Η άρνηση στη πρόσληψη φαρμάκων ασθενών με ψυχωσική συνδρομή

Η σχιζοφρένεια και τα παραληρητικά συμπτώματα είναι από τις πλέον συνηθισμένες κλινικές εικόνες στο σύνολο των ψυχιατρικών ασθενών. Παρότι σαν ασθένεια είναι παρεξηγημένη και προκαλεί φόβο στο άκουσμα της, η σχιζοφρένεια είναι από τις πιο συχνές και ευρέως διαδεδομένες παθήσεις και εφόσον αντιμετωπιστεί εγκαίρως και αποτελεσματικά έχει θα λέγαμε μια καλή πρόγνωση για το μέλλον και τη ζωή του ασθενούς και της οικογένειας του.
Συμπτώματα στη σχιζοφρένεια

Τα συμπτώματα της σχιζοφρένειας ποικίλουν όμως, έχουν ως βάση τη διαστρεβλωμένη αντίληψη για τη πραγματικότητα και περιλαμβάνουν μια μεγάλη ποικιλία σε ψευδαισθησιακές ιδέες, παραισθησιακές εμπειρίες, άκουσμα φωνών και περίεργων ήχων, ένα αίσθημα γενικής καχυποψίας και ανάλογα με τον τύπο της πάθησης συχνά περιλαμβάνουν ιδέες καταδίωξης και περίεργες συνδέσεις ως προς τη πραγματικότητα.
Φαρμακευτική αγωγή και Ψυχωσική συνδρομή

Η λήψη φαρμακευτικής αγωγής στις περιπτώσεις αυτές κρίνεται απαραίτητη και φυσικά η ψυχοθεραπεία που θα βοηθήσει στην ψυχική οργάνωση και επανένταξη του ατόμου στο κοινωνικό σύνολο.

Πολύ συχνά όμως οι ασθενείς με παρόμοια συμπτώματα αρνούνται κατηγορηματικά τη λήψη φαρμακευτικής αγωγής και ειδικά στις περιπτώσεις που η καχυποψία και ο παρανοειδής ιδεασμός έχουν το κύριο λόγο οπότε το περιβάλλον θεωρείται εχθρικό και δε μπορεί να προκύψει εμπιστοσύνη και καθοδήγηση. Στη περίπτωση που το άτομο αδυνατεί να δεχτεί την οποιαδήποτε παρέμβαση και λήψη αγωγής τότε μέλημα του ψυχιάτρου και του ψυχοθεραπευτή είναι να βρεθεί με όποιο τρόπο, υπό προϋποθέσεις ακόμη και μέσω της εισαγγελικής παρέμβασης, η δυνατότητα το άτομο να λάβει την αγωγή γεγονός που αφενώς θα μειώσει η και θα εξαφανίσει τα αρνητικά συμπτώματα της νόσου και θα κάνει τον ασθενή πιο δεκτικό στη ψυχοθεραπεία και την ανατοποθέτηση του στη πραγματικότητα και τη ζωή.
Αιτίες άρνησης λήψης φαρμακευτικής αγωγής:

Για όσους δεν έχει τύχει να έρθουν σε επαφή ή να γνωρίζουν κάποιο άτομο που πάσχει από κάποια μορφή ψύχωσης για να μπορέσουν να κατανοήσουν περίπου την ψυχική πραγματικότητα του ατόμου αυτού αρκεί να φανταστούν έναν καθρέφτη σπασμένο σε διάφορα σημεία. Το είδωλο που θα αντικατοπτριστεί στο σπασμένο καθρέφτη είναι κομματιασμένο όπως ακριβώς και η κομματιασμένη αίσθηση πραγματικότητας του ασθενούς με ψυχωσικά συμπτώματα.Ο Μπέργκμαν στη ταινία του μέσα από το σπασμένο καθρέφτη προσπάθησε και κατά την προσωπική μου γνώμη πέτυχε σε μεγάλο βαθμό να αποτυπώσει τη ψυχική πραγματικότητα ενός ατόμου που πάσχει απο μια ψυχωσική, σχιζοφρενικόμορφη διαταραχή.

Ας δώσουμε ένα κλινικό παράδειγμα για να δούμε τους λόγους που ένας ασθενής με ψυχωσική διαταραχή αρνείται τη φαρμακευτική αγωγή και τη βοήθεια εν γένει.

Ας πάρουμε για παράδειγμα τη περίπτωση μιας ασθενούς η οποία έχει σχηματίσει το παραλήρημα οτι η οικογένεια της τη δηλητηριάζει με σκοπό να τη βασανίσει και ίσως κάποια στιγμή να τη σκοτώσει. Η εν λόγω ασθενής έχει απομακρυνθεί εξ΄ολοκλήρου απο το οικογενειακό της περιβάλλον με μοναδική της επιθυμία επικοινωνίας την εκτόνωση της επιθετικότητας της προς αυτούς με συνεχή ανά τακτά διαστήματα υβριστικά τηλεφωνήματα.

Να σημειώσουμε εδώ οτι σε όλες τις ψυχωσικές συνδρομές έχουμε απο τη πλευρά του ασθενούς μια γενικευμένη αίσθηση μεγαλείου και επαυξημένης αυτοπεποίθησης, επίπεδο συναίσθημα και γενικευμένη αίσθηση καχυποψίας και ανησυχίας.

Για όλους τους παραπάνω λόγους αλλά και από την ίδια τη φύση του παραληρήματος στη περίπτωση ασθενείας που εξέθεσα παραπάνω είναι πολύ λογικό απο τη πλευρά της ασθενούς να αρνείται οποαδήποτε αναφορά η προτροπή σε φαρμακευτική αγωγή από τη πλευρά της οικογένειας, αφενώς γιατί τη συνδέει αυτομάτως με το φόβο εκ νέου δηλητηρίασης της αλλά και για λόγους ψυχωσικής παντοδυναμίας που δεν μπορεί να δεχτεί οτι κάποιος άλλος γνωρίζει τι εκείνη χρειιάζεται.

Η μόνη ελπίδα σε περιπτώσεις ανάλογες με την παραπάνω είναι η δημιουργία μιας καλής θεραπευτικής σχέσης με κάποιο άτομο εμπιστοσύνης το δυνατό απομακρυσμένο απο το οικογενειακό περιβάλλον και με πολύ αργά και σταθερά βήματα να γίνει κάποια απόπειρα νοσογνωσίας και αναγνώρισης κάποιου μέρους του προβλήματος από το άτομο. Βέβαια η ψυχοθερπαεία χωρίς φαρμακευτική αγωγή στις περιπτώσεις αυτές είναι πολυ πιο αργή και πολύ συχνά μπλοκάρεται απο τους παραληρηματικούς παροξυσμούς. Πρέπει πάσει θυσία να βρεθεί μια λύση να γίνει αποδεκτή μια μορφή αγωγής και έτσι η ψυχοθεραπεία να έρθει σα συνοδηπόρος στη θεραπευτική αντιμετώπιση και τότε μπορούμε να αναμένουμε τα καλύτερα αποτελέσματα.
Κοινωνική Ένταξη των ψυχωσικών ασθενών:

Όπως καθίσταται σαφές οι παραληρηματικοί ασθενείς αποτελούν μια ειδική κλινική κατηγορία που δύσκολα μπορεί να γίνει αποδεκτή από το σύνολο του πληθυσμού κυρίως γιατί τα συμπτώματα αυτά μπλοκάρουν κατά πολυ την επαφή με τους άλλους και οι ψυχωσικές ψυχικές οργανώσεις χαρακτηρίζονται από εγωκεντρισμό και επιθετικότητα που τις καθιστούν όχι τόσο συμπαθείς από τους υπόλοιπους ανθρώπους. Παρόλα αυτά συχνά συναντάμε ασθενείς με ψυχωσικά στοιχεία που επιθυμούν με το δικό τους ξεχωριστό τρόπο την επαφή και τη κοινωνικοποίηση άλλοτε για να αναπτύξουν το παραλήρημα τους, άλλοτε για να μειώσουν την αίσθηση της μοναξιάς και υπάρχουν και στιγμές που η ικανότητα επικοινωνίας τους με τους άλλους είναι άριστη χωρίς να εμπεριέχει καμία ψυχωσική συσχέτιση.
Ο ρόλος της ψυχοθεραπείας στην ψυχωσική συνδρομή

Ο ρόλος της ψυχοθεραπείας είναι να προσπαθήσει να επανεντάξει τους ψυχωσικούς ασθενείς στο κοινωνικό σύνολο και να τους βελτιώσει όσο το δυνατόν περισσότερο τόσο τις επικοινωνιακές τους δεξιότητες όσο και την επιθυμία τους να κοινωνικοποιηθούν γιατί η κοινωνικοποίηση αποτελεί νίκη σε κάθε είδους σύμπτωμα και δυσλειτουργία. Σε πιο ύστερο χρόνο μέλημα της ψυχοθεραπείας είναι η ενίσχυση και η εύρεση των δεξιοτήτων του ασθενούς ώστε να καταφέρει στο μέλλον να εργαστεί και να δημιουργήσει όταν θα έχει προσπεράσει και βελτιώσει ένα μεγάλο μέρος των αρνητικών συμπτωμάτων της νόσου.

