έχει εφιάλτες με περιεχόμενο την απομάκρυνση, πονοκεφάλους, ναυτία ή και τάση για έμετο.
Εμφανίζεται περίπου στο 7% των ενηλίκων και στο 4% των παιδιών
Επιλεκτική αλαλία
Το άτομο δεν εκφέρει την άποψη του μπροστά σε συγκεκριμένες καταστάσεις ή σε συγκεκριμένα πρόσωπα παρά το γεγονός ότι έχει τη δυνατότητα να το κάνει
Εμφανίζεται κυρίως σε παιδιά και παρουσιάζεται πριν την ηλικία των 5 ετών
Κεντρικό ρόλο στην εμφάνιση της διαταραχής παίζει η προσωπικότητα και η στάση των γονέων.
Συνυπάρχει συχνά με την υπερβολική συστολή και το κοινωνικό άγχος, ενώ περίπου το 1% των ανθρώπων παγκοσμίως αναμένεται να επηρεαστούν από αυτή.
Ειδική φοβία (αίμα, ενέσεις και μεταγγίσεις, τραύμα, ιατρική περίθαλψη)
Αποτελούν τη μεγαλύτερη ενιαία κατηγορία αγχωδών διαταραχών
Πρόκειται για το συναίσθημα του πανικού, που κατακλύζει το άτομο, όταν έρχεται αντιμέτωπο με ένα συγκεκριμένο ερέθισμα ή κατάσταση.
Το άτομο παρουσιάζει έντονες φοβικές αντιδράσεις ή αποφυγή κάθε φορά που εμφανίζεται το συγκεκριμένο αντικείμενο για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα.
Δεν μπορεί να διαχειριστεί το άγχος αυτό με αποτέλεσμα να δυσφορεί αλλά και να υπολειτουργεί.
Υπολογίζεται ότι περίπου το 5-12% του πληθυσμού παγκοσμίως πάσχει από αυτή τη διαταραχή.
Κοινωνική αγχώδης διαταραχή (κοινωνική φοβία)
Τα άτομα βιώνουν έντονο φόβο ή άγχος για μια ή και περισσότερες κοινωνικές καταστάσεις στις οποίες το άτομο μπορεί να παρακολουθείται από άλλους
Πρόκειται για τον επίμονο φόβο του ατόμου μήπως δεχθεί κριτική, ταπεινωθεί ή νιώσει αμηχανία μπροστά σε μία δημόσια κοινωνική αλληλεπίδραση
Συνήθως, η κοινωνική φοβία συνοδεύεται και από έντονα σωματικά συμπτώματα (κοκκίνισμα, εφίδρωση, δυσκολία στην άρθρωση)
Διαταραχή πανικού
Το άτομο βιώνει επαναλαμβανόμενα επεισόδια έντονου τρόμου και ανησυχίας, που συνήθως συνοδεύονται και από σωματικά συμπτώματα (τρέμουλο, σύγχυση της σκέψης, ζαλάδα, ναυτία, δυσκολία στην αναπνοή, αποπραγματοποίηση)
Η διάρκεια τους κυμαίνεται από μερικά λεπτά έως αρκετές ώρες.
Πολύ συχνά το άτομο εμφανίζει προσβολές πανικού κατά τη διάρκεια της νύχτας.
Ο φόβος της επανάληψης τους κάνει το άτομο να αποφεύγει τις κοινωνικές αλληλεπιδράσεις και να αναπτύσσει κοινωνική φοβία ή και αγοραφοβία.
Αγοραφοβία
Η αγοραφοβία συμβολίζει την ανάγκη του ατόμου να γνωρίζει, ότι διαθέτει ένα δρόμο διαφυγής ή ότι μπορεί να αναζητήσει τη βοήθεια κάποιου για να σωθεί, κυρίως όταν βρίσκεται στο εσωτερικό κλειστών χώρων ή σε περιβάλλον που εκλαμβάνει ως απειλητικό.
Τέτοιες καταστάσεις μπορεί να είναι η χρήση μεταφορικών μέσων, εξωτερικοί ή εσωτερικοί χώροι, το να περιμένει στην ουρά ή να βρίσκεται ανάμεσα σε πλήθος, το να είναι εκτός σπιτιού μόνος/η.
Κοινό σύμπτωμα, είναι η ανάγκη του ατόμου να εντοπίζει μία πόρτα ή κάποια άλλη πιθανή οδό διαφυγής οπουδήποτε και αν βρίσκεται.
Γενικευμένη αγχώδης διαταραχή
Μακροχρόνια αίσθηση γενικευμένης ανησυχίας, που δεν μπορεί να αποδοθεί σε κάποιο συγκεκριμένο αντικείμενο ή κατάσταση
Συνοδεύεται από τρία ή περισσότερα από τα ακόλουθα συμπτώματα:
έντονη ανησυχία,
κόπωση,
προβλήματα συγκέντρωσης,
ευερεθιστότητα,
ένταση στους μύες
διαταραχές στον ύπνο
Χαρακτηριστική εικόνα είναι ένας άνθρωπος που αγχώνεται για καθημερινά απλά πράγματα όπως καταστάσεις στη δουλεία, στο σπίτι ή στην οικογένεια με αποτέλεσμα αυτό να δημιουργεί αίσθημα κόπωσης
Αγχώδης διαταραχή αποδιδόμενη στη χρήση φαρμάκων / ουσιών
Εμφανίζεται κάθε φορά που το άτομο λαμβάνει μια φαρμακευτική ουσία
Τα συμπτώματα άγχους δεν πρέπει να προϋπάρχουν της χρήσης της ουσίας
η ουσία πρέπει να είναι γνωστή για τη δυνατότητα της να προκαλεί συμπτώματα πανικού στο άτομο που θα εκτεθεί σε αυτή
Αγχώδης διαταραχή οφειλόμενη σε άλλη Ιατρική Κατάσταση
Άλλες κατηγορίες προσδιοριζόμενων αγχωδών διαταραχών
Απροσδιόριστη αγχώδης διαταραχή



Διαφοροδιάγνωση





Για να διαγνωστεί ένα άτομο με μία αγχώδη φοβική διαταραχή θα πρέπει να βιώνει επαναλαμβανόμενα συμπτώματα στρες και φόβου, σχετικά με ένα συγκεκριμένο ερέθισμα ή μία κατάσταση, για τουλάχιστον έξι μήνες, και το γεγονός αυτό, να επηρεάζει σε πολύ σημαντικό βαθμό την καθημερινή του λειτουργικότητα. Σε κάθε περίπτωση, η διάγνωση μιας διαταραχής άγχους προϋποθέτει τον αποκλεισμό μίας συγκεκριμένης οργανικής αιτιολογίας. Επίσης, πολλά φάρμακα μπορούν να προκαλέσουν ή να επιδεινώσουν το άγχος (π.β., καφεΐνη, καπνός, κοκαΐνη και αμφεταμίνες). Τέλος, οι αγχώδεις διαταραχές εμφανίζουν υψηλή συννοσηρότητα με ορισμένες διακριτές ψυχικές διαταραχές, όπως είναι η μείζον καταθλιπτική διαταραχή, οι διαταραχές προσωπικότητας και η διαταραχή χρήσης ουσιών.



Αγχώδεις διαταραχές-φοβίες και σεξουαλικότητα





Πολλές μελέτες έχουν κατά καιρούς δείξει την μεγάλη συσχέτιση ανάμεσα στο άγχος και την σεξουαλικότητα του ατόμου. Η ένταση που βιώνουν καθημερινά τόσο οι άνδρες όσο και οι γυναίκες μεταφέρεται συχνά από την καθημερινότητα στο σπίτι. Ίσως το στρες, το έντονο άγχος, οι απαιτητικοί και κουραστικοί ρυθμοί που απαιτεί η σύγχρονη καθημερινότητα, να είναι οι σημαντικότεροι παράγοντες που συμβάλλουν στη μείωση της σεξουαλικής επιθυμίας.