Η ψυχική ασθένεια είναι ευθύνη όλων μας. Σε μια κοινωνία που οι αντιθέσεις θα είναι χρωματισμοί κι όχι μαύρα στίγματα η ψυχική νόσος θα καταφέρει να θεωρείται μια άλλη εκδοχή της κανονικότητας.
Συγγραφή Άρθρου
Παναγιώτης Πλουμίδης



Ψυχολόγος Ψυχοθεραπευτής με ειδίκευση στη ψυχανάλυση

Επικοινωνία: panospsychoplm@Gmail.com

ΠΗΓΗ:

https://www.psychology.gr/psychosis/2934-arnisi-sti-proslipsi-farmakon-asthenon-me-psyxosiki-syndromi.html(accessed 28.6.19)

4 Fascinating Signs Of High IQ

Four personality factors are linked to high intelligence.



People with higher intelligence find it easier to accept confusion and vagueness, a new study finds.

Many problems in life do not have a definitive answer — and intelligent people can deal with this more easily.


More intelligent people can make better decisions because they are able to accept ambiguity, researchers have found.

Other common signs of a high IQ include being conscientious, taking risks and being curious.

People who are conscientious are more careful, efficient and self-disciplined — and they aim for achievement.

Intelligent people are more likely to have ‘Type A’ personalities — this is linked both to being competitive and taking risks.


Curiosity is also linked to high intelligence.


People who are curious ask lots of questions, look for surprises, seek out sensations and make time to search out new ideas.

The conclusions come from a study that included 820 people.

All completed measures of both intelligence and personality.

The personality traits are part of the High Potential Traits Inventory, which focuses on workplace behaviours.

The results showed that four personality factors were linked to intelligence.

The ability to cope with uncertainty is an especially strong sign of high intelligence, the authors write:



“This study found that multiple intelligence measures were predictive of higher tolerance of uncertainty.

Previous researchers have found that more intelligent
individuals are able to adequately adapt to and evaluate
changing work tasks, leading to greater accuracy in decision-making.”

People who are curious also had higher IQs the study found:


“Curiosity – marked by high openness, creativity, imagination, and cognitive complexity – was hypothesised to associate with higher levels of intelligence.

individuals high on curiosity exhibited higher levels of WM [working memory] ability.”

SOURCE:

https://www.spring.org.uk/2019/06/4-fascinating-signs-of-high-iq.php(accessed 27.6.19)

Νέες ενδείξεις ότι η νόσος Πάρκινσον μπορεί να ξεκινήσει από το έντερο

Η θεωρία ότι η νόσος Πάρκινσον δεν ξεκινάει στον εγκέφαλο αλλά στο έντερο, ενισχύεται από μια νέα έρευνα επιστημόνων στις ΗΠΑ, που έγινε σε ποντίκια και δείχνει ότι η τοξική πρωτεΐνη άλφα-συνουκλεΐνη σχηματίζεται στο έντερο και ταξιδεύει έως τον εγκέφαλο μέσω του πνευμονογαστικού νεύρου.

Οι ερευνητές της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Τζονς Χόπκινς της Βαλτιμόρης, με επικεφαλής τον καθηγητή νευρολογίας Τεντ Ντόσον, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Neuron», διαπίστωσαν ότι το Πάρκινσον σε πειραματόζωα μπορεί να ξεκινήσει από τη δημιουργία στο έντερο τους της εν λόγω πρωτεΐνης, που αποτελεί «σήμα κατατεθέν» στον εγκέφαλο των ασθενών με τη νόσο.

«Έχουμε πλέον τις πρώτες πειραματικές ενδείξεις ότι η νόσος Πάρκινσον μπορεί να ξεκινήσει στο έντερο και να ανέβει στον εγκέφαλο μέσω του πνευμονογαστρικού νεύρου», δήλωσε ο δρ Ντόσον.

Οι ερευνητές δήλωσαν ότι πιθανώς ανοίγουν νέοι δρόμοι για να «φρενάρεται» η νόσος σε διάφορα στάδια, ακόμη και προτού εμφανισθούν τα πρώτα συμπτώματα. Το Πάρκινσον καταστρέφει προοδευτικά τον εγκεφαλικό ιστό, ιδίως τους νευρώνες που παράγουν ντοπαμίνη, με συνέπεια την εκδήλωση κινητικών και άλλων προβλημάτων.

Χαρακτηριστικό σημάδι της νόσου, για την οποία δεν υπάρχει θεραπεία παρά μόνο διαχείριση και επιβράδυνση των συμπτωμάτων, είναι η ύπαρξη συσσωματώσεων της άλφα-συνουκλεΐνης σε ανώμαλη μορφή. Με δεδομένο ότι ο εγκέφαλος και το έντερο επικοινωνούν συνεχώς, οι επιστήμονες αναζητούν εδώ και μερικά χρόνια (τουλάχιστον από το 2003) την αιτία της νόσου και στο έντερο.

Η νέα μελέτη παρέχει νέες ενδείξεις περί αυτού. Οι επιστήμονες βρήκαν ότι χρειάστηκε περίπου ένα μήνας για να εξαπλωθεί η τοξική πρωτεΐνη από το έντερο μέχρι τη βάση του εγκεφάλου, μετά από άλλους δύο μήνες είχε εξαπλωθεί σε πολλές εγκεφαλικές περιοχές (μεταξύ των οποίων η αμυγδαλή) και σε επτά μήνες είχε πλέον διεισδύσει σε ζωτικές περιοχές όπως ο ιππόκαμπος. Στο διάστημα αυτό παρατηρήθηκε επίσης η σημαντική απώλεια νευρώνων παραγωγής ντοπαμίνης και στην πορεία τα τρωκτικά εμφάνισαν τα τυπικά σημάδια του Πάρκινσον, κινητικά και μη (κατάθλιψη, απώλεια αίσθησης όσφρησης, προβλήματα μνήμης και μάθησης κ.α.).

Αν και τα ποντίκια δεν είναι άνθρωποι, οι ερευνητές δήλωσαν ότι πιθανώς τα ευρήματά τους έχουν ισχύ και για τους ανθρώπους - κάτι που όμως μένει να επιβεβαιωθεί. Γενικότερα, αρκετά ερωτήματα ζητούν απάντηση, όπως γιατί μερικοί άνθρωποι έχουν συσσωματώσεις της τοξικής πρωτεΐνης στον εγκέφαλο τους, παρόλα αυτά δεν εμφανίζουν Πάρκινσον, αλλά και γιατί πυροδοτείται σε πρώτη φάση το ανώμαλο «δίπλωμα» της εν λόγω πρωτεΐνης.

ΠΗΓΗ:

https://www.kathimerini.gr/1030956/article/ygeia/ygeia-epikairothta/nees-endei3eis-oti-h-nosos-parkinson-mporei-na-3ekinhsei-apo-to-entero(accessed 27.6.19)

Thinking About Their Multiple Identities Boosts Children’s Creativity And Problem-Solving Skills

It usually helps to “get a fresh pair of eyes” on a problem, especially from someone with a different perspective than your own. But what if you could find a variety of vantage points from within yourself? After all, each of us has multiple roles and identities in life. In a new paper in Developmental Science, a team led by Sarah Gaither at Duke University presents evidence that prompting children to think about their own multiple identities boosts their problem-solving skills and increases their flexible thinking.

“Someone can be a woman and White, a teacher and a parent, a girl and a friend,” the researchers write. “Although individuals may not automatically reflect on their multiple identities, here we propose that when they do, it may have positive consequences for their creative problem solving and flexible thinking.”



In the first of three studies, Gaither and her team split 48 six- and seven-year-olds into two groups. One was the intervention group and these participants spent time reflecting briefly with a researcher about eight of their various social identities, such as “friend”, “girl” and “reader”. This process concluded with the researcher saying “That is so cool that you are lots of things at the same time.” The other group served as a control and these participants chatted briefly with a researcher about eight of their different physical attributes, such as having two feet and a mouth. Similar to the intervention condition, the control condition ended with the researcher saying “That is so cool that you have a lot of things at the same time.”

Afterwards all the children completed four different problem solving and flexible thinking challenges. One test involved them figuring out how a bear with a bowl of lego could reach honey in a high branch on a tree* (they were told that even stacked together the lego couldn’t reach). Another test involved coming up with novel uses for a gold box. The third involved categorising a collection of photos of 16 individuals in as many ways as possible. The last task involved an interaction with a puppet who made 16 claims about different pairs of items or individuals belonging to the same category, such as a dog and cat being the same kind of animal, or a male and female child being the same kind of person. When the child agreed the puppet was correct, this was taken as a sign of flexible thinking.

The findings were consistent, with the children who reflected on their multiple identities outperforming the children in the control condition on all four of the tests. For instance, half the children in the multiple identities condition solved the bear puzzle, compared with just 12.5 per cent of the control condition children; and the children agreed with the puppets’ broad-minded thinking over six times, on average, compared with under four times on average among the controls.

In two follow-up studies with dozens more children, the researchers showed that reflecting on another person’s multiple identities, as opposed to one’s own, did not have the same benefit; and that some of the performance gains associated with thinking about one’s own multiple identities were greater when these were phrased in a way that made them sound a stable part of the self rather than a transient preference – reflecting on being a helper rather than enjoying helping, for instance.

Past research with adults had already shown benefits to creative thinking of reflecting on one’s own different social identities. This new research builds on those findings by extending them to children, and showing that the benefits are limited to reflecting on one’s own social identities, as opposed to one’s physical attributes, or reflecting on the social identities of others. The new results also jibe with past research showing that travelling abroad and visiting other cultures can increase open-mindedness and creativity. It’s possible that reflecting on one’s own varied social identities helps to activate memories of diverse experiences and perspectives, thus helping trigger more flexible thinking – however, more research is needed to identify the precise mechanisms at play.

The idea that a short, simple intervention could have such seemingly dramatic effects will likely raise the eyebrows of more sceptical readers. Successful replication attempts with larger samples and diverse participants may help alleviate these doubts. Future research could also look into whether the multiple identities intervention would have greater benefits for individuals with more diverse social roles and experiences (for children raised in multicultural or multi-racial homes, for instance), and whether reflecting on social roles that one perceives negatively would still be beneficial.

“Our discovery suggests that anyone–regardless of their racial group or other social identification–may benefit from a multifaceted mindset,” the researchers said. “Something as simple as thinking about one’s identity from multiple angles could increase open-mindedness in a society that is becoming increasingly diverse.”

SOURCE:

https://digest.bps.org.uk/2019/06/19/reflecting-on-their-various-social-identities-boosts-childrens-creativity-and-flexible-thinking/(accessed 20.6.19)

A Core Subgroup of Believers Don’t Just Think Learning Styles Are Real, But Also Inherited And Hard-Wired In The Brain

Teachers were just as likely to be “essentialist” believers in learning styles as other participants


The “learning style” myth – the idea that we each have a preferred modality for learning, usually described as visual, auditory or kinaesthetic – just won’t die. Belief in learning styles endures even though psychologists have pointed out repeatedly the many problems with the concept. Students don’t benefit from learning in their supposedly preferred style, for example, and teachers and their pupils don’t agree on the pupil’s learning style in the first place.

But exactly how believers in learning styles conceive of the concept has until now remained unclear. It could be that people take an “essentialist” view that our learning style is something we are born with, for instance. On the other hand, they may believe that learning styles are more liable to change – a “non-essentialist” perspective. A new study in the Journal of Educational Psychology has found that, in fact, both views are common, a result that could have implications for tackling the myth.



Shaylene Nancekivell and colleagues at the University of Michigan asked 331 adults who believed in learning styles to indicate how strongly they agreed or disagreed with 15 statements that laid out an essentialist view of the myth. These ranged from suggesting that learning styles are innate (e.g. “In the future, scientists will be able to determine a person’s learning style by examining their genes”) to implying that learning styles can predict success (e.g. “A person’s learning style predicts the kinds of teachers from whom they learn best”).

Overall the participants’ responses were quite inconsistent: for example, they tended to agree that learning styles can be detected in childhood, but disagree that they are inherited from their parents. And the average rating for all statements fell almost exactly in the midpoint of the scale.

However, further analysis revealed two key subgroups hiding in the pool of participants. Based on patterns in their responses, the researchers identified one group they called “essentialisers”, who more strongly endorsed more of the statements, and another group of “non-essentialisers”.

The researchers then ran a second experiment to find out more about the beliefs of the two groups. Participants read a short story about a baby whose biological and adoptive parents had different learning styles (one set of parents were “visual” learners and the other “kinaesthetic”, for instance). The essentialisers indicated that the child was most likely to develop the learning style of their biological parents, while the non-essentialisers rated the learning style of the adoptive parents higher. Essentialisers were also more likely to believe statements relating learning styles to brain differences, such as “Brain imaging can be used to identify a person’s learning style.”

These results suggest that people’s beliefs about learning styles vary much more than previous studies have recognised, the authors say. Some people appear to believe more strongly than others that learning styles are hard-wired in our brains and genes – and this could potentially make them more resistant to efforts to debunk the myth, the researchers suggest. “The present studies provide a new starting point for research on learning styles and suggest that future research on neuroscience-based myths needs to move beyond merely assessing the rate at which they are endorsed,” they write.

It would be useful to know whether certain individuals are predisposed to being essentialisers, but for now this remains unclear. Neither age, gender nor level of education predicted which participants were in which group. And most dishearteningly, the teachers who took part in this new research were just as likely to take an essentialist view of learning styles as the remaining participants. If essentialist views about learning styles really are more resistant to change, then understanding what makes a person think that way will be important for tackling the myth.

SOURCE:

https://digest.bps.org.uk/2019/06/20/a-core-subgroup-of-believers-dont-just-think-learning-styles-are-real-but-also-inherited-and-hard-wired-in-the-brain/(ccessed 20.6.19)

Το παιχνίδι στη φύση και η ανάπτυξη των παιδιών!

Όσο επιταχύνονται οι ρυθμοί της ζωής μας, όσο εξελίσσεται η τεχνολογία, όσο η πρόσβαση σε χώρους πράσινου περιορίζεται, τόσο απομακρυνόμαστε από τη φύση. Στ’ αλήθεια, όμως, οι ώρες του ελεύθερου παιχνιδιού και εξερεύνησης στη φύση είναι πολύ σημαντικές για την ανάπτυξη των παιδιών, ιδιαίτερα σήμερα.

του Μάρκου Ζάγκα-Τσακίρη, περιβαλλοντολόγος/παιδαγωγός και της Γιούλας Μπλέσιου,
υπεύθυνη παιδαγωγικού σχεδιασμού στο Παιχνιδαγωγείο

Έτσι, η ευκαιρία που μπορούμε να δώσουμε στα παιδιά να πετάξουν πέτρες σε μια λίμνη, να σκαρφαλώσουν στα κλαδιά ενός πλατανιού, να γεμίσουν λάσπες τα χέρια τους, αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Παρακάτω παρουσιάζουμε τους συσχετισμούς του παιχνιδιού στη φύση με τέσσερις άξονες ανάπτυξης των παιδιών: τη σωματική υγεία, τη συναισθηματική και κοινωνική ανάπτυξη και την ανάπτυξη της φαντασίας σε σχέση με τη λογική σκέψη.
Φύση και υγεία:

Επιστήμονες που κατέγραψαν τη σωματική δραστηριότητα 250 παιδιών 2-5 χρόνων κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το παιχνίδι σε εξωτερικούς χώρους συνδέεται σημαντικά με την ανάπτυξη του παιδιού [1]. Ένα παιδί παίζοντας στη φύση ασκείται, εφευρίσκει τους «κανόνες» κίνησης και ισορροπίας και αναπτύσσει τις κινητικές του δεξιότητες [2]. Συγκεκριμένα, σε έρευνα που πραγματοποιήθηκε σε δύο παιδικούς σταθμούς της Σουηδίας, βρέθηκε ότι τα παιδιά που έπαιζαν σε χώρους με άγρια βλάστηση, ανώμαλο έδαφος και άλλα φυσικά στοιχεία, είχαν καλύτερες επιδόσεις σε κινητικές λειτουργίες όπως ισορροπία, ευκινησία, καθώς και στη δύναμη χεριών και κορμού [3].
Κοιτώντας την ψυχική διάσταση του παιχνιδιού στη φύση, όλοι αναγνωρίζουμε ότι μια βόλτα στο δάσος, λίγα λεπτά κενού χρόνου χαζεύοντας τη θάλασσα ή λίγη κηπουρική προσφέρουν ευεξία και απόλαυση σε μικρούς και μεγάλους. Μια συγκριτική μελέτη 25 ερευνών που συνδέουν την έκθεση στο φυσικό περιβάλλον με την ψυχική υγεία, καταδεικνύει ότι η δραστηριότητα στη φύση προκαλεί αισθήματα ηρεμίας, μειώνει το άγχος και το θυμό και τονώνει την ενέργεια [4].
Συναισθηματική και κοινωνική ανάπτυξη:

Σε ότι αφορά στη συναισθηματική και κοινωνική ανάπτυξη, γνωρίζουμε ότι στους κλειστούς χώρους απαιτείται συνήθως στα παιδιά να κάθονται και να κάνουν ησυχία. Στη φύση όμως έχoυν την ελευθερία να εκφράσουν τον εαυτό τους, καθώς μπορούν να παίξουν χωρίς επιβεβλημένους περιορισμούς, αλλά με αυτοέλεγχο. Στο μη-δομημένο φυσικό περιβάλλον τα παιδιά καλούνται να εκτιμήσουν τους κινδύνους, να πάρουν ρίσκα, και να δοκιμάσουν τις δυνατότητές τους [5]: από πόσο ψηλά μπορώ να βουτήξω, πόσο μπορώ να απομακρυνθώ από τους μεγάλους χωρίς να φοβάμαι, τολμάω να ακουμπήσω την ακρίδα; Τα παιδιά έτσι αναπτύσσουν αυτοπεποίθηση, αυτονομία αλλά και δεξιότητες για σωστή διαχείριση του ρίσκου. Όταν δε η δραστηριότητα αυτή στη φύση γίνεται με παρέα, τότε είναι σημαντική για την ανάπτυξη κοινωνικών δεξιοτήτων. |Τα παιδιά καλούνται να συναποφασίσουν με τους φίλους τους περιορισμούς και κανόνες για την κάθε εξερεύνηση.

Φαντασία και λογική σκέψη:

Η φαντασία και η δημιουργικότητα που οδηγούν στην ανάπτυξη της λογικής σκέψης είναι ένας ακόμα σημαντικός άξονας. Από πολύ μικρά, τα παιδιά είναι σε θέση να ανακαλύπτουν μόνα τους τα μυστικά της φύσης μέσα στο ελεύθερο παιχνίδι. Δημιουργούν κόσμους που βασίζονται σε φυσικά φαινόμενα και πραγματικές επιστημονικές παραδοχές, αλλά τα ντύνουν με τη φαντασίας τους. Στο παιχνίδι στη φύση μπορούν να δημιουργήσουν δικές τους θεωρίες, να τις στηρίξουν και να τις καταρρίψουν το επόμενο λεπτό με καινούριες, γεμάτες πηγαία δημιουργικότητα!

Τα φύλλα όταν πέφτουν αλλάζουν χρώμα!

Δύο πέτρες, όταν τις χτυπήσεις, κάνουν μουσική.

Ένα ξυλάκι επιπλέει στο νερό, ενώ το βότσαλο βουλιάζει!

Παίζοντας στη φύση, τα παιδιά είναι ελεύθερα να μεταφράσουν το χώρο σε ό,τι τους αρέσει [6] [7]. Έτσι το δάσος γεμίζει νεράιδες, το πάρκο γίνεται γήπεδο ποδοσφαίρου, ο θάμνος γίνεται κρησφύγετο πειρατών και ένας πεσμένος κορμός μεταμορφώνεται σε διαστημόπλοιο. Μέσα σε αυτούς τους φανταστικούς τόπους κάθε παιδί έχει την ευκαιρία να δυναμώσει σωματικά και ψυχικά, να δοκιμάσει με ασφάλεια τις δυνατότητές του, να ψάξει, να συνδυάσει και να συμπεράνει. Εμείς μαζί του έχουμε τη δυνατότητα να ακούσουμε το παιχνίδι του, να συντονιστούμε και έτσι να γίνουμε ουσιαστικό κομμάτι της εμπειρίας του, δίνοντας τις αφορμές για μια ακόμα μεγαλύτερη εξερεύνηση.

[1] Burdette, HL. Whitaker, RC. Daniels, SR. (2004). Parental report of outdoor playtime as a measure of physical activity in preschool-aged children. Archives of Pediatric and Adolescent Medicine, 158, 353-357.
[2] Fjortoft, I. (2004). Landscape as playscape: The effects of natural environments on children’s play and motor development. Children, Youth and Environments, 14(2), 21–44.
[3] Grahn, P., Mertensson, F., Lindblad, B., Nilsson, P., & Ekman, A. (1997). Ute pa Dagis, Stad and Land 145.
[4] Bowler et al. (2010). A systematic review of evidence for the added benefits to health of exposure to natural environments. BMC Public Health, 10, 456.
[5] Stephenson, A.. (2003). Physical risk-taking: dangerous or endangered?. Early Years, 23(1), 35–43.
[6] Pound L., (2009). How children learn 3, Contemporary thinking and theorists: learning outdoors. Practical Preschool Books


[7] Rivkin, M. S. (2006). Childrens Outdoor Play: An Endangered Activity in Fromberg D. P. and Bergen D. Play From Birth to Twelve, Routledge

ΠΗΓΗ:

https://www.naturanrg.gr/to-paixnidi-sth-fysh-kai-h-anaptyksh-twn-paidiwn/(accessed 17.6.19)

Γιατί τα Γαλλάκια δεν τσιρίζουν;

Επίσης τρώνε όλο τους το φαγητό, είναι πειθαρχημένα και δεν ξυπνούν κατά τη διάρκεια της νύχτας; Το best seller της Πάμελα Ντράκερμαν μας εξηγεί τα μυστικά της πειθαρχίας των γάλλων γονιών.