Επιπλέον, έντονο είναι το άγχος και για την ίδια τη σεξουαλική επαφή, κάτι που φαίνεται να απασχολεί κυρίως τους άνδρες. Ένα πολύ μεγάλο μέρος του ανδρικού πληθυσμού πριν, αλλά και κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής πράξης απασχολεί το μυαλό του με σκέψεις και ερωτήματα για το πόσο «καλά μπορεί να τα καταφέρει». Ο άνδρας ανησυχεί για τη σεξουαλική του εικόνα και το σεξουαλικό του ρόλο βιώνοντας το άγχος επίδοσης για το πόσο καλός εραστής θα φανεί στα μάτια της συντρόφου του. Αναπάντητα ερωτήματα απασχολούν τη σκέψη του και τον εμποδίζουν να απολαύσει το σεξ. Άγχος για την απόκτηση στύσης, άγχος για τη διατήρηση στύσης, άγχος για την ικανοποίηση της συντρόφου, άγχος για το μέγεθος του πέους, είναι μερικές μόνο από τις σκέψεις που κάνει το άτομο και συνδέονται τόσο με την ανάπτυξη όσο και με τη διατήρηση κάποιας σεξουαλικής δυσλειτουργίας.

Πολλές μελέτες έχουν δείξει, πως το έντονο άγχος, συνδέεται, προκαλεί και συντηρεί προβλήματα στύσης και πρόωρης εκσπερμάτισης στους άνδρες. Το άγχος για τη σεξουαλική λειτουργία δημιουργεί έντονη πίεση στο άτομο και η εμφάνιση κάποιας σεξουαλικής δυσλειτουργίας συνοδεύεται από ακόμη μεγαλύτερο άγχος, το οποίο επιδεινώνει περισσότερο την ψυχική κατάσταση του ατόμου και κατά συνέπεια και το πρόβλημα. Δημιουργείται ένας «φαύλος κύκλος» αρνητικών σκέψεων, υποθέσεων και ενοχών, όπου το άγχος προκαλεί κάποια σεξουαλική δυσλειτουργία, αυτή προκαλεί μεγαλύτερο άγχος και έτσι η σεξουαλική δυσλειτουργία επιδεινώνεται κάνοντας το άτομο να υποφέρει ακόμα πιο πολύ.

Η ομοφοβία, ως όρος εισήχθη το 1969 και αναφέρεται στο μίσος και τη μισαλλοδοξία για τους ομοφυλόφιλους άνδρες και γυναίκες, καθώς και στον παράλογο φόβο για στενή επαφή μαζί τους. Έκτοτε έχει γίνει αντικείμενο μελέτης σε πολλές έρευνες το κατά πόσο η ομοφοβία, ως αντίληψη και ιδεολογία, έχει προεκτάσεις και στην ψυχική υγεία του ατόμου. Ορισμένα από τα συμπεράσματα των επιστημόνων είναι τα εξής:
Όσο καλύτερη είναι η ψυχική υγεία ενός ατόμου, τόσο λιγότερες πιθανότητες υπάρχουν να είναι ομοφοβικό.
Άτομα με φοβική και αποφευκτική συμπεριφορά, παρουσιάζονται σημαντικά πιο ομοφοβικά σε σχέση με εκείνα που ένιωθαν ασφαλή στις στενές σχέσεις.
Τα υψηλά επίπεδα εχθρότητας και θυμού μετρούμενα ως ενδείξεις ψυχωτισμού, συνδέονται με την ομοφοβία



Θεραπεία





Οι περισσότερες κατηγορίες αγχωδών διαταραχών και φοβιών σήμερα θεραπεύονται. Η προτεινόμενη θεραπεία περιλαμβάνει:
Φαρμακευτική αντιμετώπιση
Ψυχοθεραπευτική προσέγγιση

Σε επίπεδο φαρμακοθεραπείας, η χορήγηση αντικαταθλιπτικών έχει φανεί, πως ανακουφίζει τους ασθενείς από τα ενοχλητικά συμπτώματα και τους βοηθά να επανακτήσουν άμεσα τη λειτουργικότητα τους.

Συγχρόνως, η παροχή συμβουλευτικής ψυχοθεραπείας με γνωσιακό συμπεριφορικό προσανατολισμό έχει αποδειχθεί ιδιαίτερα αποτελεσματική μέχρι σήμερα για τα άτομα που πάσχουν από αγχώδεις διαταραχές.

ΠΗΓΗ:

https://www.askitis.gr/services/view/αγχώδεις-διαταραχές-φοβίες(accessed 1.6.20)