Σίγουρα θα τα έχετε δει κάπου, τα καλοκαίρια ή στις διακοπές. Είναι εκείνα τα πιτσιρίκια, που κάθονται όλη την ώρα στην καρέκλα τους στο εστιατόριο και παίζουν χωρίς να τσιρίζουν στην αμμουδιά, την ίδια στιγμή που τα δικά μας παιδιά παίζουν «πόλεμο» στο εστιατόριο πετώντας το ένα στο άλλο κεφτεδάκια και κλαίνε υστερικά στην παραλία επειδή το αδερφάκι τους πήρε το κουβαδάκι. «Γιατί τα Γαλλάκια δεν το κάνουν ποτέ αυτό;». Είναι ολοφάνερο πως κι εκείνα τα νήπια ούτε είναι μικρά ρομποτάκια, ούτε δεν διασκεδάζουν όσο θα έπρεπε για την ηλικία τους. Αντίθετα, είναι παιδάκια χαρούμενα, δραστήρια και γεμάτα απορίες, όπως όλα. Τι είναι, λοιπόν, αυτό που κάνει τα παιδιά στη Γαλλία (και στη Σουηδία, την Ολλανδία και άλλες χώρες) τόσο πιο καλόβολα, υπάκουα και ώριμα σε σχέση με τα δικά μας; Μια αντίστοιχη απορία είχε και η Πάμελα Ντράκερμαν, μια Βρετανίδα μαμά που ζει στο Παρίσι και κατέγραψε τις παρατηρήσεις της στο βιβλίο της με τον ευρηματικό τίτλο «Γιατί τα Γαλλάκια δεν πετάνε κάτω το φαγητό τους». Μέσα από τις σελίδες του, προσπαθεί να εξηγήσει ποιες είναι εκείνες οι ιδιαιτερότητες στη συμπεριφορά των γάλλων γονιών που έχουν τόσο εμφανή επίδραση στη συμπεριφορά των παιδιών τους. Μερικές από αυτές είναι οι ακόλουθες: Οι γάλλοι γονείς δεν τρέχουν στην κούνια με το που ακούνε το μωρό τους να κλαίει Η συντριπτική πλειοψηφία των γονιών στη Γαλλία ισχυρίζονται ότι τα παιδιά τους κοιμούνται όλη τη νύχτα από την ηλικία των τριών μηνών και ότι δεν χρειάστηκε ποτέ να τα αφήσουν να κλαίνε με τις ώρες μέχρι να το πάρουν απόφαση και να πέσουν για ύπνο. Απλά, ήδη από τις πρώτες ημέρες της ζωής τους, δεν τα παίρνουν αγκαλιά με το που θα κάνουν το πρώτο «ουά» τη νύχτα, αλλά περιμένουν μήπως τα ξαναπάρει ο ύπνος, και τις περισσότερες φορές αυτό συμβαίνει. Οι γαλλίδες μαμάδες είναι ιδιαίτερα αυστηρές σε ό,τι αφορά το φαγητό Στη Γαλλία, θεωρούν ότι είναι υποχρέωσή τους να διδάξουν στα παιδιά τους ότι κάθε τροφή έχει τη δική της αξία για τη διατροφή μας και ότι δεν πρέπει να αποκλείουμε καμία. Ο κανόνας που συνήθως ακολουθούν είναι να συμβιβάζονται με τα παιδιά, εξηγώντας τους ότι δεν πρέπει να το φάνε όλο, αλλά ότι είναι απαραίτητο τουλάχιστον να το δοκιμάσουν. Το αποτέλεσμα; Στη Γαλλία, υπάρχουν ελάχιστα παιδιά που αρνούνται να φάνε οτιδήποτε εκτός από πατάτες και μακαρόνια, ενώ τα περισσότερα απολαμβάνουν με ευχαρίστηση καθετί που υπάρχει στο οικογενειακό τραπέζι. Έτσι, μόνο το 1 στα 6 παιδιά είναι υπέρβαρο. Οι Γαλλίδες έχουν προσωπική ζωή και μετά το παιδί Τα μωρά στη Γαλλία πρέπει να κοιμούνται μια συγκεκριμένη ώρα, όχι μόνο επειδή χρειάζονται ύπνο για να αναπτυχθούν και να ηρεμήσουν, αλλά και επειδή οι γονείς τους έχουν ανάγκη να περάσουν χρόνο μαζί, πίνοντας ένα ποτήρι κρασί ή κάνοντας παρέα με φίλους. Η ανάγκη να έχει το ζευγάρι ιδιωτικές στιγμές μετά τη γέννηση του παιδιού στη Γαλλία αντιμετωπίζεται ως ανθρώπινο δικαίωμα και όχι ως ένα προνόμιο που πρέπει να προσπαθήσει πολύ για να κατακτήσει. Οι γαλλίδες μαμάδες δεν ενδίδουν στα πείσματα Δεν είναι μόνο τα δικά μας παιδιά που αποφασίζουν να δοκιμάσουν τις αντοχές μας, ξαπλώνοντας ανάσκελα καταμεσής του σουπερμάρκετ, για να τους κάνουμε το χατίρι να τους αγοράσουμε σοκολάτα. Το κάνουν πού και πού και τα Γαλλάκια, όμως οι πιθανότητες να το επαναλάβουν είναι ελάχιστες, καθώς η μέση γαλλίδα μάνα θα συνεχίσει αμέριμνη τα ψώνια της, χωρίς να δίνει σημασία στο μικρό Πιερ που χτυπιέται σαν χταπόδι. Το μόνο που θα του πει είναι «Νo» (όχι) ή «Ca suffit» (αρκετά). Και θα το εννοεί. Οι γαλλίδες μαμάδες εξηγούν τα πάντα στα παιδιά τους Σύμφωνα με την «γκουρού» της παιδικής ψυχανάλυσης την παιδοψυχίατρο Φρανσουάζ Ντολτό, ακόμα και τα βρέφη μπορούν να μας καταλάβουν όταν τους μιλάμε. Είναι πιθανό λοιπόν να ακούσετε μια μητέρα στη Γαλλία να λέει στο μόλις έξι μηνών μωρό της: «Μην πετάς κάτω το μωρομάντιλο… γιατί θα λερώσεις το πάρκο και μετά κάποιος θα πρέπει να κουραστεί για να το καθαρίσει», αλλά ποτέ δεν θα ακούσετε να λέει: «… επειδή το λέω εγώ»! Με τον ίδιο τρόπο, θα εξηγήσει στο μωρό ή ακόμα και στο βρέφος ότι θα χρειαστεί να λείψει για κάποιες ώρες από το σπίτι για δουλειές ή ότι το απόγευμα θα περάσει από το σπίτι μια οικογενειακή φίλη για να το γνωρίσει. Η Ντολτό υποστηρίζει ότι είναι πολύ σημαντικό οι γονείς να λένε στα παιδιά τους πάντα την αλήθεια, κι εκείνα θα τους καταλάβουν – όποια κι αν είναι η ηλικία τους. Οι Γάλλοι, όχι μόνο το πιστεύουν, αλλά το κάνουν πράξη. Οι Γαλλίδες δεν κουβαλάνε μπισκότα στην τσάντα τους Στη Γαλλία, συνηθίζουν να τρώνε τα τρία κύρια γεύματα της ημέρας (πρωινό, μεσημεριανό, βραδινό), και ένα απογευματινό σνακ γύρω στις 4 μ.μ. Συνήθως είναι κάτι γλυκό, ένα κομμάτι κέικ, ένα φρούτο ή σοκολάτα. Τα γεύματα αυτά τηρούνται αυστηρά, και κατά τις υπόλοιπες ώρες της ημέρας δεν τσιμπολογάνε τίποτα. Αν, για κάποιο λόγο, τα παιδιά αρνηθούν να φάνε σε κάποιο γεύμα, θα πρέπει να περιμένουν το επόμενο. Ίσως αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο κάθονται φρόνιμα και τρώνε στα εστιατόρια – επειδή δεν έχουν χορτάσει τρώγοντας διάφορα σνακ μέχρι να φτάσουν εκεί. Οι Γάλλοι μαθαίνουν από νωρίς στα παιδιά τους να παίζουν μόνα τους Αντίθετα από ό,τι συμβαίνει σε πολλές χώρες, στη Γαλλία όταν μια μητέρα λέει «όχι», εννοεί «δεν υπάρχει περίπτωση», και ποτέ «ίσως αργότερα». Οι γονείς είναι πολλοί αυστηροί σε ό,τι αφορά συγκεκριμένους τομείς, όπως το φαγητό, η συμπεριφορά στο τραπέζι και το ωράριο του ύπνου. Επιπλέον, θεωρούν πολύ σημαντικό να μάθουν στα παιδιά τους να περιμένουν, και σχεδόν ποτέ δεν ανταποκρίνονται άμεσα σε ό,τι αυτά ζητούν. Για οτιδήποτε άλλο, δεν νιώθουν την υποχρέωση να ασχολούνται συνέχεια μαζί τους. Η ευγένεια και οι καλοί τρόποι είναι πολύ σημαντικοί στη Γαλλία Ένα παιδί που δεν λέει «ευχαριστώ», «παρακαλώ» και «χαίρεται», θεωρείται αγροίκος! Οι Γάλλοι φροντίζουν να μην προκαλούν υπερδιέγερση στα παιδιά τους Για παράδειγμα, θα τους δείτε να πηγαίνουν στο πάρκο κουβαλώντας μόνο ένα βιβλίο για να διαβάζουν οι ίδιοι όσο το παιδί θα παίζει προσπαθώντας να ακολουθήσει μια πεταλούδα ή σκάβοντας στο χώμα. Ποτέ δεν θα πάρουν μαζί τους δεκάδες παιχνίδια για να τα απασχολήσουν. Το βιβλίο «French Children Don’ t Throw Food», της Pamela Druckerman, κυκλοφορεί (στα Αγγλικά) από τις εκδόσεις Doubleday.

ΠΗΓΗ:

https://www.imommy.gr/2012/12/11/giati-ta-gallakia-den-tsirizoyn/(accessed 17.6.19)

Εθιστικές διαταραχές και σεξουαλικότητα

Σύμφωνα με τον ορισμό του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, οι εθιστικές διαταραχές είναι μια ομάδα ψυχικών διαταραχών που χαρακτηρίζονται από «την επαναλαμβανόμενη χρήση μιας ή περισσότερων ψυχοδραστικών ουσιών σε βαθμό, ώστε ο χρήστης να εκδηλώνει καταναγκασμό για λήψη της επιθυμητής ουσίας ή των ουσιών, να έχει μεγάλη δυσκολία στην εκούσια διακοπή ή τροποποίηση της χρήσης της ουσίας και να φαίνεται αποφασισμένος να εξασφαλίσει τις ψυχοδραστικές ουσίες σχεδόν με οποιοδήποτε τρόπο». Ο εθισμός θεωρείται μια διαταραχή του εγκεφάλου, καθώς σχετίζεται με την απορρύθμιση και τη δυσλειτουργία των νευρικών συστημάτων ανταμοιβής. Η εξάρτηση μπορεί να είναι είτε σωματική (ο οργανισμός του χρήστη δεν μπορεί να λειτουργήσει φυσιολογικά χωρίς τη χρήση) είτε ψυχολογική (ο χρήστης έχει ανάγκη από τη χρήση, προκειμένου να νιώσει ευχαρίστηση, να διώξει το άγχος και να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της καθημερινότητας). Αξίζει ακόμα να αναφερθεί οτι η πλειονότητα των ατόμων, τα οποία εμφανίζουν εθιστικές διαταραχές, πάσχουν και από άλλες ψυχικές διαταραχές (π.χ. διαταραχές συναισθήματος, αγχώδεις διαταραχές).



ΕΠΙΔΗΜΙΟΛΟΓΙΑ





Ορισμένα ενδιαφέροντα επιδημιολογικά στοιχεία σχετικά με τις εθιστικές διαταραχές είναι τα εξής:
Το αλκοόλ και η νικοτίνη αποτελούν τις πιο δημοφιλείς εθιστικές ουσίες.
Από τις παράνομες εθιστικές ουσίες, η κάνναβη είναι η πιο δημοφιλής.
Οι εθιστικές διαταραχές είναι πιο συχνές στους άντρες.
Η ηλικιακή ομάδα 18-35 παρουσιάζει το υψηλότερο ποσοστό χρήσης εξαρτησιογόνων ουσιών.
Η εξάρτηση από αλκοόλ αρχίζει μεταξύ 20-40 ετών. Η εξάρτηση από κάνναβη, οπιοειδή αρχίζει μεταξύ 15-25 ετών. Η εξάρτηση από καταπραϋντικά, υπνωτικά ή αγχολυτικά συνήθως αρχίζει μεταξύ 30-60 ετών με αφορμή ιατρική θεραπεία που χορηγήθηκε λόγω αϋπνίας ή αγχώδους διαταραχής.
Παρατηρείται μείωση του αριθμού των ατόμων που έχουν δοκιμάσει κάποια εθιστική ουσία, αλλά αυξάνεται η αναλογία των ατόμων που κάνουν συστηματική χρήση.
Η Ελλάδα εμφανίζει χαμηλότερα ποσοστά στην κατάχρηση εξαρτησιογόνων ουσιών συγκριτικά με τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ενδεικτικά, σύμφωνα με έρευνα του ΟΟΣΑ που διεξήχθη το 2017, το ποσοστό των νέων Ελλήνων (ηλικίας 15-36 ετών) που έκανε χρήση κάνναβης είναι μόλις 3,2%, ενώ ο ευρωπαϊκός μέσος όρος είναι 13,3%! Όσον αφορά τη χρήση κοκαίνης, το ποσοστό της ίδιας ηλικακής ομάδας στην Ελλάδα είναι 0,2%, ενώ ο μέσος όρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι 1,9%!



ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ





Η αιτιολογία των εθιστικών διαταραχών είναι ένας συνδυασμός ψυχολογικών, βιολογικών και κοινωνικών παραγόντων. Καθοριστικό ρόλο στην εμφάνιση της εξάρτησης παίζει η παιδική ηλικία, καθώς σε αυτό το στάδιο διαδραματίζονται ραγδαίες αλλαγές στη ζωή του ατόμου, το οποίο δέχεται σημαντική επιρροή από την οικογένεια, το σχολείο και το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον. Συχνά, τα άτομα που έχουν διαγνωστεί με εθιστική διαταραχή προέρχονται από ένα οικογενειακό περιβάλλον, στο οποίο επικρατούν βία, παραμέληση και έντονες συγκρούσεις. Επίσης, άτομα που έχουν χαμηλή αυτο-εκτίμηση βιώνουν άγχος και νιώθουν μοναξία έχουν αυξημένες πιθανότητες να εμφανίσουν κάποια μορφή εθισμού. Άλλοι παράγοντες που συμβάλλουν στην εμφάνιση ή τη διόγκωση του προβλήματος είναι η κληρονομικότητα, η προσωπικότητα του ατόμου, αλλά και η δράση της ουσίας (ταχύτητα δράσης, διάρκεια δράσης, τρόπος χορήγησης).



ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΕΙΔΗ & ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΟΛΟΓΙΑ





Οι συνδεόμενες με ουσίες διαταραχές περιλαμβάνουν 9 ξεχωριστές κατηγορίες, οι οποίες δεν είναι απόλυτα διακριτές:
Αλκοόλ. Η τοξίκωση από αλκοόλ προκαλεί σημαντικές συμπεριφορικές ή ψυχολογικές αλλαγές (π.χ. επιθετική συμπεριφορά, έκπτωση της κρίσης) και επώδυνα συμπτώματα, όπως δυσαρθρική ομιλία, έκπτωση της προσοχής ή της μνήμης. Η στέρηση αλκοόλ προκαλεί δυσάρεστα συμπτώματα, όπως αϋπνία, ναυτία, άγχος, παροδικές οπτικές, απτικές ή ακουστικές παραισθήσεις ή ψευδαισθήσεις.
Καφεΐνη. Η τοξίκωση από καφεΐνη προκαλεί συμπτώματα, όπως νευρικότητα, καρδιακή αρρυθμία, έξαψη, αϋπνία, ασύνδετη ροή της σκέψης και της ομιλίας, γαστρεντερικές ενοχλήσεις και συμβάλλει στην έκπτωση κοινωνικών και επαγγελματικών δραστηριοτήτων. Η στέρηση καφεΐνης (απότομη διακοπή ή μείωση της καφεΐνης) οδηγεί στην εμφάνιση συμπτωμάτων, όπως κεφαλαλγία, κόπωση ή υπνηλία, καταθλιπτική διάθεση, ευερεθιστότητα, ναυτία, δυσκολία συγκέντρωσης.
Κάνναβη. Η τοξίκωση από κάνναβη συμβάλλει στην εμφάνιση προβληματικών συμπεριφορικών ή ψυχολογικών μεταβολών (π.χ. ευφορία, αίσθηση αργής ροής του χρόνου, έκπτωση της κρίσης) και στην εμφάνιση δυσάρεστων συμπτωμάτων, όπως αυξημένη όρεξη, ξηροστομία, ταχυκαρδία. Η στέρηση κάνναβης προκαλεί ευερεθιστότητα, επιθετικότητα, άγχος, δυσκολία στον ύπνο, μειωμένη όρεξη ή απώλεια βάρους, καταθλιπτική διάθεση.
Ψευδαισθησιογόνα. Η τοξίκωση από φαινκυκλιδίνη συμβάλλει στην εμφάνιση προβληματικών συμπεριφορικών ή ψυχολογικών μεταβολών (π.χ. επιθετικότητα, παρορμητικότητα, έκπτωση της κρίσης) και στην εμφάνιση δυσάρεστων συμπτωμάτων, όπως μυϊκή ακαμψία, μούδιασμα, υπέρταση ή ταχυκαρδία. Η τοξίκωση από άλλο ψευδαισθησιογόνο συμβάλλει στην εμφάνιση προβληματικών συμπεριφορικών ή ψυχολογικών μεταβολών (π.χ. έντονο άγχος ή κατάθλιψη, παρανοειδής ιδεασμός, έκπτωση της κρίσης), στην εμφάνιση αντιληπτικών διαταραχών (π.χ. ψευδαισθήσεις, παραισθήσεις, αποπροσωποποίηση, αποπραγματοποίηση) και στην εμφάνιση δυσάρεστων συμπτωμάτων, όπως θόλωση της όρασης, εφίδρωση, ταχυκαρδία.
Εισπνεόμενα. Η τοξίκωση από εισπνεόμενες ουσίες αναφέρεται στη σκόπιμη ή ακούσια υψηλής δόσης έκθεση σε εισπνεόμενες ουσίες που προκαλεί σημαντικές προβληματικές συμπεριφορικές ή ψυχολογικές αλλαγές (π.χ. επιθετικότητα, απάθεια, έκπτωση της κρίσης) και οδηγεί στην εμφάνιση συμπτωμάτων, όπως ζάλη, δυσαρθρική ομιλία, ψυχοκινητική επιβράδυνση, μυϊκή αδυναμία, κατεσταλμένα αντανακλαστικά.
Οπιοειδή. Η τοξίκωση από οπιοειδή συμβάλλει στην εμφάνιση προβληματικών συμπεριφορικών ή ψυχολογικών μεταβολών (π.χ. αρχική ευφορία που ακολουθείται από απάθεια, δυσφορία, έκπτωση της κρίσης) και στην εμφάνιση δυσάρεστων συμπτωμάτων, όπως υπνηλία ή κώμα, δυσαρθρική ομιλία, έκπτωση της προσοχής ή της μνήμης. Η στέρηση οπιοειδών αφορά τη διακοπή ή μείωση της χρήσης οπιοειδών, η οποία ακολουθείται από συμπτώματα, όπως ναυτία, μυϊκοί πόνοι, πυρετός, διάρροια, αϋπνία.
Ηρεμιστικά, αγχολυτικά και υπνωτικά. Η τοξίκωση από ηρεμιστικά, υπνωτικά ή αγχολυτικά οδηγεί στην εμφάνιση δυσπροσαρμοστικών συμπεριφορικών ή ψυχολογικών μεταβολών (π.χ. απρόσφορη σεξουαλική ή επιθετική συμπεριφορά, έκπτωση της κρίσης) και στην εμφάνιση δυσάρεστων συμπτωμάτων, όπως εμβροντησία ή κώμα, δυσαρθρική ομιλία, έκπτωση γνωστικών λειτουργιών. Η στέρηση ηρεμιστικών, υπνωτικών ή αγχολυτικών προκαλεί συμπτώματα, όπως εφίδρωση, ναυτία, άγχος, ψυχοκινητική διέγερση, αϋπνία, παροδικές οπτικές, απτικές ή ακουστικές ψευδαισθήσεις ή παραισθήσεις.
Διεγερτικά. Η τοξίκωση από διεγερτικό οδηγεί στην εμφάνιση σημαντικών προβληματικών συμπεριφορικών ή ψυχολογικών μεταβολών (π.χ. ευφορία, άγχος, θυμός, έκπτωση της κρίσης) και στην εμφάνιση δυσάρεστων συμπτωμάτων, όπως ταχυκαρδία ή βραδυκαρδία, ναυτία, εφίδρωση, εμφανής απώλεια βάρους, μυϊκή αδυναμία. Η στέρηση διεγερτικού συμβάλλει στην εμφάνιση αυξημένης όρεξης, κόπωσης, αϋπνίας ή υπερυπνίας , ψυχοκινητικής επιβράδυνσης ή διέγερσης.
Νικοτίνη. Η στέρηση νικοτίνης αναφέρεται στην απότομη διακοπή ή μείωση της ποσότητας της χρησιμοποιημένης νικοτίνης, η οποία ακολουθείται από συμπτώματα, όπως θυμός, άγχος, αυξημένη όρεξη, ανησυχία, καταθλιπτική διάθεση, αδυναμία συγκέντρωσης, αϋπνία.

Η διαταραχή τζόγου είναι μια μη συνδεόμενη με ουσία διαταραχή. Η συγκεκριμένη διαταραχή αναφέρεται στην επίμονη και επαναλαμβανόμενη συμπεριφορά που προκαλεί κλινικά σημαντική ενόχληση στο άτομο για τουλάχιστον 12 μήνες και περιλαμβάνει τουλάχιστον 4 από τα παρακάτω χαρακτηριστικά:
Το άτομο έχει την ανάγκη να παίζει με ολοένα και μεγαλύτερα χρηματικά ποσά, προκειμένου να εξασφαλίζει την επιθυμητή συγκίνηση.
Είναι ευερέθιστο ή ανήσυχο όταν προσπαθεί να σταματήσει ή να περιορίσει τον τζόγο.
Έχει κάνει επανειλημμένες ανεπιτυχείς προσπάθειες να ελέγξει, να περιορίσει ή να σταματήσει τον τζόγο.
Καταφεύγει στον τζόγο όταν νιώθει άγχος.
Αφού χάσει αρκετά χρήματα, επιστρέφει κάποια άλλη μέρα για να ξανακερδίσει τα χαμένα.
Ψεύδεται στην οικογένεια του, τον θεραπευτή του ή άλλους για να αποκρύψει το βαθμό εμπλοκής στο τζόγο.
Έχει διακινδυνεύσει ή χάσει μια σημαντική σχέση, εργασία, ή εκπαιδευτική ή επαγγελματική ευκαιρία εξαιτίας του τζόγου.
Στηρίζεται σε άλλους για την εξασφάλιση χρημάτων, προκειμένου να ανακουφίσει την απελπιστική οικονομική κατάσταση, στην οποία βρίσκεται εξαιτίας του τζόγου.

Ορισμένα από τα τυχερά παίγνια που προκαλούν εθισμό είναι τα παρακάτω:
Πόκερ
Ρουλέτα
Κουλοχέρης
Ιππόδρομος
Στοίχημα σε αθλητικούς αγώνες
κ.α.

Ο εθισμός στο διαδίκτυο είναι άλλη μια μη συνδεόμενη με ουσία διαταραχή. Για να διαγνωστεί κάποιο άτομο με τη συγκεκριμένη διαταραχή, πρέπει να πληρούνται τουλάχιστον 4 από τα παρακάτω κριτήρια για διάστημα τουλάχιστον 12 μηνών:
Αίσθημα συνεχούς απασχόλησης με το διαδίκτυο.
Ανάγκη χρήσης του διαδικτύου για συνεχώς αυξανόμενα χρονικά διαστήματα προκειμένου να εκλάβει ικανοποίηση.
Ανικανότητα ελέγχου της χρήσης του διαδικτύου.
Χρήση του διαδικτύου με σκοπό τη διαφυγή από τα προβλήματα ή την ανακούφιση από την άσχημη διάθεση.
Ψέματα σε συγγενείς και φίλους σχετικά με τον χρόνο ενασχόλησης με το διαδίκτυο.
Κίνδυνος απώλειας σημαντικής σχέσης ή εργασίας εξαιτίας του διαδικτύου.
Έντονη ενασχόληση με το διαδίκτυο ακόμα και όταν ξοδεύονται μεγάλα χρηματικά ποσά για τη σύνδεση.
Στερητικά συμπτώματα που βιώνονται όταν δεν είναι συνδεδεμένος.
Ενασχόληση για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα από αυτό που αρχικά είχε σκοπό.

Οι συχνότερες προβληματικές συμπεριφορές που σχετίζονται με το διαδικτυακό εθισμό είναι οι εξής:
Εθισμός στο διαδικτυακό σεξ (καταναγκαστική χρήση ιστοσελίδων που απευθύνονται σε ενήλικες για διαδικτυακό σεξ και διαδικτυακό πορνογραφικό υλικό).
Εθισμός στις διαδικτυακές σχέσεις (υπερβολική ανάμειξη σε διαδικτυακές διαπροσωπικές σχέσεις).
Καθαροί καταναγκασμοί (εμμονή στον τζόγο, στις αγορές ή στις συναλλαγές ημέρας).
Υπερβολική αναζήτηση πληροφοριών (καταναγκαστική περιήγηση στον Ιστό ή καταναγκαστικές αναζητήσεις σε βάσεις δεδομένων).
Εθισμός στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές (εμμονή στα ηλεκτρονικά παιχνίδια).



ΔΙΑΦΟΡΟΔΙΑΓΝΩΣΗ





Για να διαγνωστεί ένα άτομο με μία διαταραχή συνδεόμενη με ουσία, πρέπει να πληρούνται τουλάχιστον 2 από τα παρακάτω κριτήρια, τα οποία οδηγούν σε κλινικά σημαντική ενόχληση ή έκπτωση για τουλάχιστον 12 μήνες:
Χρήση μεγαλύτερων ποσοτήτων κάποιας ουσίας ή για μεγαλύτερο διάστημα σε σχέση με την πρόθεση του ατόμου.
Αποτυχημένες προσπάθειες διακοπής ή ελέγχου της χρήσης κάποιας ψυχοδραστικής ουσίας.
Σπατάλη σημαντικού χρόνου για την απόκτηση, τη χρήση ή την ανάρρωση από την επίδραση της χρήσης.
Έντονη επιθυμία ή παρόρμηση για λήψη κάποιας ψυχοδραστικής ουσίας.
Αδυναμία εκπλήρωσης υποχρεώσεων στην εργασία, στο σπίτι ή στο σχολείο εξαιτίας της χρήσης.
Συνέχιση της χρήσης παρά τα επίμονα ή επαναλαμβανόμενα κοινωνικά ή διαπροσωπικά προβλήματα που προκαλούνται ή επιδεινώνονται από τις επιπτώσεις της ουσίας.
Διακοπή σημαντικών κοινωνικών, επαγγελματικών ή ψυχαγωγικών δραστηριοτήτων εξαιτίας της χρήσης.
Εξακολούθηση της χρήσης παρά τη γνώση ύπαρξης σωματικού ή ψυχολογικού προβλήματος που προκλήθηκε η επιδεινώθηκε από τη χρήση κάποιας ουσίας.
Ανάγκη χρήσης αυξανόμενων ποσοτήτων ουσίας για την επίτευξη του επιθυμητού αποτελέσματος.
Εκδήλωση συμπτωμάτων στέρησης, τα οποία ανακουφίζονται με τη χρήση μεγαλύτερης ποσότητας κάποιας ουσίας.

2 ή 3 από τα παραπάνω συμπτώματα αποτελούν ένδειξη ήπιας διαταραχής, 4 ή 5 συμπτώματα υποδηλώνουν μέτρια διαταραχή, ενώ 6 ή περισσότερα συμπτώματα υποδηλώνουν σοβαρή διαταραχή.



ΣΥΣΧΕΤΙΣΗ ΕΘΙΣΤΙΚΩΝ ΔΙΑΤΑΡΑΧΩΝ ΜΕ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΤΗΤΑ





Οι εθιστικές διαταραχές επηρεάζουν αρνητικά τη σεξουαλική λειτουργία των χρηστών. Πιο συγκεκριμένα, αξίζει να αναφερθεί οτι η υπερβολική χρήση εξαρτησιογόνων ουσιών και η υπερβολική χρήση πορνογραφικού υλικού (μέσω των αδικαιολόγητα υψηλών σεξουαλικών προσδοκιών που δημιουργεί) συμβάλλουν στην εμφάνιση ή την επιδείνωση σεξουαλικών δυσλειτουργιών, όπως:
Μειωμένη ερωτική επιθυμία
Στυτική δυσλειτουργία
Πρόωρη ή ανεσταλμένη εκσπερμάτιση

ΠΗΓΗ:

https://www.askitis.gr/services/view/%CE%B5%CE%B8%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CF%84%CE%B1%CF%81%CE%B1%CF%87%CE%AD%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%83%CE%B5%CE%BE%CE%BF%CF%85%CE%B1%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1(accessed 10.6.19)

First Systematic Study Of The Advice People Would Give To Their Younger Selves

B

The question is an old favourite – if you could travel back in time, what advice would you give to your younger self? Yet despite the popularity of this thought experiment, no one has, until now, actually studied what people would tell themselves.

Reporting their findings in The Journal of Social Psychology Robin Kowalski and Annie McCord at Clemson University have done just that in two surveys of hundreds of participants on Amazon’s Mechanical Turk website. Their findings show that people’s advice to their younger selves is overwhelmingly focused on prior relationships, educational opportunities and personal worth, echoing similar results derived from research into people’s most common regrets in life. Moreover, participants who said they had followed the advice they would give to their younger selves were more likely to say that they had become the kind of person that their younger self would admire. “…[W]e should consult ourselves for advice we would offer to our younger selves,” the researchers said. “The data indicate that there is much to be learned that can facilitate wellbeing and bring us more in line with the person that we would like to be should we follow that advice.”



The two studies followed a similar format with the participants (selected to be aged at least 30 years) asked to provide either three pieces or one piece of advice to their younger selves; to reflect on whether following this advice would help them become more like the person they aspire to be or ought to be; whether they had actually followed the advice later in life; to consider a pivotal event that had shaped them in life, especially in light of the advice they’d chosen to give their younger selves; and to reflect on what their younger self would make of their current self.

Participants mostly gave themselves advice around relationships (“Don’t marry her. Do. Not. Marry. Her.”), education (“Go to college”), selfhood (“Be yourself”), direction and goals (“Keep moving, keep taking chances, and keep bettering yourself”), and money (“Save more, spend less”). These topics closely match the most common topics mentioned in research on people’s regrets.

Most participants said that the advice they offered was tied to a pivotal event in their past, such as a time they were bullied, a relationship breakup, or an incident involving drink or drugs, and about half the time they had regret for what had happened. The timing of these pivotal events was most commonly between age 10 and 30 (consistent with research into the reminiscence bump – the way that we tend to recall more autobiographical memories from our teens and early adulthood).

Well over half the participants in both studies said that they had since followed the advice that they would offer to their younger selves. The majority of participants also said that following the advice would have brought their younger self closer to the kind of person they aspired to be, rather than making them more like their “ought self” (that is, the kind of person that other people or society said they should be). Finally, as mentioned, participants who said they’d followed their own advice (to their younger selves) were more likely to say that their younger high-school self would have respect for the person they had now grown into.

This is preliminary research on an unexplored topic and it’s possible the results might differ in other cultures and using other methods of collecting people’s reflections. However, the work lays the foundation for further questions, such as: how the advice we give our past selves might vary in quantity and kind as we get older; and how following the advice might affect our emotions and hope for the future. “This initial foray into advice to one’s younger self clearly raises so many interesting research questions, many of which will hopefully be examined in months and years to come,” the researchers said.

SOURCE:

https://digest.bps.org.uk/2019/06/06/first-systematic-study-of-the-advice-people-would-give-to-their-younger-selves/#more-37287(accessed 7.6.19)

Αγχος και αυτοκτονικές σκέψεις προκαλούν τα ριάλιτι

Τα διάφορα τηλεοπτικά ριάλιτι, όπου όλοι οι παίκτες είναι όμορφοι, με καλλίγραμμα και γυμνασμένα σώματα, φαίνεται ότι προκαλούν στους νέους ανθρώπους άγχος για το σώμα τους, το οποίο μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε σκέψεις αυτοκτονίας. Σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξε μελέτη που δόθηκε στη δημοσιότητα μόλις λίγες ώρες νωρίτερα από την έναρξη του «Love Island», ενός βρετανικού ριάλιτι γνωριμιών, όπου νέοι άνθρωποι συγκεντρώνονται σε έναν επίγειο παράδεισο ευελπιστώντας ότι θα γνωρίσουν τον έρωτα και θα περάσουν το ωραιότερο καλοκαίρι της ζωής τους.


Ηδη, πολλοί τηλεθεατές έχουν ζητήσει να συμμετάσχουν στο ριάλιτι και ευτραφή άτομα, έτσι ώστε η εικόνα να είναι πιο αντιπροσωπευτική της κοινωνίας.


Την ίδια στιγμή, ενισχύονται οι ανησυχίες σχετικά με την επίδραση των τηλεοπτικών ριάλιτι, τόσο στους παίκτες όσο και στους τηλεθεατές. Το βρετανικό Ιδρυμα Ψυχικής Υγείας έχει επανειλημμένως εκφράσει ανησυχία για τις επιπτώσεις που έχουν κάποια τηλεοπτικά προγράμματα, μεταξύ των οποίων και το «Love Ιsland», στους τηλεθεατές και ιδιαίτερα στο νεότερο κοινό, που είναι πιο πιθανό να νιώθει άγχος και αμφιβολίες για το σώμα του. Περίπου ένας στους τέσσερις ανθρώπους (24%), ηλικίας 18 - 24 ετών, δηλώνει ότι τα τηλεοπτικά ριάλιτι τούς προκαλεί ανησυχία για τη σωματική τους εικόνα, σύμφωνα με δημοσκόπηση της YouGov σε 4.505 Βρετανούς ενηλίκους, η οποία δόθηκε στη δημοσιότητα από το Ιδρυμα Ψυχικής Υγείας. Περισσότεροι από ένας στους επτά (15%) έχουν παραδεχθεί ότι έχουν αυτοτραυματισθεί εξαιτίας της ανησυχίας τους για τη σωματική τους εικόνα, ενώ το 23% είχε αυτοκτονικό ιδεασμό (σκέψεις αυτοκτονίας) εξαιτίας των ανησυχιών που ένιωθε για το σώμα του. Εκτός, όμως, από την επίδραση που έχουν αυτές οι εκπομπές στην ψυχική υγεία των τηλεθεατών, οι ειδικοί εκφράζουν και έντονο φόβο για την ψυχική υγεία των συμμετεχόντων στα παιχνίδια. Δύο άνθρωποι αυτοκτόνησαν μετά τη συμμετοχή τους στο «Love Island», ενώ στη συνέχεια αποκαλύφθηκε πως και άλλοι συμμετέχοντες είχαν αυτοκτονήσει μετέπειτα.

ΠΗΓΗ:

http://www.kathimerini.gr/1027425/article/ygeia/ygeia-epikairothta/agxos-kai-aytoktonikes-skeyeis-prokaloyn-ta-rialiti(accessed 7.6.19)